Η εκπαίδευση στη Φινλανδία αφορά *όλους* τους μαθητές

Successful school in Finland is one that is able to help all children to learn and fulfill their aspirations, both academic and non-academic. […] Instead, we expect that teachers and principals are responsible collectively for making all children successful in school.

via Four questions about education in Finland | Pasi Sahlberg Blog.

Απομονώνω δύο φράσεις από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με την εκπαίδευση στη Φινλανδία. Και δίνω έμφαση στην λέξη “all”, που πολλές φορές την ξεχνάμε στην καθημερινότητά μας, καθώς συνηθίζουμε να κρίνουμε ένα σχολείο ανάλογα με τις επιτυχίες κάποιων μαθητών του και ξεχνάμε τους υπόλοιπους.

Εντάξει, οι επιτυχίες και η επιβράβευσή τους εμπνέουν τους άλλους μαθητές να προσπαθήσουν κι αυτοί να κάνουν το κάτι παραπάνω για να είναι αυτοί, την επόμενη φορά, οι επιτυχημένοι και να γίνουν διάσημοι σε όλο το σχολείο (και παραέξω).

Όμως, υπάρχουν και πολλά παιδιά που αντιδρούν αρνητικά στην επιτυχία των άλλων, όχι από κακία ή μισαλλοδοξία αλλά επειδή δε βλέπουν πιθανή τη δική τους επιτυχία σε κάποιον τομέα. Έτσι αποστασιοποιούνται και, στη συνέχεια, περιθωριοποιούνται, στάση που δεν είναι απίθανο να ακολουθήσουν και όταν τελειώσουν τις σχολικές τους σπουδές.

Έτσι όμως το σχολείο αποτυγχάνει, καθώς φαίνεται να επιλέγει τους άριστους και να αγνοεί τους υπόλοιπους. Από τη μικρή μου εμπειρία τα τελευταία 5 χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση, μπορώ να δηλώσω ότι έχω συναντήσει μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών που ενδιαφέρονται για όλα τα παιδιά και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Θέλω να ελπίζω ότι αυτό το μεγάλο ποσοστό είναι γενικό, όμως η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις των μαθητών δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά στην εκπαίδευση.

Τι άλλο μπορεί να φταίει και πώς μπορούμε να το διορθώσουμε;

Ένα ριζοσπαστικό μανιφέστο για τη διδασκαλία του μαθήματος των νέων τεχνολογιών

Διάβασα σήμερα, στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας “The Guardian“, το άρθρο “A radical manifesto for teaching computing“, που έγραψε ο . Αντιγράφω παρακάτω κάποια ενδιαφέροντα κομμάτια:

Starting in primary school, children from all backgrounds and every part of the UK should have the opportunity to: learn some of the key ideas of computer science; understand computational thinking; learn to program; and have the opportunity to progress to the next level of excellence in these activities.

Η κεντρική ιδέα του άρθρου, όπως συνοψίζεται από το συγγραφέα σε μία παράγραφο.

Instead of educating children about the most revolutionary technology of their young lifetimes, we have focused on training them to use obsolescent software products.

Από μία μεριά είναι λογικό. Στο κάτω κάτω, ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τα υπάρχοντα εργαλεία και να μάθουν να τα χρησιμοποιούν, ώστε να προχωρήσουν, στη συνέχεια, στην υλοποίηση των ιδεών τους χρησιμοποιώντας τα. Όμως…

[…] if they don’t have a deeper understanding of this stuff [networked computing] then they will effectively be intellectually crippled. They will grow up as passive consumers of closed devices and services, leading lives that are increasingly circumscribed by technologies created by elites working for huge corporations […]

Και εδώ είναι το «κλειδί» της υπόθεσης «διδασκαλία υπολογιστών και νέων τεχνολογιών». Δεν πρέπει να δίνουμε στους μαθητές ούτε έτοιμες λύσεις, ούτε λυμένα προβλήματα. Χρειαζόμαστε άλυτα προβλήματα, πολλές αποτυχημένες προσπάθειες επίλυσης και ανήσυχους εκπαιδευτικούς που, ακόμη και όταν θα απαντούν σε μία ερώτηση, θα ετοιμάζουν την επόμενη για να τη μοιραστούν με τους εκπαιδευόμενους. Στο κάτω κάτω, μία ερώτηση ή ένα πρόβλημα δεν είναι απαραίτητο να έχουν πάντα λύση· η προσπάθεια επίλυσης μπορεί να έχει περισσότερα μακροπρόθεσμα πλεονεκτήματα.

  1. Κατηγορίες

  2. Θέματα