Serendipity (2001)

Ανάλαφρη κομεντί με πρωταγωνιστικό ζευγάρι τον John Cusack και την Kate Beckinsale. Θυμίζει, ως υπόθεση, τις ταινίες “When Harry met Sally” (1989), “Falling in Love” (1984) και “Only You” (1994).

Ένα βράδυ, παραμονές Χριστουγέννων, σε ένα πολυκατάστημα της Νέας Υόρκης, ο Jonathan και η Sara γνωρίζονται τυχαία και περνούν κάποιες ώρες παρέα. Είναι όμως γραφτό αυτή η βραδιά να επαναληφθεί;

Ο Jonathan είναι ρεαλιστής, η Sara πιστεύει στις συμπτώσεις και στα σημάδια της μοίρας. Στο τέλος της βραδιάς συμφωνούν να ξανασυναντηθούν, μόνο όμως αν τύχει να βγουν κάποια “στοιχήματα” που βάζουν. Ο Jonathan γράφει το όνομά του και το τηλέφωνό του σε ένα χαρτονόμισμα, το οποίο η Sara δίνει σε ένα περιπτερά χωρίς να το κοιτάξει… αν είναι γραφτό, το χαρτονόμισμα θα ξαναγυρίσει σ’ αυτήν! Η Sara υπόσχεται ότι θα γράψει το όνομά της και το τηλέφωνό της σε ένα βιβλίο που έχει μαζί της, το οποίο, αφού διαβάσει, θα δώσει σε κάποιο παλαιοπωλείο… αν είναι γραφτό, ο Jonathan θα το βρει κάποτε μπροστά του. Μετά χωρίζουν…

Λίγα χρόνια μετά, ο Jonathan και η Sara ετοιμάζονται να παντρευτούν (με άλλους). Και οι δύο όμως παρατηρούν σημάδια που τους θυμίζουν εκείνη τη μοναδική νύχτα. Έτσι αποφασίζουν, πριν πουν τελικά το “Ναι”, να ψάξουν να βρουν αλλήλους…

Καλούτσικη η ταινία, καλές και οι ερμηνείες χωρίς όμως κάτι το ιδιαίτερο. Αν και ακούγεται ως αρνητικό αυτό, ωστόσο δεν είναι: πρόκειται για ταινία που βλέπεται ευχάριστα και ο θεατής δε μένει με την αίσθηση ότι κάτι λείπει.

Θα την έβλεπα ξανά;
Γιατί όχι;

Τα ανυπόφορα κλισέ των αμερικανικών ταινιών

Ιδού μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές “αμερικανιές” που βλέπουμε στις χολιγουντιανές ταινίες και, πολλές φορές δεν είναι άμεσα ορατές, παρά δρουν υπογείως:

  1. φυσικά η (υπερ)προβολή της σημαίας τους, τουλάχιστον μία φορά σε κάθε ταινία, ακόμη και σε άσχετες σκηνές.
  2. η έννοια που δίνουν στον “πατριωτισμό” ή, με άλλα λόγια, η υπεροχή του αμερικανικού λαού/πολιτισμού και των προϊόντων του.
  3. η σκηνή του εμετού σε μία τουαλέτα. Μα καλά, τόσο συχνά τους συμβαίνει; Και άντε και τους συμβαίνει, είναι ανάγκη να το προβάλουν τόσο συχνά;
  4. η προτίμηση που δείχνουν όλα τα φυσικά φαινόμενα και οι εξωγήινοι και μεταφυσικοί εισβολείς να εκδηλώνονται/επισκέπτονται πόλεις και περιοχές των USA. Στην εξαιρετική δε περίπτωση που θα πρέπει να γίνει κάτι εκτός USA (π.χ. ένα ερημικό νησί ή ένας πλανήτης), ο πάσχων είναι πάντα αμερικανός πολίτης (τουλάχιστον αυτός που θα επιζήσει στο τέλος). Θυμίζει λίγο το ανέκδοτο “ένας άγγλος, ένας γάλλος και ένας έλληνας …”
  5. αν όλοι αυτοί που εμφανίστηκαν στον κινηματογράφο να έχουν πολεμήσει στο Βιετνάμ, είχαν όντως πολεμήσει, το αποτέλεσμα του πολέμου ίσως να ήταν διαφορετικό. Με άλλα λόγια, η ήττα πονάει!

Απόστολος

Στουρνάρα 288 (1959)

του Ντίνου Δημόπουλου από το «μακρινό» 1959.

Με τη Σοφία Βέμπο σε διπλή εμφάνιση, ως Ευγενία/Τζένη Μπλανς και Σοφία Βέμπο, να δίνει συγχαρητήρια στον εαυτό της.

Με το Ντίνο Ηλιόπουλο να εμφανίζεται (ως Κύπριος φοιτητής που τρέχει στα συλλαλητήρια και ξυλοφορτώνεται για την Κύπρο — το πολιτικό σχόλιο του σκηνοθέτη μαζί με ένα σχόλιο του θυρωρού Μακρή για τους αμερικανικούς πυραύλους που πέφτουν) μόνο στην αρχή και στο τέλος της ταινίας.

Με τη Μαίρη Χρονοπούλου (αγνώριστη σχεδόν) να περιμένει πότε θα ελευθερωθεί η Κύπρος για να την παντρευτεί ο Κύπριος φοιτητής.

Με τον Απόστολο Αβδή ως βουλευτή «ετελείωσε» Καλοχαιρέτα.

