Κατηγορία: κριτική

κριτική ταινίας “Eruption: LA” (2018)

κριτική ταινίας “Eruption: LA” (2018)

Έχω την εντύπωση ότι κάνω συλλογή από κακές ταινίες εδώ πέρα!

Άλλη μία ταινία καταστροφής, μόνο που αυτή τη φορά καταστρέφεται το Λος Άντζελες και μάλιστα από ηφαίστεια.

Read More Read More

κριτική ταινίας “Billionaire Ransom” (2016)

κριτική ταινίας “Billionaire Ransom” (2016)

Θετικό

  • η ταινία είναι γυρισμένη σε φάρο (και στη γύρω περιοχή)
    • έχω την εντύπωση ότι το συγκεκριμένο φάρο τον έχω ξαναδεί, νομίζω σε μια από τις ταινίες “Fast & Furious”

Αρνητικό

  • είναι επιπέδου Τραμπ, τόσο ως περιεχόμενο (έχει να κάνει με παιδιά δισεκατομμυριούχων) όσο και ως ποιότητα (κάτω του μηδενός)

Περιττό να γράψω περισσότερα. Μην τη δείτε.

κριτική για την ταινία Ant-Man (2015)

κριτική για την ταινία Ant-Man (2015)

Πολλά εφέ και λίγη ουσία στην ταινία “Ant-Man” (2015).

Ο Μάικλ Ντάγκλας έβγαλε εύκολα χρήματα, ενώ οι κακοί της ιστορίας πυροβολούσαν… μυρμήγκια!

Περιμένω εναγωνίως και την ταινία «Ο κατσαριδάνθρωπος και η πυρηνική απειλή», που θα έχει, φαντάζομαι, και περιβαλλοντολογικό ενδιαφέρον. 😮

Άραγε τέτοιου είδους ταινίες περιμένει τώρα πια το κοινό;

Σύγχρονα ζευγάρια

Σύγχρονα ζευγάρια

Όλο και πιο συχνά γύρω μας, τώρα και στις ταινίες!

στιγμιότυπο από την ταινία Hacker’s Game (2015)

Read More Read More

Κριτική ταινίας “The tower” (1993)

Κριτική ταινίας “The tower” (1993)

Ένας υπάλληλος πιάνει για πρώτη μέρα δουλειά σε μία εταιρεία που στεγάζεται σε ένα υπερσύγχρονο κτήριο, με εξαιρετικά αυστηρούς κανόνες ασφαλείας και με ένα υπολογιστικό σύστημα που «διαγράφει» κάθε εισβολέα, με καθυστέρηση όμως ώστε να σκοτώνεται τελικά ο λάθος άνθρωπος.

Κλασσικό παράδειγμα τηλεταινίας όπου η αρχικά ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα καταστρέφεται από την υλοποίηση με:

  1. άσχετα εμβόλιμα πλάνα,
  2. απίθανες καταστάσεις (από πλευράς Φυσικής) που έχουν ως στόχο τον εντυπωσιασμό του θεατή,
  3. ανύπαρκτους-επίπεδους χαρακτήρες ηρώων και, σαν κερασάκι,
  4. υπολογιστικά γραφικά της περασμένης δεκαετίας (του 1980).

Μα πού πάω και τις διαλέγω, ίσως να σκεφτείτε… 😜

Τη συγκεκριμένη επέλεξα να τη δω επειδή η υπόθεση μου θύμισε πολύ αυτήν του βιβλίου «Γκρίνταϊρον» του Φίλιπ Κερ, ο οποίος ίσως και να πήρε τη βασική ιδέα για το βιβλίο από την ταινία (αν δεν κάνω λάθος το βιβλίο βγήκε το 1995, δύο χρόνια μετά την ταινία).

Το βιβλίο διαβάστε το, έχει κάποια καλά στοιχεία· την ταινία μην τη δείτε, είναι ανόητη και βλακώδης.

Exam (2009)

Exam (2009)

The final eight candidates for a highly desirable corporate job are locked together in an exam room and given a test with one question. It seems simple yet confusing that soon, tensions begin to unravel.

Η ταινία Exam (2009) ανήκει σε εκείνο το είδος ταινιών που εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης ψυχολογίας, βάζοντας μία ομάδα ανθρώπων (συνήθως αγνώστων μεταξύ τους) σε ένα κλειστό, απομονωμένο χώρο (δωμάτιο, νησί, κ.λπ.), όπου πρέπει να ακολουθήσουν συγκεκριμένους κανόνες και όπου πρέπει επίσης να επικρατήσει ή να επιζήσει μόνο ένας στο τέλος.

Read More Read More

Κριτική: The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981 ή 1983)

Κριτική: The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981 ή 1983)

Είδα χθες το βράδυ την ταινία The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981) και αναρωτιέμαι γιατί το «εξωγήινο πλάσμα» δεν τους έφαγε όλους από την αρχή (ηθοποιούς, συνεργείο και παραγωγή) για να γλυτώσει ο ανύποπτος θεατής από αυτό το έκτρωμα.

Κάτι ανάμεσα σε παρωδία και μιούζικαλ (θα ήθελε να είναι), με μπόλικα ξεφωνητά και τίποτε ουσιαστικό να προσφέρει.

Το μόνο που μπορώ να υποθέσω πως γυρίστηκε αμέσως μετά την κωμωδία Airplane! (1980) με στόχο να εκμεταλλευθεί την επιτυχία της.

Αν και στη σελίδα της ταινίας στο imdb αναφέρεται ότι η ταινία είναι του 1981, στους τίτλους τέλους γράφει 1983. Δεν παίζει ρόλο η χρονιά, αποφύγετέ την πάση θυσία. Καλύτερα να δείτε συζήτηση πολιτικών στην τηλεόραση.

Κριτική: Valentine’s Day (2010)

Κριτική: Valentine’s Day (2010)

Σήμερα το βράδυ προτίμησα να δω στην τηλεόραση την ταινία “Valentine’s Day” (2010), που δεν είχα ξαναδεί. Με «πλούσια» διανομή και γυρισμένη στο Λος Άντζελες, μας παρουσιάζει τις ξεχωριστές ιστορίες κάποιων ανθρώπων, άλλων ερωτευμένων και άλλων όχι, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, της συγκεκριμένης γιορτής των ερωτευμένων.
Δυστυχώς, η ταινία δε μου άρεσε. Με πολύ χαλαρή, για να μη γράψω πλαδαρή, πλοκή και τίποτε ουσιαστικά ενδιαφέρον να μου πει, στο μεγαλύτερο κομμάτι της, δεν άντεξα να τη δω μέχρι το τέλος. Ο Garry Marshall, παρ’ όλο που ειδικεύεται σε τέτοιου είδους ταινίες, μ’ απογοήτευσε, καθώς δεν εκμεταλλεύθηκε τόσους διάσημους ηθοποιούς. Κρίμα.

Κριτική: Avenging Angelo (2002)

Κριτική: Avenging Angelo (2002)

Σήμερα το βράδυ είχα όρεξη να δω μια ταινία δράσης. Έβαλα λοιπόν το χέρι στο κουτί με τα δισκάκια και επέλεξα μία ταινία με το Sylvester Stallone, για την οποία δεν είχα ξανακούσει τίποτε (και δικαίως, όπως θα καταλάβετε σε λίγο). Ο τίτλος της είναι “Avenging Angelohttp://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B000R348QM&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifr” (ελληνικός τίτλος: “Φύλακας άγγελος“), προβλήθηκε το 2002, συμπρωταγωνιστεί η Madeleine Stowe και στο σύντομο ρόλο του πατέρα της ο Anthony Quinn (στην τελευταία του ταινία, καθώς πέθανε το 2001). Το γράφω όμως ευθύς εξαρχής: η ταινία είναι τόσο προβλέψιμη και βαρετή που, ενώ την έβλεπα, έπαιζα παράλληλα ναρκαλιευτή!

Ο ρόλος του Quinn (που εμφανίζεται μόνο στην αρχή) μου θύμισε κάπως το ρόλο του Kirk Douglas στην ταινία του 1991 “Oscar“, όπου εμφανίστηκε κι αυτός μόνο στην αρχή της ταινίας, υποδυόμενος το μαφιόζο πατέρα του Stallone. Εδώ ο Σταλόνε είναι ο πιστός σωματοφύλακας του Κουίν, του οποίου την κόρη αναλαμβάνει να προστατεύει από τους εχθρούς του, όταν αυτός δολοφονηθεί. Στην πορεία θα αλληλοερωτευθούν κι έτσι θα τελειώσει και η ταινία. Σε κάποιες σκηνές, ο Σταλόνε μου θύμισε το ρόλο του στην ταινία “Assassins” (1995), αλλά εδώ απλά διεκπεραίωνε τις ατάκες του. Σε γενικές γραμμές, υπόθεση αναμενόμενη, σκηνοθεσία χωρίς απαιτήσεις και ερμηνείες νυσταλέες.

Κριτική: Never let go (1960)

Κριτική: Never let go (1960)

http://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B0007XBKOU&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifrΔεύτερη μέρα στη σειρά που βλέπω αγγλική ταινία, μόνο που αυτή τη φορά ήταν δραματική, πιο παλιά και με τον Peter Sellers σε ρόλο κακού. Την ταινία “Never let go” (1960) δεν την ήξερα και χθες το βράδυ την επέλεξα τυχαία.

Πρόκειται για μία τυπική δραματική ταινία της δεκαετίας του ’60, από αυτές που μ’ αρέσουν, με μια συμμορία μικροκακοποιών που κλέβουν και μεταποιούν αυτοκίνητα, τα οποία πουλάει μετά ξεπλένοντάς τα ο αρχηγός της συμμορίας, μέσω της νόμιμης αντιπροσωπείας αυτοκινήτων που έχει ως “βιτρίνα”.

Τώρα όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν φτωχό, καλόβολο πωλητή καλλυντικών, για τον οποίο το (καινούριο) αυτοκίνητό του είναι τόσο απαραίτητο για τη δουλειά του, που θα τα ρισκάρει όλα (δουλειά και οικογένεια), φτάνοντας μέχρι και την αυτοδικία, όταν βλέπει ότι η αστυνομία δεν κινείται αρκετά γρήγορα.


Νομίζω ότι η ταινία αυτή είναι αρκετά αδικημένη. Αν και δε θα τη χαρακτήριζα ως αριστούργημα, έχει σωστή κατανομή δράσης και ανάπτυξης χαρακτήρων, δεν έχει περιττές σκηνές και είναι κρίμα να παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό. Και έχει και τον Peter Sellers, στην αρχή της καριέρας του (ένα χρόνο μετά “Το ποντίκι που βρυχάται”), στο ρόλο του αρχηγού της συμμορίας, πολύ πειστικό.

Στην αρχή της, μου θύμισε κάπως το στήσιμο των ταινιών του Alfred Hitchcock και, για να πω την αλήθεια, σε μία σκηνή όπου δείχνει την είσοδο ενός πολυκαταστήματος (ή κάτι τέτοιο), τον περίμενα να βγει από την πόρτα! Καθώς προχωρούσε όμως, άρχισα να θυμάμαι ταινίες western με παρόμοιο θέμα [δυστυχώς δε θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη τώρα]· ο δε ρόλος του Richard Todd μου έφερε στο νου το Henry Fonda στην ταινία “The wrong man” (1956) [νάτος πάλι ο Χίτσκοκ].

Αρέσει σε %d bloggers: