Ένα ριζοσπαστικό μανιφέστο για τη διδασκαλία του μαθήματος των νέων τεχνολογιών

Διάβασα σήμερα, στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας “The Guardian“, το άρθρο “A radical manifesto for teaching computing“, που έγραψε ο . Αντιγράφω παρακάτω κάποια ενδιαφέροντα κομμάτια:

Starting in primary school, children from all backgrounds and every part of the UK should have the opportunity to: learn some of the key ideas of computer science; understand computational thinking; learn to program; and have the opportunity to progress to the next level of excellence in these activities.

Η κεντρική ιδέα του άρθρου, όπως συνοψίζεται από το συγγραφέα σε μία παράγραφο.

Instead of educating children about the most revolutionary technology of their young lifetimes, we have focused on training them to use obsolescent software products.

Από μία μεριά είναι λογικό. Στο κάτω κάτω, ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τα υπάρχοντα εργαλεία και να μάθουν να τα χρησιμοποιούν, ώστε να προχωρήσουν, στη συνέχεια, στην υλοποίηση των ιδεών τους χρησιμοποιώντας τα. Όμως…

[…] if they don’t have a deeper understanding of this stuff [networked computing] then they will effectively be intellectually crippled. They will grow up as passive consumers of closed devices and services, leading lives that are increasingly circumscribed by technologies created by elites working for huge corporations […]

Και εδώ είναι το «κλειδί» της υπόθεσης «διδασκαλία υπολογιστών και νέων τεχνολογιών». Δεν πρέπει να δίνουμε στους μαθητές ούτε έτοιμες λύσεις, ούτε λυμένα προβλήματα. Χρειαζόμαστε άλυτα προβλήματα, πολλές αποτυχημένες προσπάθειες επίλυσης και ανήσυχους εκπαιδευτικούς που, ακόμη και όταν θα απαντούν σε μία ερώτηση, θα ετοιμάζουν την επόμενη για να τη μοιραστούν με τους εκπαιδευόμενους. Στο κάτω κάτω, μία ερώτηση ή ένα πρόβλημα δεν είναι απαραίτητο να έχουν πάντα λύση· η προσπάθεια επίλυσης μπορεί να έχει περισσότερα μακροπρόθεσμα πλεονεκτήματα.

Blogger ετών 10!

Την προηγούμενη χρονιά είχα μία ευχάριστη έκπληξη από έναν από τους μαθητές μου.

  • Θέλω να φτιάξω μια σελίδα για τους φίλους μου, μου είπε μια μέρα του Απριλίου ο Θανάσης.
  • Και τι θα γράφεις εκεί;, τον ρώτησα.
  • Θα βάζω ό,τι μ’ αρέσει από αυτά που βρίσκω στο δίκτυο για να τα βλέπουν οι φίλοι μου.

Έτσι, παρ’ όλο που δεν είχαμε πολύ χρόνο μέχρι το τέλος της χρονιάς, όποτε βρίσκαμε λίγο χρόνο στα μαθήματα (όταν έφτανε η ώρα του παιχνιδιού για τα άλλα παιδιά δηλαδή), πήγαινα στον υπολογιστή που καθόταν, μου έλεγε πώς θέλει αυτό που θα φτιάξει, του έκανα προτάσεις και του εξηγούσα ό,τι χρειαζόταν και το καινούριο blog άρχισε σιγά σιγά να διαμορφώνεται.

Μία από τις επιλογές του μάλιστα μου έκανε εντύπωση, καθώς μου δήλωσε ευθύς εξ αρχής ότι θα γράφει στα αγγλικά! Απ’ ό,τι είδα μέχρι τώρα, δεν έχει υπαναχωρήσει (κάτι που δεν είναι κακό, εδώ που τα λέμε), αν και θα ήθελα να γράψει και κάποια κείμενα στα ελληνικά, που τα γνωρίζει καλύτερα.

Α ναι, πρέπει να αναφέρω ότι ο Θανάσης την προηγούμενη χρονιά ήταν μαθητής της Δ’ τάξης, το blog του το ονόμασε “Friends” και καθυστέρησα να το ανακοινώσω μέχρι τώρα επειδή είχαμε κάνει τη συμφωνία «να διαφημίσω το blog, εφόσον συνέχιζε να γράφει σ’ αυτό και μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς».

Αν θέλετε, κάντε του καμία επίσκεψη και αφήστε του και κάποιο σχόλιο. Για να συνεχίσει να γράφει και φέτος και τα επόμενα χρόνια. Είμαι σίγουρος ότι, όσο περνάει ο καιρός, θα γράφει και πιο ενδιαφέροντα πράγματα.

Παγκόσμια ημέρα του παιδιού

Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα του παιδιού και σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι οι δάσκαλοι και οι γονείς που τα ακούν κάθε μέρα να γελούν!

Εξαγγελίες υψηλών ταχυτήτων

Αρχές Αυγούστου (2009, για να μην ξεχνιόμαστε) και εμφανίστηκε η είδηση (παραθέτω δύο αξιόπιστες, για μένα, πηγές):

Τη διαβάζω και αναρωτιέμαι κατά πόσο είναι (ακόμη ένα, πιθανόν προεκλογικό) πυροτέχνημα.  Επειδή:

  • είμαστε ήδη σε άτυπη προεκλογική περίοδο,
  • είναι Αύγουστος, ειδήσεις δεν υπάρχουν και το τόσο το κάνουμε τόσο,
  • αφορά κάτι που θα γίνει σε βάθος χρόνου (οπότε, αν δε γίνει, θα φταίει είτε η διεθνής συγκυρία ή οι πολιτικοί αντίπαλοι)
  • κυρίως όμως, επειδή βιώνω την κατάσταση στην εκπαίδευση και γνωρίζω ότι δεν είναι καλή!  Αν, λοιπόν, σε ένα σπίτι τα θεμέλια δεν είναι γερά, τότε το υπόλοιπο, ό,τι επενδύσεις κι αν γίνουν επάνω του, κάποια στιγμή θα πέσει.

Δυστυχώς, ο εξοπλισμός που βρίσκω ως εκπαιδευτής στα σχολεία απέχει αρκετά από το να θεωρηθεί ικανοποιητικός και έχω χάσει (αθροιστικά) ώρες από τα μαθήματά μου (δεν αναφέρομαι στο χρόνο εκτός μαθημάτων) για να περιμένω, μαζί με τα παιδιά (που είναι αυστηροί κριτές και καταλαβαίνουν, ας μην το ξεχνάμε αυτό), να δουλέψει το ένα ή το άλλο πρόγραμμα. Τα μηχανήματα είναι στην πλειοψηφία τους παλιά, αργά και με λειτουργικά προβλήματα.

Και πώς να μην είναι όμως όταν συγκεντρώνονται, κυριολεκτικά, από εδώ και από εκεί, από τα άχρηστα των σπιτιών και των γραφείων, και είναι θαυμαστή η ανομοιογένειά τους;

Τα παιδιά βλέπουν και συγκρίνουν αυτά που έχουν στο σχολείο με αυτά που (συνήθως) έχουν στο σπίτι και μπορώ να βεβαιώσω όποιον ενδιαφέρεται ότι η σύγκριση δεν ευνοεί το σχολείο.  Πέραν των άλλων συνεπειών, το παιδί φτάνει να κάνει σκέψεις και για το τι του προσφέρει αυτό το μάθημα… έτσι, ενώ στο σχολείο πρέπει να καλλιεργείται η ελπίδα, πολλές φορές, η απογοήτευση και η παραίτηση της κάνουν παρέα!

Δε θέλω να μπαίνω σε πολιτικά παιχνίδια, καταγράφω όμως την είδηση για να τη θυμάμαι σε μερικά χρόνια. Αν έχει υλοποιηθεί, ευχαρίστως να επανορθώσω και να ατενίσω κι εγώ το μέλλον αισιόδοξα από την ταχεία του 1 Gbps.

  1. Κατηγορίες

  2. Θέματα