Σπιρτόκουτο (2003)

Μέσα σε ένα σπίτι-σπιρτόκουτο υπάρχουν/εμφανίζονται 8 άνθρωποι-σπίρτα, έτοιμοι να αρπάξουν φωτιά με την πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί. Να φταίει άραγε η υπερβολική ζέστη που μας επηρεάζει και μας κάνει πιο εύθικτους ή ο τρόπος ζωής μας, που μας ζητάει ευθύνες για το κάθε τι που μας αγγίζει; ‘Η μήπως οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους που ζούμε και εργαζόμαστε μαζί τους έχουν πλέον φτάσει στο σημείο που η επιστροφή φαντάζει αδύνατη;

Ρεαλιστική ταινία, δυνατής έντασης που, μάλλον, δε θα επιδιώξω να ξαναδώ!
Εξηγώ: μπορεί τα περιστατικά να είναι παρμένα από την πραγματική μας ζωή, περιγράφουν όμως τη ζωή που, όταν μας συμβαίνει, προσπαθούμε να ξεχάσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Συνεχείς διαπληκτισμοί, όλοι να φωνάζουν και να προσπαθούν να επιβληθούν (ή να επιβάλλουν τις απόψεις τους) και να μην υπάρχει ούτε η υποψία μίας εναλλακτικής αντιμετώπισης της κατάστασης. Η μόνη χαμηλών τόνων προσέγγιση (της Άντζελας, στο τέλος της ταινίας) αποτυγχάνει γρήγορα, γι’ αυτό και εγκαταλείπει αμέσως το σπίτι. Να μου λείπει!

Μου άρεσε η ερμηνεία του Κώστα Ξυκομηνού.

Σχολίασε

Εδώ σχολιάζετε...

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: