S1m0ne (2002)

Μερικές σκέψεις που έκανα ενώ παρακολουθούσα την ταινία χθες το βράδυ με τα ανάλογα (κακεντρεχή) σχόλια…

  • ο δικηγόρος δίνει το δεματάκι στον Βίκτορ, αυτός το ανοίγει και βρίσκει μέσα ένα σκληρό δίσκο, χωρίς το προστατευτικό του περίβλημα, τον οποίο πιάνει με τις “δαχτυλάρες” του!
    Αυτός ο δίσκος, όπως είναι “φυσικό”, συνεχίζει να δουλεύει μέχρι το τέλος της ταινίας!
  • ο Βίκτορ βλέπει το SIMulation ONE και _εννέα_ μήνες μετά έχει έτοιμη την ταινία… άραγε τρεφόταν σωστά κατά τη διάρκεια της “κυήσεως”;
  • εγώ γιατί δεν έχω πλήκτρα “mimic”, “loop”, “live” στο (φτωχό) πληκτρολόγιό μου;
  • πριν ξεκινήσει η συναυλία, έξω ο κόσμος παραληρεί και εκείνη την ώρα ο Βίκτορ αποφασίζει τι θα φορέσει η S1m0ne!
  • καιρό είχαμε να δούμε δισκέτα 5.25” σε τόσο hi-tech περιβάλλον!
    Αμ η επαναφορά της S1m0ne από την κόρη του Βίκτορ… σα να πατούσε συνεχώς το PageUp ήταν και να πήγαινε πίσω στην ιστορία!! Γιατί δε συνέχισε να το πατάει και όταν επανέφερε τη S1m0ne, ποιος ξέρει τι θα ανακάλυπτε… α, όλα κι όλα, δε θέλω τέτοιο πλήκτρο στο πληκτρολόγιό μου!
  • ο καημένος ο δημιουργός της Simulation One… Hank Aleno τον έλεγαν… ή μήπως είναι κι αυτό αναγραμματισμός;
    Προσέξατε που όλα τα ονόματα των συμπρωταγωνιστών της S1m0ne στο στρογγυλό τραπέζι ήταν από μοντέλα, εταιρείες και προγράμματα υπολογιστών;

Πέρα από την πλάκα τώρα, η ταινία έθετε το ερώτημα: “Τι γίνεται όταν το δημιούργημα ξεπεράσει το δημιουργό;” και μου θύμισε πολύ το “Without a clue” με τον Michael Caine ως Sherlock Holmes και τον Ben Kingsley ως John Watson, όπου “αποκαλύπτεται” ότι ο Caine ήταν ένας αποτυχημένος ηθοποιός που αναλαμβάνει να ενσαρκώσει το ρόλο του Holmes για λογαριασμό του και συγγραφέα Watson (που θεωρεί υποδεέστερη ενασχόληση τη συγγραφή αστυνομικών σε σχέση με τη φήμη του ως ιατρού). Αποδεικνύεται όμως ότι το κοινό ενδιαφέρεται περισσότερο για την persona του Holmes, παρά τις όποιες γκάφες του, κι έτσι, ενώ τον “σκοτώνει” αρχικά, τελικά τον επαναφέρει (όπως έκανε εξάλλου και ο sir Arthur Conan Doyle με το διάσημο ήρωά του — στην πραγματική ζωή αυτό).

Θυμήθηκα επίσης και το “Turing test” [1][2], όπου “a human judge engages in a natural language conversation with two other parties, one a human and the other a machine; if the judge cannot reliably tell which is which, then the machine is said to pass the test.”

Προφανώς η S1m0ne δε θα περνούσε το τεστ Turing, δεν ήταν παρά ένα πολύ επιτυχημένο γραφικό με ηχητικές δυνατότητες.

Δευτερευόντως, μου θύμισε λίγο και το “Electric dreams”.

  1. άρθρο για το Turing test
  2. ακόμη ένα

Σχολίασε

Εδώ σχολιάζετε...

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: