Περί βιαστικών και προχείρων αποφάσεων (υπολογιστές Α’ Γυμνασίου)

Πριν από μερικούς μήνες εξέφρασα σ’ αυτό το ημερολόγιο ([1] [2]) τις επιφυλάξεις μου σχετικά με τους υπολογιστές που επρόκειτο να δοθούν σε όλα τα παιδιά της Α’ Γυμνασίου.

Δυστυχώς, πριν τελειώσει η χρονιά, οι φόβοι (όχι μόνο δικοί μου φυσικά) φαίνεται ότι επαληθεύονται, γεγονός μάλλον αναμενόμενο. Πώς το λέει η παροιμία;
«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα»

Η χρονιά πλέον έχει χαθεί. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να γλυτώσουμε και την επόμενη.

Η αρχή όμως έγινε, οι υπολογιστές μοιράστηκαν και το λογισμικό είναι εύκολο να εμπλουτισθεί και να αντικαθίσταται κάθε φορά που θα υπάρχει καινούρια έκδοση. Επίσης, η πολιτεία προλαβαίνει να εκπαιδεύσει και τους δασκάλους (για το 2011-12 τώρα πια), ώστε αυτοί να μπορούν να βοηθούν τα παιδιά όποτε χρειάζεται.
Α ναι, γράφοντας εκπαίδευση δεν εννοώ μόνο τη «διδακτέα ύλη» (το λογισμικό δηλαδή), χρειάζεται και αλλαγή νοοτροπίας ώστε να αποδεχτούν τα νέα εργαλεία.

Θέλω να ελπίζω ότι θα υπάρξει συνέχεια.  Τα παιδιά διψούν και είναι κρίμα οι «μεγάλοι» να αφήσουν ακόμη μία γενιά να μείνει στάσιμη.

Απορίες περί μαθητικού υπολογιστή (κουπόνι Α’ γυμνασίου)

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τώρα τελευταία  την κίνηση διάθεσης των φορητών υπολογιστών στους μαθητές της Α’ γυμνασίου (με το κουπόνι των 450 €) και τις σχετικές διαφημίσεις των καταστημάτων και κάνω μερικές σκέψεις:

  1. Γιατί οι υπολογιστές δε μοιράζονται στα παιδιά με τον ίδιο τρόπο, όπως τα βιβλία;
  2. Γιατί όλες οι προσφορές που βλέπω αφορούν netbooks + άλλες «προσφορές» και όχι κανονικούς φορητούς υπολογιστές;

Προσπαθώντας να ερμηνεύσω τα «γιατί», ανησυχώ για τις καινούριες ερωτήσεις που γεννούν τα «επειδή»…

  1. Επειδή πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα ελεύθερης επιλογής από τους μαθητές και τις οικογένειές τους όποιου υπολογιστή επιθυμούν.
    Όμως, με τόσες πολλές επιλογές, πώς θα αποφασίσουν οι γονείς ποια είναι η καλύτερη; Δε θα πέσουν θύματα «ειδικών» και «επαγγελματιών» που θα θέλουν να τους πασάρουν κάτι υποδεέστερο για να τσεπώσουν τη διαφορά από το κουπόνι;
  2. Επειδή ένα netbook είναι φθηνότερο από 450 € και το κουπόνι πρέπει να καταναλωθεί ολόκληρο.
    Όμως, μόλις τον προηγούμενο Φεβρουάριο αγόρασα το φορητό μου υπολογιστή (που είναι κανονικός και τον χρησιμοποιώ για τη δουλειά μου) αντί 499 €. Ίσως τα παιδιά δε χρειάζονται τόση ισχύ (αλήθεια, παιχνίδια δε θα παίζουν; Δε θα τα συγκρίνουν με τις παιχνιδομηχανές που έχουν ήδη; ) Οι «προσφορές» όμως που συνοδεύουν το κυρίως μηχάνημα θα είναι χρήσιμες στα παιδιά (ή μήπως στους γονείς τους ή μόνο στους καταστηματάρχες);

Υπάρχει επίσης και ένα σενάριο που μάλλον θα το δούμε τους επόμενους μήνες: πολλά παιδιά θα απογοητευθούν επειδή κάποια άλλα παιδιά θα έχουν καλύτερους υπολογιστές και το αίσθημα της απογοήτευσης θα έχει και παρενέργειες. Όσοι ζουν τις τάξεις «από μέσα», φαντάζομαι ότι καταλαβαίνουν καλύτερα τι εννοώ.

Όπως έγραψα και σε πιο παλιό άρθρο, είμαι αρκετά επιφυλακτικός για το ποιους εξυπηρετεί πραγματικά αυτή η κίνηση. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά φοβάμαι ότι δεν εξυπηρετεί τους μαθητές.

Όλοι οι υπολογιστές, σε όλα τα σχολεία, πιστεύω ότι πρέπει να είναι ίδιοι και να περιέχουν τα ίδια αρχεία (αρχικά — στην πορεία είναι επιλογή του μαθητή τι θα κάνει).

Φορητοί υπολογιστές στα παιδιά της Α’ Γυμνασίου

Μάθαμε πρόσφατα (σχετικά: [Σκάι], [τα Νέα]) ότι το υπουργείο Παιδείας προτίθεται να δώσει φορητούς υπολογιστές (δωρεάν ή με επιδότηση) σε κάθε παιδί που θα εγγραφεί στην Α’ τάξη του Γυμνασίου το Σεπτέμβριο.

Σχετικά με αυτό το θέμα, είχαμε χθες μία αρκετά εκτεταμένη (και, κατά τη γνώμη μου, εποικοδομητική) συζήτηση με τη Δέσποινα (ΣΤ’ τάξη), η οποία, ως μελλοντική μαθήτρια του γυμνασίου, ενδιαφέρθηκε να μάθει περισσότερα από αυτά που είχε ακούσει στην τηλεόραση. Δε θα αναφέρω εδώ περισσότερα για αυτήν τη συζήτηση, θέλω όμως να γράψω κάποιες σκέψεις μου, δοθείσης της ευκαιρίας.

Ομολογώ ότι αυτά τα 3 χρόνια που διδάσκω στα δημοτικά σχολεία έχω μιλήσει στα παιδιά για την πρωτοβουλία του μαθητικού υπολογιστή “One Laptop Per Child” (OLPC, λήμμα wikipedia). Μάλιστα, με εντυπωσιάζει το ότι τα παιδιά θυμούνται την είδηση (που συνήθως ανακοινώνω στην αρχή της χρονιάς για να τους κινήσω το ενδιαφέρον) και με ρωτούν για το πότε θα πάρουν αυτούς τους υπολογιστές, ακόμη και το Μάιο, επαληθεύοντας την παροιμία: «μην τάξεις του Άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι»!

Συμφωνώ με τις επιφυλάξεις όσων έχουν κατά καιρούς δηλώσει ότι το Σχολείο (δάσκαλοι/καθηγητές, υποδομές, εκπαιδευτικά προγράμματα) είναι ακόμη ανέτοιμο για μία τέτοια κίνηση και φοβάμαι κι εγώ πως η εισαγωγή των υπολογιστών ως εναλλακτικού, ως προς τα βιβλία, τρόπου διδασκαλίας θα προκαλέσει αναταράξεις και τελικά θα ακυρώσει την όποια αρχική ευφορία. Ανησυχώ ότι κάποιο (υποθέτω σχετικά μεγάλο) ποσοστό παιδιών θα απογοητευθεί γρήγορα και θα απαξιώσει τελικά αυτό το χρήσιμο εργαλείο. Ο λόγος;

Κατ’ αρχήν, οι εκπαιδευτές (πλην ελαχίστων) δε θα μπορούν να υποστηρίξουν την όλη διαδικασία, δεδομένου ότι δεν έχουν εκπαιδευτεί ακόμη στη χρήση τους. Από την άλλη μεριά, οι μαθητές θα βρίσκουν μάλλον πρωτόγονα τα γραφικά, συγκρίνοντάς τα με ό,τι έχουν δει στο δίκτυο και στις παιχνιδομηχανές που, σχεδόν όλοι, έχουν στο σπίτι.

  1. Κατηγορίες

  2. Θέματα