Εκλογές

Τι να ψηφίσω άραγε;

  • Τον Ανδρέα Μαυρογιαλούρο,
  • τον Ανάργυρο Προκόπη,
  • την ανθυποψήφιά του Ασπασία,
  • τη Ρένα Βαρλάμου,
  • το Θανασάκη Γκοβότσο,
  • το Θεόφιλο Φερέκη,
  • τον (βολευτή) Καράτζοβα,
  • τον (βολευτή) Καλοχαιρέτα,
  • το Νίκο Μαντά
  • ή μήπως το Γκόρτσο;

Αχ, μακάρι οι εκλογές αυτές να ήταν κάθε μέρα!

… και πόσους ακόμη ξεχνάω…

Battle Royale (2000)

Δεν έχω δει πολλές γιαπωνέζικες ταινίες, ούτε και γνωρίζω πολλά για την ιαπωνική καθημερινή ζωή και κουλτούρα, αυτή η ταινία όμως δεν είναι απλά μια «γροθιά στο στομάχι», είναι μάλλον μια «μαχαιριά στο στομάχι» (για να μην ξεφεύγω και από την ιστορία της ταινίας).

Πρόκειται για μία αλληγορική ταινία δράσης που μας μεταφέρει σε μια υποθετική κοινωνία που προετοιμάζει τα παιδιά της για το μέλλον, υποτάσσοντάς τα στις διαταγές ενός νόμου που επιβάλλει η σχολική εκδρομή μιας τάξης (που επιλέγεται στην τύχη) να μετατρέπεται σε πολεμική περιπέτεια αλληλοεξόντωσης των μαθητών, μέχρι να υπάρξει ένας νικητής ή μία νικήτρια ή μέχρι να περάσουν 3 μέρες. Ολόκληρη η τάξη μεταφέρεται ναρκωμένη σε ένα νησί που “προστατεύει” ο στρατός και, αφού τους εξηγήσουν τους κανόνες, οι μαθητές και οι μαθήτριες αφήνονται στην τύχη τους με μόνο όπλο αυτό που είναι κρυμμένο στο σάκο που τους προμηθεύουν (που μπορεί να είναι από αυτόματο μέχρι καπάκι κατσαρόλας).

Αν αφήσουμε κατά μέρος την ωμή βία (που παρουσιάζεται σα να αποτελεί μέρος της κουλτούρας της χώρας, αν κρίνουμε και από κάποια γιαπωνέζικα κόμικς), ο παραλογισμός της ιστορίας ευτυχώς μας αποστασιοποιεί και την παρακολουθούμε μόνο με την αγωνία ποιος/α θα είναι το επόμενο θύμα. Μάλιστα, με το κάθε πτώμα εμφανίζεται στην οθόνη και ένας υπότιτλος που μας ενημερώνει ποιο ήταν το θύμα και πόσοι ζωντανοί μένουν ακόμη!

Δίνοντας μάλιστα και μία αίσθηση τηλεοπτικού ριάλιτι σ’ αυτήν την αλληλοεξόντωση, ο καθηγητής και οι στρατιωτικοί παρακολουθούν εκ του ασφαλούς την πρόοδο των μαχών χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο μικροφώνων και εντοπιστών θέσης και επεμβαίνουν ορίζοντας κάθε 6 ώρες νέες ζώνες κινδύνου (από τις οποίες πρέπει να απομακρυνθούν όλοι οι “παίκτες”, αλλιώς εξοντώνονται από τους στρατιώτες). Δε θα με εξέπληττε αν αυτή η παρακολούθηση μεταδιδόταν μέσω κάποιου τηλεοπτικού καναλιού και στην υπόλοιπη χώρα προς τέρψη των τηλεθεατών και των γραφείων στοιχημάτων· δε γίνεται όμως καμία τέτοια νύξη μέσα στην ταινία.

Μου θύμισε κάπως την ταινία «The running man» (1987) που έχει παρόμοιο θέμα.

Ανάμεσα στους 42 μαθητές και μαθήτριες της τάξης ο προσεκτικός θεατής θα εντοπίσει την Chiaki Kuriyama (που έπαιζε τη Gogo Yubari, τη σωματοφύλακα της Lucy Liu στην ταινία «Kill Bill vol.1»). Ο Takeshi Kitano είναι ο καθηγητής της τάξης και υπεύθυνος για τη σωστή διοργάνωση της «Battle Royale».

IMDB: top-10 ταινιών δεκαετίας 1960

Σύμφωνα με τις ψήφους που έχουν λάβει από τους χρήστες του Internet Movie DataBase οι ταινίες της δεκαετίας του ’60, παρατηρούμε ένα παράδοξο…

Οι 4 από τις 10 ταινίες έχουν πολύ μικρό αριθμό ψήφων (<4000), οπότε ίσως μελλοντικά να μην εμφανίζονται στην πρώτη δεκάδα.

Αναπτύσσοντας λοιπόν μία θεωρία συνομωσίας, θα μπορούσα να σκεφτώ ότι μπορεί, τουλάχιστον για τις ταινίες στις θέσεις 5, 9 και 12 (δείτε την ιστοσελίδα), κάποιοι Ιάπωνες να οργανώθηκαν και να τις ψήφισαν μαζικά με δεκάρια, οπότε ανέβηκαν στο μέσο όρο υποσκελίζοντας άλλες, όπως η «2001: A Space Odyssey» (1968) που βρίσκεται μόλις στη 16η θέση!

Όμως, βλέποντας συνολικά τη λίστα, παρατηρώ ότι τις περισσότερες ψήφους έχουν, όπως συνηθίζεται, οι αμερικανικές ταινίες (και τα δύο western-σπαγγέτι στις δύο πρώτες θέσεις) και σκέφτομαι ότι είναι κυρίως οι αμερικανοί (αλλά κι εμείς οι υπόλοιποι που έχουμε εθιστεί στις χολιγουντιανές ταινίες) που ψηφίζουν.

Έχοντας δει μάλιστα και το «Seppuku» (1962), πιο γνωστό σ’ εμάς ως «Harakiri», κρίνω ότι καλώς βρίσκεται τόσο ψηλά.

Chocolat (2000)

Πώς αντιμετωπίζουμε το διαφορετικό;
Πώς αντιδρούμε όταν οι άλλοι άνθρωποι συμπεριφέρονται και ενεργούν με τρόπο που δεν περιμένουμε ή δεν καταλαβαίνουμε;

Μία γυναίκα (με την κόρη της) μετακομίζει σε ένα χωριό και ανοίγει ένα εργαστήριο σοκολάτας. Οι κάτοικοι του χωριού όμως, βλέποντάς την να μην υποτάσσεται στην καθημερινότητά τους, αντίθετα δε να τους κερδίζει σιγά σιγά με τις πράξεις της και τη ζωή της, αντιδρούν είτε με τις πράξεις τους (κάποιοι βάζουν φωτιά στο εργαστήριο – σπίτι της) ή με την απραξία τους. Το αμάρτημά της; Σκέφτεται διαφορετικά και υλοποιεί τις σκέψεις της!

Θυμίζει λίγο το ανέκδοτο με τα καβούρια που βρισκόταν σε ένα κουβά και, μόλις κάποιο από αυτά, πήγαινε να βγει έξω, τα υπόλοιπα το τραβούσαν πάλι μέσα. Δυστυχώς όμως δεν πρόκειται για αστείο. Συμβαίνει και το βλέπουμε κι εμείς καθημερινά. Είτε από άγνοια (για τα κίνητρα και τις προθέσεις των άλλων) ή από φόβο (για τα αποτελέσματα των πράξεων τους), το πλήθος πολλές φορές «επαναφέρει» στην τάξη όσα μέλη του (προσπαθούν να) ξεχωρίσουν. Έτσι στο τέλος, όσοι επρόκειτο να ξεχωρίσουν, είτε συμβιβάζονται και ενσωματώνονται ή φεύγουν και δοκιμάζουν την τύχη τους αλλού (αν και υπάρχουν και οι εξαιρέσεις κάποιων που πέτυχαν σε πείσμα του πλήθους, αλλά ο αριθμός τους είναι σημαντικά μικρότερος). Αυτός όμως δεν είναι λόγος για να μην προσπαθήσουν, έτσι;

Σε παρόμοιες περιπτώσεις, θυμάμαι μία φράση που είπε ο Robert De Niro στο γιο του [στην ταινία «A Bronx tale» (1993) σε δική του σκηνοθεσία και σενάριο του συμπρωταγωνιστή του Chazz Palminteri]: «The saddest thing in life is wasted talent»

Το ίδιο νόημα, νομίζω, έχει και η φράση του Gandhi: «Even if you are a minority of one, the truth is the truth»

Τίτλοι αρχής και τέλους

Συνήθως οι τίτλοι αρχής και τέλους των κινηματογραφικών ταινιών δεν τραβούν το ενδιαφέρον μας, είτε επειδή θεωρούμε ότι αυτό που μετράει στην ταινία είναι ό,τι διαδραματίζεται εντός αυτής, είτε επειδή γνωρίζουμε ήδη τους βασικούς συντελεστές (δηλαδή τους πρωταγωνιστές, άντε και το/η σκηνοθέτη), ή ακόμη κι επειδή οι τίτλοι είναι δυσανάγνωστοι ή προχειροφτιαγμένοι.

Έτσι χάνουμε την ευκαιρία να προσέξουμε πληροφορίες που, παρ’ όλο που δεν είναι σημαντικές για την παρακολούθηση της ταινίας, θα ήταν ικανές να μας κάνουν να την προσέξουμε καλύτερα. Για παράδειγμα, πόσοι/ες γνωρίζουν ότι ο Salvador Dali [1] και ο Σάββας Ξηρός [2] (της 17Ν) συμμετείχαν στη δημιουργία κάποιας ταινίας ή ποιος [3] διαμόρφωνε τους χώρους όπου γυρίζονταν τα μιούζικαλς της Φίνος φιλμ (εκτός του ότι ήταν ο Γιάννης Δαλιανίδης που σκηνοθετούσε και ο Μίμης Πλέσσας που έγραφε τη μουσική);

Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει να δείξει αρκετά διαφορετικά στιλ, όλα αυτά τα χρόνια που παράγει ταινίες, που θα τα ταξινομούσα κυρίως σε τέσσερις κατηγορίες.

Στην πρώτη κατηγορία είναι οι ταινίες που παράγονται μετά τον πόλεμο και πριν τη χούντα. Προσεγμένοι τίτλοι, καλλιγραφικά γράμματα και πολυτονικό σύστημα.

Ακολουθεί η περίοδος που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση των πρώτων εγχρώμων ταινιών (αν δεν κάνω λάθος, το 1963). Τώρα κυριαρχούν τα μιούζικαλς (και ο Φώσκολος). Έντονα χρώματα, μεγάλο μέγεθος γραμμάτων (και συνήθως κεφαλαία), ακόμη και “χίπικες” γραμματοσειρές.

Γύρω στα τέλη του ’70 ξεκινούνε οι βιντεοταινίες. Η μαζική παραγωγή, μαζί με τα υποτυπώδη σενάρια και τις σκηνοθεσίες (και ερμηνείες) της κακιάς ώρας, αποτυπώνεται και στους τίτλους. Τώρα πλέον παράγονται ηλεκτρονικά, με νέα μηχανήματα, οι γραμματοσειρές απλοποιούνται, τα γράμματα μικραίνουν κι εμφανίζονται και χοντρά ορθογραφικά λάθη!

Ο νέος ελληνικός κινηματογράφος έχει πιο απλό στιλ. Κυριαρχεί το μαύρο φόντο, τα γράμματα είναι κυρίως λευκά και πεζά, οι γραμματοσειρές πιο προσεγμένες. Αν δεν κάνω λάθος, στις ταινίες αυτής της περιόδου είναι που εμφανίζονται και οι τίτλοι τέλους, όπου αναφέρονται συνήθως ΟΛΟΙ, μα όλοι, όσοι συνεργάστηκαν στην ταινία.

Αναφορές:
———-

  1. “Spellbound” (1945) του Alfred Hitchcock
  2. “Πες στη Μορφίνη ακόμη την ψάχνω” (2001) του Γιάννη Φάγκρα
  3. Μάρκος Ζέρβας

Cinema blogs (in Greek)

Βρήκα μερικά ελληνικά δικτυακά ημερολόγια (blogs) με κινηματογραφικό περιεχόμενο:

Σίγουρα θα υπάρχουν (ή θα δημιουργηθούν στο μέλλον) κι άλλα… μαζευόμαστε αρκετοί/ές, έτσι; ;-)

Ενημέρωση (4 Οκτ 2006):
Σήμερα ανακάλυψα (μέσω του technorati) και το ημερολόγιο της Stormy… διαβάστε το εδώ: CineTalk
Ενημέρωση (7 Νοε 2006):
Διαβάστε και το Cinema που έχει και εκπαιδευτικό υλικό.
Ενημέρωση (10 Σεπ 2007):
Προσθέτουμε στη λίστα και το Μια ταινία την ημέρα… με κριτικές ταινιών.

Coronado (2003)

Λίγο κωμωδία, λίγο υπερβολικό, λίγο σοβαρό, λίγα εφέ, λίγο ρομάντζο, λίγη περιπέτεια, λίγο αποκαλυπτικό (ως προς τα πολιτικά παιχνίδια). Άγνωστοι οι ηθοποιοί και άγνωστοι οι συντελεστές, φυσιολογική η εξέλιξη του σεναρίου… η ταινία όμως βλέπεται ευχάριστα παρ’ όλο που δεν έχει τελικά κάτι το ιδιαίτερο.

Είναι όμως με εκείνη τη συνταγή που, αν είχε 2-3 μεγάλα ονόματα (π.χ. η Sandra Bullock αντί της Kristin Dattilo ή ο Russell Crowe αντί του Clayton Rohner), νομίζω ότι θα είχε σίγουρα πολύ περισσότερους θεατές!

Αυτό είναι τελικά που μας έλκει σε μία ταινία; Αν παίζουν γνωστοί ηθοποιοί ή αν είναι γνωστός ο σκηνοθέτης, τότε θα (προσπαθήσουμε να) τη δούμε και αν όχι τότε θα μαζεύει σκόνες στο ράφι;

Δε θέλω να το πιστέψω…

Ταινίες χωρίς πνευματικά δικαιώματα (πλέον)

Πώς περνάει ο καιρός… λήγουν τα πνευματικά δικαιώματα και οι ταινίες γίνονται πλέον «δημοσίας χρήσης»… βρείτε μερικές από αυτές (μαζί και με άλλο πολυμεσικό υλικό) στο δικτυακό τόπο Free movies & Documentaries & Cartoons & Music

Φονιάδες των παιδιών

Πώς να γράψω για ταινίες με αυτά που γίνονται στο Λίβανο;

Μετά τους φονιάδες των λαών έχουμε τώρα και τους φονιάδες των παιδιών!

Και αυτοί μάλιστα είναι πιο δύσκολο να δικαιολογηθούν από τη στιγμή που έχουν, ως λαός, κυνηγηθεί σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν.

Θυμήθηκα όμως μία από τις αγαπημένες μου σκηνές από την ταινία «Gandhi» (1982) και θα προσπαθήσω να την περιγράψω…

Ο Γκάντι κάνει απεργία πείνας για να σταματήσουν οι μάχες μεταξύ Ινδουιστών και Μουσουλμάνων και βρίσκεται εξαντλημένος στην ταράτσα φιλικού σπιτιού, ενώ γύρω από το σπίτι έχει μαζευτεί πλήθος κόσμου που προσεύχεται να σταματήσει την απεργία πείνας.

Ανεβαίνοντας στην ταράτσα, φτάνουν κοντά του διάφορες ομάδες ενόπλων και πετούν μπροστά του τα όπλα τους. Ξαφνικά, εμφανίζεται μπροστά στο κρεβάτι ένας από τους ενόπλους και του πετάει επάνω στην κουβέρτα ένα κομμάτι ψωμί, λέγοντάς του: «Φάε! Θα πάω στην κόλαση αλλά όχι με το θάνατό σου επάνω μου!»

Ο Γκάντι του απαντά: «Μόνο ο Θεός αποφασίζει ποιος θα πάει στην κόλαση και ποιος όχι»

Ο άνδρας του λέει: «Θα πάω στην κόλαση επειδή σκότωσα ένα αγόρι… ένα αγόρι τόσο δα… του έλυωσα το κεφάλι στον τοίχο!»

Μετά από μία στιγμή σιωπής, ο Γκάντι του λέει: «Ξέρω ένα δρόμο που βγάζει από την κόλαση… θα ψάξεις να βρεις ένα αγόρι, ένα αγόρι τόσο δα, που να έχουν σκοτωθεί και οι δύο γονείς του και θα το πάρεις μαζί σου… (παύση)… μόνο φρόντισε να είναι Μουσουλμάνος και να το μεγαλώσεις σα Μουσουλμάνο!!!»

Δύσκολα θα πιστεύουν οι λαοί του μέλλοντος ότι κάποτε περπάτησε στη Γη ένας τέτοιος άνθρωπος

Μακάρι όσα μας έδειξαν και μας είπαν τέτοιοι άνθρωποι να μπορούσαμε να τα θυμόμαστε όταν μας κυριεύει το μίσος.

Podcast: «Movies you should see»

Ανακάλυψα πρόσφατα ένα podcast feed σχετικά με ταινίες που μας προτείνει να δούμε μία παρέα φίλων [1]. Άκουσα μάλιστα και δύο από τις συζητήσεις τους, αλλά δεν έμεινα και πολύ ικανοποιημένος από το περιεχόμενο.

Οι συζητήσεις διαρκούν περίπου μισή ώρα και οι συμμετέχοντες φαίνονται να γνωρίζουν (ή να έχουν δει) πολλές ταινίες. Όμως, ενώ θεωρητικά υπάρχει μία ταινία ως θέμα της συζήτησης, αυτή τους απασχολεί μόνο γύρω στα 5-10 λεπτά και η υπόλοιπη ώρα περνάει με παρεΐστικα αστεία και συζήτηση άσχετη με την ταινία.

Αποφάσισα λοιπόν ότι δεν αξίζει να κατεβάζω mp3 των 30-40 Megabytes απλά για να ακούω συζητήσεις καφενείου.

  1. Movies you should see
Αρέσει σε %d bloggers: