Ecoute le temps (2005)

Η πρώτη από τις δύο ταινίες που είδα στο 8ο φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη και μου προκάλεσε αντιφατικά συναισθήματα. Αν και μου άρεσε κατά την προβολή, τις επόμενες ημέρες η πρώτη εντύπωση ξεθώριασε.

Δεν είναι κακή ταινία. Διηγείται την αποκάλυψη του δράστη μίας δολοφονίας, από την κόρη της νεκρής, η οποία όμως χρησιμοποιεί και μεταφυσικές μεθόδους, παράλληλα με τα εργαλεία της δουλειάς της (είναι ηχολήπτρια). Από αυτό το γεγονός προέρχεται και το λογοπαίγνιο του τίτλου (απόδοση στα ελληνικά: «Άκου το χρόνο»).

Δυστυχώς στην ταινία δεν αναπτύσσονται οι άλλοι χαρακτήρες, πλην της πρωταγωνίστριας, και μένουμε με μία αίσθηση αναμονής, ή πιο γενικά, μη ολοκλήρωσης. Θα μπορούσε να δοθεί κάποιος χρόνος και σε άλλους ήρωες ή σε κάποιες παράλληλες ιστορίες (πλην της εξαφάνισης του μικρού φυσικά).

Το μεταφυσικό στοιχείο είναι διάσπαρτο στην ταινία και το δεχόμαστε μάλλον φυσικά, σαν “από μηχανής θεό” που οδηγεί στο τέλος και στη λύση του μυστηρίου. Βολικό, έτσι;

Σχολίασε

Εδώ σχολιάζετε...

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: