Ονειρεύομαι…

«Αν είναι να χαθούμε, να χαθούμε μαζί […] ονειρεύομαι, ονειρεύομαι μια εκδρομή, οι δυο μας, κοντά στη θάλασσα.»

Από την ταινία «Εκδρομή» (1966) του Τάκη Κανελλόπουλου

 

Κριτική: The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981 ή 1983)

Είδα χθες το βράδυ την ταινία The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981) και αναρωτιέμαι γιατί το «εξωγήινο πλάσμα» δεν τους έφαγε όλους από την αρχή (ηθοποιούς, συνεργείο και παραγωγή) για να γλυτώσει ο ανύποπτος θεατής από αυτό το έκτρωμα.

Κάτι ανάμεσα σε παρωδία και μιούζικαλ (θα ήθελε να είναι), με μπόλικα ξεφωνητά και τίποτε ουσιαστικό να προσφέρει.

Το μόνο που μπορώ να υποθέσω πως γυρίστηκε αμέσως μετά την κωμωδία Airplane! (1980) με στόχο να εκμεταλλευθεί την επιτυχία της.

Αν και στη σελίδα της ταινίας στο imdb αναφέρεται ότι η ταινία είναι του 1981, στους τίτλους τέλους γράφει 1983. Δεν παίζει ρόλο η χρονιά, αποφύγετέ την πάση θυσία. Καλύτερα να δείτε συζήτηση πολιτικών στην τηλεόραση.

Κριτική: Valentine’s Day (2010)

Σήμερα το βράδυ προτίμησα να δω στην τηλεόραση την ταινία «Valentine’s Day» (2010), που δεν είχα ξαναδεί. Με «πλούσια» διανομή και γυρισμένη στο Λος Άντζελες, μας παρουσιάζει τις ξεχωριστές ιστορίες κάποιων ανθρώπων, άλλων ερωτευμένων και άλλων όχι, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, της συγκεκριμένης γιορτής των ερωτευμένων.
Δυστυχώς, η ταινία δε μου άρεσε. Με πολύ χαλαρή, για να μη γράψω πλαδαρή, πλοκή και τίποτε ουσιαστικά ενδιαφέρον να μου πει, στο μεγαλύτερο κομμάτι της, δεν άντεξα να τη δω μέχρι το τέλος. Ο Garry Marshall, παρ’ όλο που ειδικεύεται σε τέτοιου είδους ταινίες, μ’ απογοήτευσε, καθώς δεν εκμεταλλεύθηκε τόσους διάσημους ηθοποιούς. Κρίμα.

Contact (1997)

Μια απορία σχετικά με την ταινία Contact (1997):
Η Έλι βρίσκεται στην «παραλία» με τον «πατέρα» της και της έχει ήδη πει ότι έχει τη μορφή του επειδή θα ήταν πιο εύκολο γι’ αυτήν να βλέπει ένα οικείο πρόσωπο. Κι ενώ αρχίζουν να μιλούν για επιστημονικά θέματα, ξαφνικά της λέει:

«Έχεις τα χέρια της μητέρας σου.»

Η φράση αυτή δε στέκει ούτε χρονικά (στα πλαίσια της συγκεκριμένης συζήτησης), ούτε και λογικά (αφού έχει αποκαλυφθεί η ταυτότητά του). Οπότε, αν δεν προστέθηκε για να δικαιολογήσει κάποιες παραισθήσεις της (που, σύμφωνα με την ταινία, δεν πρέπει να έχει), για ποιο λόγο μπήκε εκεί;

Πρωταπριλιά!

Κάποια ψέματα θέλουμε να τα πιστεύουμε.

Γι’ αυτό βλέπουμε ταινίες εξάλλου. Για να ζήσουμε για 1,5-2 ώρες μια άλλη ιστορία, μακριά ή κοντά στην καθημερινότητά μας, με άλλους πρωταγωνιστές, με τους οποίους επιλέγουμε αν θα ταυτιστούμε ή αν θα τους παρακολουθήσουμε να ζουν τις περιπέτειές τους, να σκέφτονται και να πράττουν και να κρίνουμε εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς τις επιλογές τους.

Earth girls are easy

Η φωτογραφία είναι από την ταινία Earth Girls are Easy (1988). Ως ταινία δε μου άρεσε, τη θεωρώ μάλλον χαζοχαρούμενη. Όλη η ταινία όμως είναι γεμάτη χρώματα και αυτό γίνεται αντιληπτό αμέσως.

Φιλμοκατασκευή [Βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη]

Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο Φιλμοκατασκευή του Βασίλη Ραφαηλίδη και κράτησα τις παρακάτω φράσεις:

  • Για τον [Ζορζ] Μελιές, η κάμερα είναι ο «ιδανικός θεατής», με μια έννοια όμως τυπικά θεατρική. [σελ. 68]
  • Η κάμερα βλέπει για λογαριασμό μας απ’ την ιδανική θέση. [σελ. 69]
  • Η κάμερα είναι το μάτι του ιδανικού θεατή μόνο στην περίπτωση που την καθοδηγεί το μάτι ενός σκηνοθέτη, που υποτίθεται πως βλέπει αυτά που θα ήθελε να δει ο ιδανικός θεατής. [σελ. 76]

Ταινίες από Γαλλία και Γερμανία στην Καβάλα

Φαίνεται ότι μας έπιασε κινηματογραφικός οργασμός στην Καβάλα αυτόν τον καιρό 😉

Σήμερα αρχίζουν οι προβολές των ταινιών του γαλλόφωνου κινηματογράφου, στον κινηματογράφο Όσκαρ και στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Σινεμά και κρασί», που οργανώνουν ο σύλλογος καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας Καβάλας – Δράμας – Ξάνθης, η Γαλλική πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό ινστιτούτο της Θεσσαλονίκης.

Την άλλη εβδομάδα (6-11 Δεκεμβρίου), έχουν σειρά οι γερμανόφωνες ταινίες, στο αμφιθέατρο της νομαρχίας Καβάλας, εκδήλωση που οργανώνει η τοπική επιτροπή Καβάλας της πανελλήνιας ένωσης καθηγητών Γερμανικής Γλώσσας Π.Ε.

Δεδομένου ότι και οι δύο εκδηλώσεις είναι με ελεύθερη είσοδο, είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για όσους κινηματογραφόφιλους θέλουν να δουν και κάποιες ταινίες που δε βασίζονται στην αγγλική γλώσσα.

Κριτική: Avenging Angelo (2002)

Σήμερα το βράδυ είχα όρεξη να δω μια ταινία δράσης. Έβαλα λοιπόν το χέρι στο κουτί με τα δισκάκια και επέλεξα μία ταινία με το Sylvester Stallone, για την οποία δεν είχα ξανακούσει τίποτε (και δικαίως, όπως θα καταλάβετε σε λίγο). Ο τίτλος της είναι «Avenging Angelohttp://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B000R348QM&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifr» (ελληνικός τίτλος: «Φύλακας άγγελος«), προβλήθηκε το 2002, συμπρωταγωνιστεί η Madeleine Stowe και στο σύντομο ρόλο του πατέρα της ο Anthony Quinn (στην τελευταία του ταινία, καθώς πέθανε το 2001). Το γράφω όμως ευθύς εξαρχής: η ταινία είναι τόσο προβλέψιμη και βαρετή που, ενώ την έβλεπα, έπαιζα παράλληλα ναρκαλιευτή!

Ο ρόλος του Quinn (που εμφανίζεται μόνο στην αρχή) μου θύμισε κάπως το ρόλο του Kirk Douglas στην ταινία του 1991 «Oscar«, όπου εμφανίστηκε κι αυτός μόνο στην αρχή της ταινίας, υποδυόμενος το μαφιόζο πατέρα του Stallone. Εδώ ο Σταλόνε είναι ο πιστός σωματοφύλακας του Κουίν, του οποίου την κόρη αναλαμβάνει να προστατεύει από τους εχθρούς του, όταν αυτός δολοφονηθεί. Στην πορεία θα αλληλοερωτευθούν κι έτσι θα τελειώσει και η ταινία. Σε κάποιες σκηνές, ο Σταλόνε μου θύμισε το ρόλο του στην ταινία «Assassins» (1995), αλλά εδώ απλά διεκπεραίωνε τις ατάκες του. Σε γενικές γραμμές, υπόθεση αναμενόμενη, σκηνοθεσία χωρίς απαιτήσεις και ερμηνείες νυσταλέες.

Κριτική: Never let go (1960)

http://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B0007XBKOU&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifrΔεύτερη μέρα στη σειρά που βλέπω αγγλική ταινία, μόνο που αυτή τη φορά ήταν δραματική, πιο παλιά και με τον Peter Sellers σε ρόλο κακού. Την ταινία «Never let go» (1960) δεν την ήξερα και χθες το βράδυ την επέλεξα τυχαία.

Πρόκειται για μία τυπική δραματική ταινία της δεκαετίας του ’60, από αυτές που μ’ αρέσουν, με μια συμμορία μικροκακοποιών που κλέβουν και μεταποιούν αυτοκίνητα, τα οποία πουλάει μετά ξεπλένοντάς τα ο αρχηγός της συμμορίας, μέσω της νόμιμης αντιπροσωπείας αυτοκινήτων που έχει ως «βιτρίνα».

Τώρα όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν φτωχό, καλόβολο πωλητή καλλυντικών, για τον οποίο το (καινούριο) αυτοκίνητό του είναι τόσο απαραίτητο για τη δουλειά του, που θα τα ρισκάρει όλα (δουλειά και οικογένεια), φτάνοντας μέχρι και την αυτοδικία, όταν βλέπει ότι η αστυνομία δεν κινείται αρκετά γρήγορα.


Νομίζω ότι η ταινία αυτή είναι αρκετά αδικημένη. Αν και δε θα τη χαρακτήριζα ως αριστούργημα, έχει σωστή κατανομή δράσης και ανάπτυξης χαρακτήρων, δεν έχει περιττές σκηνές και είναι κρίμα να παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό. Και έχει και τον Peter Sellers, στην αρχή της καριέρας του (ένα χρόνο μετά «Το ποντίκι που βρυχάται»), στο ρόλο του αρχηγού της συμμορίας, πολύ πειστικό.

Στην αρχή της, μου θύμισε κάπως το στήσιμο των ταινιών του Alfred Hitchcock και, για να πω την αλήθεια, σε μία σκηνή όπου δείχνει την είσοδο ενός πολυκαταστήματος (ή κάτι τέτοιο), τον περίμενα να βγει από την πόρτα! Καθώς προχωρούσε όμως, άρχισα να θυμάμαι ταινίες western με παρόμοιο θέμα [δυστυχώς δε θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη τώρα]· ο δε ρόλος του Richard Todd μου έφερε στο νου το Henry Fonda στην ταινία «The wrong man» (1956) [νάτος πάλι ο Χίτσκοκ].