Πολιτικη κουζίνα

Λένε πως, από τις πέντε αισθήσεις, οι πιο αδικημένες είναι η όσφρηση και η γεύση. Πραγματικά, αν σκεφτούμε ότι στην καθημερινή μας ζωή λειτουργούμε κυρίως απτο-οπτικοακουστικά, θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι άλλες δύο αισθήσεις θα πρέπει να νιώθουν αρκετά μειονεκτικά. Σ’ αυτήν την ταινία όμως παίρνουν την εκδίκησή τους, αν και είναι κρίμα που οι κινηματογράφοι (και η κινηματογραφική βιομηχανία γενικότερα) δεν έχουν (ακόμη;) τις δυνατότητες μετάδοσης αυτών των αισθήσεων.

Η «Πολίτικη κουζίνα», με αφορμή την ιστορία ενός ανθρώπου και όχημα τη μαγειρική, καταπιάνεται με πολλά ζητήματα. Με άλλα περισσότερο (δέσιμο παππού-εγγονού, σχέσεις μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής εθνότητας/θρησκείας ή ακόμη και αντιλήψεων/ιδεολογίας) και με άλλα λιγότερο (πολιτικές εξελίξεις, ξεριζωμός, προσφυγιά). Στο κάτω κάτω στην κουζίνα βρισκόμαστε και οι αναμείξεις υλικών όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά επιβάλλονται!

Η ταινία έχει τρία μέρη: τους «μεζέδες», τα «κυρίως πιάτα» και τα «γλυκά». Με άλλα λόγια: η γνωριμία με τους ήρωες, η πλοκή και η λύση/κάθαρση (;)

Όχι, εμένα δε μου ήρθε η όρεξη να μαγειρέψω (ή να μάθω να μαγειρεύω) βλέποντας την ταινία, ένα πιάτο σουτζουκάκια/ντολμαδάκια/μπουρεκάκια όμως δε θα με ενοχλούσε, πιστέψτε με, καθόλου (με κανέλλα, έτσι;)

Έχει επιρροές από άλλες ταινίες: η ομπρέλλα στους τίτλους θυμίζει το ψάρι του Arizona Dream, ο χωρισμός σε «κεφάλαια» μου θύμισε το “Breaking the waves”.

Γίνεται επίσης εκτεταμένη (για ελληνική ταινία πρώτη φορά) χρήση των γραφικών από υπολογιστή για σκηνές που θα ήταν δύσκολο να καταγραφούν αλλιώς.

Με έκανε εντύπωση που πρόσεξαν στις τρεις ηλικίες του πρωταγωνιστή να υπάρχουν τα ίδια σημάδια του προσώπου, π.χ. η ελιά στο επάνω χείλος.

Τι δε με άρεσε: τα γραφικά φαίνονται ότι είναι γραφικά, ήθελε μεγαλύτερη ανάλυση/λεπτομέρεια η δημιουργία τους. Επίσης σε δύο πρωταγωνιστές (Ιεροκλής Μιχαηλίδης και ο ηθοποιός που παίζει τον ήρωα σε νεαρή ηλικία) φαίνεται η τρύπα από το σκουλαρίκι στο αυτί (αυτό θα μπορούσε να καλυφθεί είτε με μακιγιάζ ή εκ των υστέρων). Τέλος δε με άρεσε που το όνομα του πρωταγωνιστή εμφανίζεται στους τίτλους ως Corraface (=Χωραφάς).

Σε τελική ανάλυση: ίσως να είναι λίγο γλυκόπικρη η γεύση που αφήνει, χάρηκα όμως βλέποντας ανθρώπους να έχουν συγκινηθεί. Ειδικά οι κάπως μεγαλύτερης ηλικίας πρέπει να το ευχαριστήθηκαν.

Πήγαμε Τρίτη απόγευμα (εφτάμιση με εννιά και τέταρτο), ώρα που η αγορά είναι ακόμη ανοιχτή και η αίθουσα (μαζί με τον εξώστη) ήταν γεμάτη!

Προτείνεται ανεπιφύλακτα!

Σχολίασε

Εδώ σχολιάζετε...

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: