Chocolat (2000)

Πώς αντιμετωπίζουμε το διαφορετικό;
Πώς αντιδρούμε όταν οι άλλοι άνθρωποι συμπεριφέρονται και ενεργούν με τρόπο που δεν περιμένουμε ή δεν καταλαβαίνουμε;

Μία γυναίκα (με την κόρη της) μετακομίζει σε ένα χωριό και ανοίγει ένα εργαστήριο σοκολάτας. Οι κάτοικοι του χωριού όμως, βλέποντάς την να μην υποτάσσεται στην καθημερινότητά τους, αντίθετα δε να τους κερδίζει σιγά σιγά με τις πράξεις της και τη ζωή της, αντιδρούν είτε με τις πράξεις τους (κάποιοι βάζουν φωτιά στο εργαστήριο – σπίτι της) ή με την απραξία τους. Το αμάρτημά της; Σκέφτεται διαφορετικά και υλοποιεί τις σκέψεις της!

Θυμίζει λίγο το ανέκδοτο με τα καβούρια που βρισκόταν σε ένα κουβά και, μόλις κάποιο από αυτά, πήγαινε να βγει έξω, τα υπόλοιπα το τραβούσαν πάλι μέσα. Δυστυχώς όμως δεν πρόκειται για αστείο. Συμβαίνει και το βλέπουμε κι εμείς καθημερινά. Είτε από άγνοια (για τα κίνητρα και τις προθέσεις των άλλων) ή από φόβο (για τα αποτελέσματα των πράξεων τους), το πλήθος πολλές φορές «επαναφέρει» στην τάξη όσα μέλη του (προσπαθούν να) ξεχωρίσουν. Έτσι στο τέλος, όσοι επρόκειτο να ξεχωρίσουν, είτε συμβιβάζονται και ενσωματώνονται ή φεύγουν και δοκιμάζουν την τύχη τους αλλού (αν και υπάρχουν και οι εξαιρέσεις κάποιων που πέτυχαν σε πείσμα του πλήθους, αλλά ο αριθμός τους είναι σημαντικά μικρότερος). Αυτός όμως δεν είναι λόγος για να μην προσπαθήσουν, έτσι;

Σε παρόμοιες περιπτώσεις, θυμάμαι μία φράση που είπε ο Robert De Niro στο γιο του [στην ταινία «A Bronx tale» (1993) σε δική του σκηνοθεσία και σενάριο του συμπρωταγωνιστή του Chazz Palminteri]: «The saddest thing in life is wasted talent»

Το ίδιο νόημα, νομίζω, έχει και η φράση του Gandhi: «Even if you are a minority of one, the truth is the truth»

Σχολίασε

Εδώ σχολιάζετε...

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: