Irreversible (2002)

προτείνω, ειδικά στον ανυποψίαστο ή στον ευαίσθητο θεατή.
Δε θα γράψω περισσότερα… την ταινία, αν δεν την έχετε δει, δεν την

και μουσική.
νύχτας και της παρανομίας, ο άλλος ανάλαφρος, χαρούμενος, γεμάτος φως
σημερινής μεγαλούπολης. Ο ένας σκοτεινός, εφιαλτικός, ο κόσμος της
Ο σκηνοθέτης “παίζει” επίσης και με τους δύο παράλληλους κόσμους μιας

απουσιάζει όταν δε χρειάζεται και πάντα υποβλητική.
Η μουσική συνοδεία είναι ό,τι πρέπει… δυνατή όπου χρειάζεται,

μόνο χρονικά, αλλά και χωρικά.
και είναι ομαλή, προκαλεί πονοκέφαλο. Η ταινία δεν είναι “διαταραγμένη”
Την αίσθηση της δυσκολίας εντατικοποιεί και η κίνηση της κάμερας που, αν

γερό στομάχι… ειδικά η αρχή της (δηλαδή το τέλος της).
σκηνές, ως προς την αποδοχή τους από το θεατή. Με άλλα λόγια, θέλει
τη γνώμη μου δεν είναι κακή, έχει πολλές δύσκολες (έως και άρρωστες)
μέρη. Υπήρχαν ακόμη και κάποιοι που έφυγαν στο μέσο της προβολής. Κατά
Η ταινία, όταν προβλήθηκε στις αίθουσες, χώρισε τους θεατές σε δύο

του, έβαλε τις κάλτσες του, κ.ο.κ.
σηκώθηκε από την καρέκλα, έδεσε τα κορδόνια του, έβαλε τα παπούτσια
την αντίστροφη ροή του χρόνου και μάλιστα κίνηση προς κίνηση… π.χ.
αλλά δε θυμάμαι τον τίτλο του τώρα, που είχε ως θέμα του ακριβώς αυτήν
Θυμάμαι επίσης και ένα βιβλίο που είχα ξεκινήσει να διαβάζω κάποτε,

“γιατί έκανε το φόνο;”
δεν αναρωτιόμαστε πλέον “ποιος είναι ο δολοφόνος;”, αλλά μάλλον
“reverse engineering” ενώ στο σκάκι λέγεται “retro analysis”. Έτσι,
από το αποτέλεσμα στην αιτία. Αυτό, εμείς οι μηχανικοί το λέμε
διαδραματίζεται ακολουθώντας το χρόνο αντίστροφα, δηλαδή πηγαίνοντας
Όπως ίσως θα ξέρετε, ένα από τα χαρακτηριστικά της ταινίας είναι ότι

με αυτόν τον τρόπο (είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες εξάλλου).
κάτι που δεν έχω καταλάβει καλά και έχουν κάποιο δίκηο όσοι γράφουν
συζήτηση όμως για το top-posting αποφάσισα να τη δω μήπως και υπάρχει
μέχρι σήμερα, παρ’ όλο που την έχω σε δισκάκι εδώ και καιρό, με τη
Την ταινία “Irreversible” του Γκασπάρ Νοέ δεν είχε τύχει να τη δω

Εισαγωγή

Μετά τη λίστα, ας δοκιμάσω και το δικτυακό ημερολόγιο.

Θα αντιγράφω εδώ κριτικές και σχόλια που έχω κάνει στη λίστα για κάποιες από τις ταινίες που έχω δει και αισιοδοξώ ότι θα υπάρχουν κριτικές και σχόλια γι’ αυτές κ.ο.κ.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όμως όσους και όσες κάνουν τον κόπο να γράψουν ένα σχόλιο, να γράψουν στα ελληνικά (κι ας κάνουν λάθη). Τα greeklish ήταν μία λύση ανάγκης για τον παλιό καιρό!

S1m0ne (2002)

Μερικές σκέψεις που έκανα ενώ παρακολουθούσα την ταινία χθες το βράδυ με τα ανάλογα (κακεντρεχή) σχόλια…

  • ο δικηγόρος δίνει το δεματάκι στον Βίκτορ, αυτός το ανοίγει και βρίσκει μέσα ένα σκληρό δίσκο, χωρίς το προστατευτικό του περίβλημα, τον οποίο πιάνει με τις “δαχτυλάρες” του!
    Αυτός ο δίσκος, όπως είναι “φυσικό”, συνεχίζει να δουλεύει μέχρι το τέλος της ταινίας!
  • ο Βίκτορ βλέπει το SIMulation ONE και _εννέα_ μήνες μετά έχει έτοιμη την ταινία… άραγε τρεφόταν σωστά κατά τη διάρκεια της “κυήσεως”;
  • εγώ γιατί δεν έχω πλήκτρα “mimic”, “loop”, “live” στο (φτωχό) πληκτρολόγιό μου;
  • πριν ξεκινήσει η συναυλία, έξω ο κόσμος παραληρεί και εκείνη την ώρα ο Βίκτορ αποφασίζει τι θα φορέσει η S1m0ne!
  • καιρό είχαμε να δούμε δισκέτα 5.25” σε τόσο hi-tech περιβάλλον!
    Αμ η επαναφορά της S1m0ne από την κόρη του Βίκτορ… σα να πατούσε συνεχώς το PageUp ήταν και να πήγαινε πίσω στην ιστορία!! Γιατί δε συνέχισε να το πατάει και όταν επανέφερε τη S1m0ne, ποιος ξέρει τι θα ανακάλυπτε… α, όλα κι όλα, δε θέλω τέτοιο πλήκτρο στο πληκτρολόγιό μου!
  • ο καημένος ο δημιουργός της Simulation One… Hank Aleno τον έλεγαν… ή μήπως είναι κι αυτό αναγραμματισμός;
    Προσέξατε που όλα τα ονόματα των συμπρωταγωνιστών της S1m0ne στο στρογγυλό τραπέζι ήταν από μοντέλα, εταιρείες και προγράμματα υπολογιστών;

Πέρα από την πλάκα τώρα, η ταινία έθετε το ερώτημα: “Τι γίνεται όταν το δημιούργημα ξεπεράσει το δημιουργό;” και μου θύμισε πολύ το “Without a clue” με τον Michael Caine ως Sherlock Holmes και τον Ben Kingsley ως John Watson, όπου “αποκαλύπτεται” ότι ο Caine ήταν ένας αποτυχημένος ηθοποιός που αναλαμβάνει να ενσαρκώσει το ρόλο του Holmes για λογαριασμό του και συγγραφέα Watson (που θεωρεί υποδεέστερη ενασχόληση τη συγγραφή αστυνομικών σε σχέση με τη φήμη του ως ιατρού). Αποδεικνύεται όμως ότι το κοινό ενδιαφέρεται περισσότερο για την persona του Holmes, παρά τις όποιες γκάφες του, κι έτσι, ενώ τον “σκοτώνει” αρχικά, τελικά τον επαναφέρει (όπως έκανε εξάλλου και ο sir Arthur Conan Doyle με το διάσημο ήρωά του — στην πραγματική ζωή αυτό).

Θυμήθηκα επίσης και το “Turing test” [1][2], όπου “a human judge engages in a natural language conversation with two other parties, one a human and the other a machine; if the judge cannot reliably tell which is which, then the machine is said to pass the test.”

Προφανώς η S1m0ne δε θα περνούσε το τεστ Turing, δεν ήταν παρά ένα πολύ επιτυχημένο γραφικό με ηχητικές δυνατότητες.

Δευτερευόντως, μου θύμισε λίγο και το “Electric dreams”.

  1. άρθρο για το Turing test
  2. ακόμη ένα

Meet John & Jane Doe

Συνήθως στις αμερικανικές ταινίες βλέπουμε ότι ένας άνδρας αγνώστων στοιχείων αποκαλείται “John Doe”, ενώ μια γυναίκα αγνώστων στοιχείων “Jane Doe”. Η προέλευση αυτών των ονομάτων προέρχεται από τη δικονομία, όπου χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν κάποιους που πρέπει να παραμείνουν ανώνυμοι ή για άγνωστα θύματα.

Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να διαβάσετε στη διεύθυνση αυτή, όπου βρήκα αρκετές χρήσιμες πληροφορίες.

Από την άκρη της πόλης (1998)

Ελληνική ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, με τους Στάθη Παπαδόπουλο, Θεοδώρα Τζήμου, Κώστα Κοτσιανίδη, Δημήτρη Παπουλίδη, Αιμίλιο Χειλάκη.

  • «Με λένε Ποντ! Ρωσο-ποντ!
    Οι φίλοι όμως με λένε Σάσια»

Δεμένη ταινία, ταιριαστή μουσική, πραγματικές σκληρές εικόνες και διάλογοι, την ύπαρξη των οποίων προτιμούμε να αγνοούμε και (δυστυχώς) οι έχοντες την ευθύνη να μην αντιμετωπίζουν.

Έτσι όπως την είδα χθες, μια ταινία για τη σύγχρονη προσφυγιά (μόνο που τώρα είμαστε εμείς «οι ντόπιοι»).

Δε θα γράψω περισσότερα, η ταινία μου άρεσε, αλλά αν αυτό είναι το Ελντοράντο της σημερινής εποχής, τότε νομίζω ότι κάπου πήραμε λάθος στροφή.

L’ adversaire / Ο αντίζηλος (2002)

Δευτέρα βράδυ η κινηματογραφική λέσχη Καβάλας έκανε την τελευταία της προβολή γι’ αυτό το χειμώνα. Η ταινία ήταν “L’ adversaire”/”Ο αντίζηλος” που γυρίστηκε το 2002 με πρωταγωνιστή τον Ντανιέλ Οτέιγ.

Για την υπόθεσή της, δυστυχώς, δε μπορώ να γράψω τίποτε χωρίς να αποκαλύψω σημαντικές λεπτομέρειες. Το μόνο που μπορώ να γράψω είναι ότι παρακολουθούμε τη ζωή ενός άνδρα με σύζυγο, δύο παιδιά, συγγενείς και φίλους, ζωή σε στιγμιότυπα μιας και οι λεπτομέρειες μας αποκαλύπτονται σιγά σιγά σαν ένα κουβάρι που ξετυλίγεται.

Παρά τις (αρχικά) ελλειπείς πληροφορίες, η ταινία είναι κοινωνική και όχι αστυνομική ή μυστηρίου, και, αν αποφασίσετε να τη δείτε, η γνώμη μου είναι πως θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι (σύμφωνα με το προσκοπικό “έσο έτοιμος”).

Δε μπορώ να πω αν μου άρεσε ή όχι, δεν έχω δει αρκετές ταινίες αυτού του είδους, αν είστε όμως συνηθισμένοι στις αμερικανικές ταινίες, αυτή θα σας δυσκολέψει. Γεγονός είναι όμως ότι, τουλάχιστον μέχρι το μέσο της ταινίας, ένιωσα ότι είχα ενταχθεί στο περιβάλλον του ήρωα και προσπαθούσα να τον καταλάβω (hint: δείτε την ταινία :-/)

Ένα πράγμα όμως που δε μου άρεσε (και δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα του σεναρίου ή της μετάφρασης — τα γαλλικά μου δε με βοήθησαν ιδιαίτερα) ήταν το γεγονός ότι τα χρηματικά ποσά εκφραζόταν σε δολάρια!!!

Αυτά (περίπου μια ώρα μετά το τέλος της προβολής),
Απόστολος

η σημαία στην ταινία

έχω μία απορία:

έχετε παρατηρήσει στις ταινίες του Hollywood ότι πάντα (μα πάντα) υπάρχει μία σκηνή όπου δείχνουν τη σημαία τους;

Για μένα είναι πλέον σαν το παιχνίδι: “ανακαλύψτε τον Έλληνα στα credits” και δεν ξέρω αν γίνεται επίτηδες ή “τυχαία”… μα πόσο ανασφαλείς μπορούν να είναι;

Αν βρείτε καμιά ταινία που να μην ισχύει αυτό, θα ήθελα πολύ να μου πείτε ποια είναι.

L’ auberge espagnole / Euroflirt (2002)

Ο επίσημος τίτλος της ταινίας είναι “L’ auberge espagnole”, με εναλλακτικό το “Euroflirt”. Έχοντας δει όμως την ταινία, νομίζω ότι ο δεύτερος τίτλος είναι ελαφρά αποτυχημένος… διαβάστε παρακάτω όμως!

Πρώτα απ’ όλα, θέλω να απευθύνω μια ερώτηση σε όσους/ες δεν είναι πια φοιτητές/τριες:

– Νοσταλγείτε τη φοιτητική περίοδο της ζωής σας;

Αν απαντήσετε “όχι”, μην πάτε να δείτε αυτήν την ταινία!

Πρόκειται για μια “φοιτητική” ταινία, όχι όμως με τον τρόπο που γυρίζονται οι αντίστοιχες αμερικάνικες. Μία Αγγλίδα, ένας Ιταλός, μία Ισπανίδα, ένας Γερμανός και ένας Δανός είναι οι πέντε συγκάτοικοι ενός διαμερίσματος στη Βαρκελώνη και βρίσκονται εκεί λόγω του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών “Έρασμος”. Υποδέχονται ως νέο συγκάτοικο ένα Γάλλο και στην πορεία προστίθεται στην παρέα και μία Βελγίδα.

Η ταινία εξετάζει τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους όχι όμως μόνο μεταξύ φύλων και φίλων, αλλά και μεταξύ φυλών και πολιτισμών. Πρόκειται δηλαδή για έναν καθρέφτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με όσα θετικά και αρνητικά αυτή μας φέρνει. Μου έκανε όμως εντύπωση η απουσία φυλετικών και θρησκευτικών αναφορών (ούτε ένας/μία εκπρόσωπος π.χ. της μαύρης φυλής, ούτε ένας/μία μουσουλμάνος/α, παρόλο που και οι δύο ομάδες αποτελούν σημαντικό ποσοστό στους κατοίκους της Ε.Ε.). Πέραν τούτου, η κάλυψη ειδικά στις σχέσεις μεταξύ φύλων υπήρξε πληρέστατη. Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι εκτός της συνήθους περίπτωσης (αγόρι-κορίτσι) έχουμε (και μάλιστα δύο φορές) την περίπτωση κορίτσι-κορίτσι, μία φορά (για να προλάβουν οι συγκάτοικοι τα “χειρότερα”) αγόρι-αγόρι, όπως και την περίπτωση κορίτσι-αγόρι (δηλαδή με αντεστραμμένους ρόλους).

Η ταινία εκτυλίσσεται κυρίως στη Βαρκελώνη και πολύ λίγο στο Παρίσι (στην αρχή και στο τέλος) και η “μεγάλη σταρ” Audrey Tautou παίζει δεύτερο ρόλο. Στα εξωτερικά γυρίσματα όμως ο τρόπος κινηματογράφησης μου θύμισε έντονα την Amelie”.

Όπως καταλαβαίνετε η ταινία μου άρεσε, είναι αισιόδοξη (ειδικά η απόφαση που παίρνει ο πρωταγωνιστής στο τέλος της ταινίας) και θα περιμένω να βγει το DVD (δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει ήδη).

Πολιτικη κουζίνα

Λένε πως, από τις πέντε αισθήσεις, οι πιο αδικημένες είναι η όσφρηση και η γεύση. Πραγματικά, αν σκεφτούμε ότι στην καθημερινή μας ζωή λειτουργούμε κυρίως απτο-οπτικοακουστικά, θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι άλλες δύο αισθήσεις θα πρέπει να νιώθουν αρκετά μειονεκτικά. Σ’ αυτήν την ταινία όμως παίρνουν την εκδίκησή τους, αν και είναι κρίμα που οι κινηματογράφοι (και η κινηματογραφική βιομηχανία γενικότερα) δεν έχουν (ακόμη;) τις δυνατότητες μετάδοσης αυτών των αισθήσεων.

Η «Πολίτικη κουζίνα», με αφορμή την ιστορία ενός ανθρώπου και όχημα τη μαγειρική, καταπιάνεται με πολλά ζητήματα. Με άλλα περισσότερο (δέσιμο παππού-εγγονού, σχέσεις μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής εθνότητας/θρησκείας ή ακόμη και αντιλήψεων/ιδεολογίας) και με άλλα λιγότερο (πολιτικές εξελίξεις, ξεριζωμός, προσφυγιά). Στο κάτω κάτω στην κουζίνα βρισκόμαστε και οι αναμείξεις υλικών όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά επιβάλλονται!

Η ταινία έχει τρία μέρη: τους «μεζέδες», τα «κυρίως πιάτα» και τα «γλυκά». Με άλλα λόγια: η γνωριμία με τους ήρωες, η πλοκή και η λύση/κάθαρση (;)

Όχι, εμένα δε μου ήρθε η όρεξη να μαγειρέψω (ή να μάθω να μαγειρεύω) βλέποντας την ταινία, ένα πιάτο σουτζουκάκια/ντολμαδάκια/μπουρεκάκια όμως δε θα με ενοχλούσε, πιστέψτε με, καθόλου (με κανέλλα, έτσι;)

Έχει επιρροές από άλλες ταινίες: η ομπρέλλα στους τίτλους θυμίζει το ψάρι του Arizona Dream, ο χωρισμός σε «κεφάλαια» μου θύμισε το “Breaking the waves”.

Γίνεται επίσης εκτεταμένη (για ελληνική ταινία πρώτη φορά) χρήση των γραφικών από υπολογιστή για σκηνές που θα ήταν δύσκολο να καταγραφούν αλλιώς.

Με έκανε εντύπωση που πρόσεξαν στις τρεις ηλικίες του πρωταγωνιστή να υπάρχουν τα ίδια σημάδια του προσώπου, π.χ. η ελιά στο επάνω χείλος.

Τι δε με άρεσε: τα γραφικά φαίνονται ότι είναι γραφικά, ήθελε μεγαλύτερη ανάλυση/λεπτομέρεια η δημιουργία τους. Επίσης σε δύο πρωταγωνιστές (Ιεροκλής Μιχαηλίδης και ο ηθοποιός που παίζει τον ήρωα σε νεαρή ηλικία) φαίνεται η τρύπα από το σκουλαρίκι στο αυτί (αυτό θα μπορούσε να καλυφθεί είτε με μακιγιάζ ή εκ των υστέρων). Τέλος δε με άρεσε που το όνομα του πρωταγωνιστή εμφανίζεται στους τίτλους ως Corraface (=Χωραφάς).

Σε τελική ανάλυση: ίσως να είναι λίγο γλυκόπικρη η γεύση που αφήνει, χάρηκα όμως βλέποντας ανθρώπους να έχουν συγκινηθεί. Ειδικά οι κάπως μεγαλύτερης ηλικίας πρέπει να το ευχαριστήθηκαν.

Πήγαμε Τρίτη απόγευμα (εφτάμιση με εννιά και τέταρτο), ώρα που η αγορά είναι ακόμη ανοιχτή και η αίθουσα (μαζί με τον εξώστη) ήταν γεμάτη!

Προτείνεται ανεπιφύλακτα!

555-PHONE-ME

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όλοι οι αριθμοί τηλεφώνων στις αμερικανικές ταινίες ξεκινούν από 555;

Μετά από μία αναζήτηση που έκανα χθες το απόγευμα, βρήκα τις παρακάτω διευθύνσεις που εξηγούν το γιατί:

  1. http://atcseditor.freeyellow.com/code.htm
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/555_telephone_number
  3. http://ask.yahoo.com/ask/20020826.html
Αρέσει σε %d bloggers: