Το «κυνήγι του θησαυρού» στο σπίτι

Ένα από τα ευχάριστα καθήκοντα ενός θείου (όπως εγώ ή εσείς) ή ενός γονιού (όπως, ίσως, πολλοί από εσάς) είναι και η απασχόληση του μικρού ανηψιού με διάφορες δραστηριότητες μέσα στο σπίτι. Μία από αυτές τις δραστηριότητες που προτιμάμε και οι δύο και τη θυμόμαστε όποτε βρίσκουμε ευκαιρία αυτά τα χρόνια είναι το «κυνήγι του θησαυρού» μέσα στο σπίτι.

Κατά τα γνωστά, γράφουμε τα στοιχεία που μας οδηγούν από τη μία τοποθεσία στην επόμενη σε μικρά χαρτάκια και τα κρύβουμε εκεί που πρέπει για να τα βρει ο/η εξερευνητής/τρια και να φτάσει τελικά μέχρι το θησαυρό.

Ο λόγος τώρα που αποφάσισα να γράψω αυτό το μικρό άρθρο είναι τα διαφορετικά είδη στοιχείων που έχουμε χρησιμοποιήσει εμείς όλα αυτά τα χρόνια που παίζουμε μαζί.

  1. Στην αρχή, όταν μάθαινε να διαβάζει τα γράμματα του αλφαβήτου, το κάθε στοιχείο ήταν μια απλή λέξη (π.χ. βιβλιοθήκη), που οδηγούσε στην επόμενη τοποθεσία.
  2. Αργότερα, το στοιχείο έγινε η περιγραφή του αντικειμένου όπου είχα κρύψει το επόμενο χαρτάκι, π.χ. «πού βάζουμε τα βιβλία;»
  3. Όταν μάθαμε να κάνουμε και πράξεις με αριθμούς, το στοιχείο ήταν μια πράξη της οποίας το (μονοψήφιο ή μικρό διψήφιο) αποτέλεσμα οδηγούσε σε μια λίστα με τοποθεσίες και η σωστή ήταν ο αύξων αριθμός της, που ήταν το αποτέλεσμα της αριθμητικής πράξης.
  4. Πριν από μερικούς μήνες (όντας πια ο ανηψιός στη Β δημοτικού), το στοιχείο εξελίχθηκε σε ένα σύνολο σκόρπιων γραμμάτων, που με αναγραμματισμό ο μικρός εξερευνητής έβρισκε τη λέξη.
  5. Αυτές τις μέρες, τώρα που τελείωσε και η Β δημοτικού, το στοιχείο είναι πλέον ένα δίστιχο, από το οποίο λείπει η τελευταία λέξη, η οποία είναι η τοποθεσία και πρέπει να ομοιοκαταληκτεί με την τελευταία λέξη του πρώτου στίχου.

Για το μέλλον δεν ξέρω τι άλλο θα βρούμε. Όσο συνεχίζει να μας αρέσει να παίζουμε, θα βρίσκουμε παραλλαγές. Εσείς παίζετε το «κυνήγι του θησαυρού»;

 

ΥΓ. χρησιμοποιώ πληθυντικό αριθμό στην τελευταία παράγραφο, επειδή ο εξερευνητής δεν είναι πάντα ο ανηψιός, κάποιες φορές είναι και ο θείος που ακολουθεί τα στοιχεία που ετοιμάζει ο ανηψιός 😉

Η εκπαίδευση στη Φινλανδία αφορά *όλους* τους μαθητές

Successful school in Finland is one that is able to help all children to learn and fulfill their aspirations, both academic and non-academic. […] Instead, we expect that teachers and principals are responsible collectively for making all children successful in school.

via Four questions about education in Finland | Pasi Sahlberg Blog.

Απομονώνω δύο φράσεις από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με την εκπαίδευση στη Φινλανδία. Και δίνω έμφαση στην λέξη “all”, που πολλές φορές την ξεχνάμε στην καθημερινότητά μας, καθώς συνηθίζουμε να κρίνουμε ένα σχολείο ανάλογα με τις επιτυχίες κάποιων μαθητών του και ξεχνάμε τους υπόλοιπους.

Εντάξει, οι επιτυχίες και η επιβράβευσή τους εμπνέουν τους άλλους μαθητές να προσπαθήσουν κι αυτοί να κάνουν το κάτι παραπάνω για να είναι αυτοί, την επόμενη φορά, οι επιτυχημένοι και να γίνουν διάσημοι σε όλο το σχολείο (και παραέξω).

Όμως, υπάρχουν και πολλά παιδιά που αντιδρούν αρνητικά στην επιτυχία των άλλων, όχι από κακία ή μισαλλοδοξία αλλά επειδή δε βλέπουν πιθανή τη δική τους επιτυχία σε κάποιον τομέα. Έτσι αποστασιοποιούνται και, στη συνέχεια, περιθωριοποιούνται, στάση που δεν είναι απίθανο να ακολουθήσουν και όταν τελειώσουν τις σχολικές τους σπουδές.

Έτσι όμως το σχολείο αποτυγχάνει, καθώς φαίνεται να επιλέγει τους άριστους και να αγνοεί τους υπόλοιπους. Από τη μικρή μου εμπειρία τα τελευταία 5 χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση, μπορώ να δηλώσω ότι έχω συναντήσει μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών που ενδιαφέρονται για όλα τα παιδιά και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Θέλω να ελπίζω ότι αυτό το μεγάλο ποσοστό είναι γενικό, όμως η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις των μαθητών δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά στην εκπαίδευση.

Τι άλλο μπορεί να φταίει και πώς μπορούμε να το διορθώσουμε;

Ένα ριζοσπαστικό μανιφέστο για τη διδασκαλία του μαθήματος των νέων τεχνολογιών

Διάβασα σήμερα, στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας “The Guardian“, το άρθρο “A radical manifesto for teaching computing“, που έγραψε ο . Αντιγράφω παρακάτω κάποια ενδιαφέροντα κομμάτια:

Starting in primary school, children from all backgrounds and every part of the UK should have the opportunity to: learn some of the key ideas of computer science; understand computational thinking; learn to program; and have the opportunity to progress to the next level of excellence in these activities.

Η κεντρική ιδέα του άρθρου, όπως συνοψίζεται από το συγγραφέα σε μία παράγραφο.

Instead of educating children about the most revolutionary technology of their young lifetimes, we have focused on training them to use obsolescent software products.

Από μία μεριά είναι λογικό. Στο κάτω κάτω, ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τα υπάρχοντα εργαλεία και να μάθουν να τα χρησιμοποιούν, ώστε να προχωρήσουν, στη συνέχεια, στην υλοποίηση των ιδεών τους χρησιμοποιώντας τα. Όμως…

[…] if they don’t have a deeper understanding of this stuff [networked computing] then they will effectively be intellectually crippled. They will grow up as passive consumers of closed devices and services, leading lives that are increasingly circumscribed by technologies created by elites working for huge corporations […]

Και εδώ είναι το «κλειδί» της υπόθεσης «διδασκαλία υπολογιστών και νέων τεχνολογιών». Δεν πρέπει να δίνουμε στους μαθητές ούτε έτοιμες λύσεις, ούτε λυμένα προβλήματα. Χρειαζόμαστε άλυτα προβλήματα, πολλές αποτυχημένες προσπάθειες επίλυσης και ανήσυχους εκπαιδευτικούς που, ακόμη και όταν θα απαντούν σε μία ερώτηση, θα ετοιμάζουν την επόμενη για να τη μοιραστούν με τους εκπαιδευόμενους. Στο κάτω κάτω, μία ερώτηση ή ένα πρόβλημα δεν είναι απαραίτητο να έχουν πάντα λύση· η προσπάθεια επίλυσης μπορεί να έχει περισσότερα μακροπρόθεσμα πλεονεκτήματα.

Δημόσιο ημερολόγιο εκδηλώσεων για παιδιά

Εντάξει, ούτε εγώ είμαι γονιός (ακόμη), ούτε αυτό το άρθρο έχει άμεση σχέση με την εκπαιδευτική μου δραστηριότητα.

Αυτό που θέλω να προτείνω όμως αφορά γονείς μικρών παιδιών, οπότε θεωρώ καλό και χρήσιμο να το μοιραστώ μέσα από αυτό το ιστολόγιο.

Έφτιαξα λοιπόν ένα δημόσιο ημερολόγιο, μέσω της δικτυακής εφαρμογής Google calendar με το όνομα Εκδηλώσεις για παιδιά, στο οποίο μπορεί να εγγραφεί και να παρακολουθεί όποιος γονιός θέλει (μέσω του κουμπιού που έχει στην κάτω δεξιά γωνία της σελίδας), ώστε να ενημερώνεται για τις εκδηλώσεις που γίνονται στην περιοχή που μένει και να μπορεί να τις επισκεφτεί μαζί με τα παιδιά του.

Φαντάζομαι ότι δεν είναι κάτι πρωτότυπο και γνωρίζω εξ αρχής ότι θα είναι δύσκολο να το ενημερώνω μόνος μου. Ένα πρόσθετο πρόβλημα είναι το πιθανό φιλτράρισμα των προτάσεων, ώστε να αποφεύγονται οι κακοτοπιές.

Για το τελευταίο δεν έχω λύση, θα αντιμετωπιστεί όταν θα το συναντήσουμε. Για την ενημέρωση όμως, ειδικά για τις περιοχές εκτός Καβάλας (όπου βρίσκομαι επί του παρόντος και μπορώ να ενημερώνομαι σχετικά πιο εύκολα), αρκεί να επικοινωνήσει μαζί μου όποιος/α ενδιαφέρεται για να του/της δώσω τα κατάλληλα δικαιώματα. Μόνο που επειδή το θέμα αφορά στα παιδιά, το μόνο που ζητάω είναι η αυξημένη προσοχή.

CD στην ελληνική εκπαίδευση

Επιτέλους τα δισκάκια βρίσκουν τη θέση τους στη σχολική τσάντα. Εκεί που, μέχρι τώρα, περιείχαν σχεδόν αποκλειστικά τραγούδια σε mp3 ή audio και ταινίες κατεβασμένες παράνομα από το δίκτυο, πλέον θα περιέχουν και αρχεία pdf, αντί των παραδοσιακών βιβλίων.

Για να δούμε όμως πώς αλλάζει, από εδώ και πέρα, η παραδοσιακή σχολική ζωή (ενδεικτικά):

  • «Βγάλτε ένα άγραφο CD, γράφουμε διαγώνισμα» [το διάβασα σήμερα το πρωί στο twitter και μου άρεσε]
  • «Κύριε, δε διάβασα χθες, ο πατέρας μου έβλεπε ταινίες όλο το απόγευμα στον υπολογιστή»
  • «Αν γίνω απουσιολόγος, θα πάρω πλατινένιο CD;»
  • «Γιαννάκη γύρνα πίσω, ξέχασες τη θήκη με τα CD σου»
  • «Δηλαδή ρε κολλητέ, από εδώ και πέρα, τα σκονάκια θα τα φέρνουμε σε USB;»
  • «Για την άλλη εβδομάδα, θα διαβάσετε το τρίτο και το τέταρτο pdf του υποκαταλόγου ch04»
  • «Όχι καλό μου παιδί, δεν υπογραμμίζουμε με το μολύβι επάνω στο CD»

Πέραν της πλάκας όμως, όσο σοβαρή κι αν είναι αυτή κάποιες φορές, το κακό με την εισαγωγή του «ψηφιακού βιβλίου» (που δεν είναι αυτό ακριβώς σε τελική ανάλυση, αλλά τέλος πάντων) στην ελληνική εκπαίδευση είναι ότι γίνεται [και πάλι] εξ ανάγκης και απρογραμμάτιστα. Ως καθηγητής πληροφορικής χαίρομαι βέβαια, στο βαθμό που αυτή η αναγκαία κίνηση θα βοηθήσει τα παιδιά να αφομοιώσουν τις αρχές χρήσης των υπολογιστών και των εφαρμογών, αλλά πολύ φοβάμαι ότι, όταν εκτυπωθούν και μοιραστούν τα βιβλία στους μαθητές, θα επιστρέψουμε στη «χάρτινη» εποχή όπου η ύλη είναι «από τη δεύτερη παράγραφο της σελίδας 12 μέχρι το τέλος του κεφαλαίου 5».

  1. Κατηγορίες

  2. Θέματα