Με τον Ορέστη Μακρή – θυρωρό και το Διονύση Παπαγιαννόπουλο – ιδιοκτήτη της πολυκατοικίας, γνωστούς από παλιά ως αμαξάς και “μπουκετάκιας” αντίστοιχα.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σ’ αυτήν την ταινία χαρακτήρων… την ξαναείδα πριν από λίγο στη ΝΕΤ και περιμένω πότε θα την αποκτήσω και σε DVD (μετά την «ιστορία μιας κάλπικης λίρας», a.k.a. «η κάλπικη λίρα», είναι μία από τις ελληνικές ταινίες που θα ήθελα σε δισκάκι).

Βλέποντάς την σήμερα πρόσεξα ότι ο κανονικός της τίτλος είναι «Φτώχεια και αριστοκρατία», παρ’ όλο που επικράτησε το «Στουρνάρα 288».

Irreversible (2002)

προτείνω, ειδικά στον ανυποψίαστο ή στον ευαίσθητο θεατή.
Δε θα γράψω περισσότερα… την ταινία, αν δεν την έχετε δει, δεν την

και μουσική.
νύχτας και της παρανομίας, ο άλλος ανάλαφρος, χαρούμενος, γεμάτος φως
σημερινής μεγαλούπολης. Ο ένας σκοτεινός, εφιαλτικός, ο κόσμος της
Ο σκηνοθέτης “παίζει” επίσης και με τους δύο παράλληλους κόσμους μιας

απουσιάζει όταν δε χρειάζεται και πάντα υποβλητική.
Η μουσική συνοδεία είναι ό,τι πρέπει… δυνατή όπου χρειάζεται,

μόνο χρονικά, αλλά και χωρικά.
και είναι ομαλή, προκαλεί πονοκέφαλο. Η ταινία δεν είναι “διαταραγμένη”
Την αίσθηση της δυσκολίας εντατικοποιεί και η κίνηση της κάμερας που, αν

γερό στομάχι… ειδικά η αρχή της (δηλαδή το τέλος της).
σκηνές, ως προς την αποδοχή τους από το θεατή. Με άλλα λόγια, θέλει
τη γνώμη μου δεν είναι κακή, έχει πολλές δύσκολες (έως και άρρωστες)
μέρη. Υπήρχαν ακόμη και κάποιοι που έφυγαν στο μέσο της προβολής. Κατά
Η ταινία, όταν προβλήθηκε στις αίθουσες, χώρισε τους θεατές σε δύο

του, έβαλε τις κάλτσες του, κ.ο.κ.
σηκώθηκε από την καρέκλα, έδεσε τα κορδόνια του, έβαλε τα παπούτσια
την αντίστροφη ροή του χρόνου και μάλιστα κίνηση προς κίνηση… π.χ.
αλλά δε θυμάμαι τον τίτλο του τώρα, που είχε ως θέμα του ακριβώς αυτήν
Θυμάμαι επίσης και ένα βιβλίο που είχα ξεκινήσει να διαβάζω κάποτε,

“γιατί έκανε το φόνο;”
δεν αναρωτιόμαστε πλέον “ποιος είναι ο δολοφόνος;”, αλλά μάλλον
“reverse engineering” ενώ στο σκάκι λέγεται “retro analysis”. Έτσι,
από το αποτέλεσμα στην αιτία. Αυτό, εμείς οι μηχανικοί το λέμε
διαδραματίζεται ακολουθώντας το χρόνο αντίστροφα, δηλαδή πηγαίνοντας
Όπως ίσως θα ξέρετε, ένα από τα χαρακτηριστικά της ταινίας είναι ότι

με αυτόν τον τρόπο (είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες εξάλλου).
κάτι που δεν έχω καταλάβει καλά και έχουν κάποιο δίκηο όσοι γράφουν
συζήτηση όμως για το top-posting αποφάσισα να τη δω μήπως και υπάρχει
μέχρι σήμερα, παρ’ όλο που την έχω σε δισκάκι εδώ και καιρό, με τη
Την ταινία “Irreversible” του Γκασπάρ Νοέ δεν είχε τύχει να τη δω

Εισαγωγή

Μετά τη λίστα, ας δοκιμάσω και το δικτυακό ημερολόγιο.

Θα αντιγράφω εδώ κριτικές και σχόλια που έχω κάνει στη λίστα για κάποιες από τις ταινίες που έχω δει και αισιοδοξώ ότι θα υπάρχουν κριτικές και σχόλια γι’ αυτές κ.ο.κ.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όμως όσους και όσες κάνουν τον κόπο να γράψουν ένα σχόλιο, να γράψουν στα ελληνικά (κι ας κάνουν λάθη). Τα greeklish ήταν μία λύση ανάγκης για τον παλιό καιρό!

S1m0ne (2002)

Μερικές σκέψεις που έκανα ενώ παρακολουθούσα την ταινία χθες το βράδυ με τα ανάλογα (κακεντρεχή) σχόλια…

  • ο δικηγόρος δίνει το δεματάκι στον Βίκτορ, αυτός το ανοίγει και βρίσκει μέσα ένα σκληρό δίσκο, χωρίς το προστατευτικό του περίβλημα, τον οποίο πιάνει με τις “δαχτυλάρες” του!
    Αυτός ο δίσκος, όπως είναι “φυσικό”, συνεχίζει να δουλεύει μέχρι το τέλος της ταινίας!
  • ο Βίκτορ βλέπει το SIMulation ONE και _εννέα_ μήνες μετά έχει έτοιμη την ταινία… άραγε τρεφόταν σωστά κατά τη διάρκεια της “κυήσεως”;
  • εγώ γιατί δεν έχω πλήκτρα “mimic”, “loop”, “live” στο (φτωχό) πληκτρολόγιό μου;
  • πριν ξεκινήσει η συναυλία, έξω ο κόσμος παραληρεί και εκείνη την ώρα ο Βίκτορ αποφασίζει τι θα φορέσει η S1m0ne!
  • καιρό είχαμε να δούμε δισκέτα 5.25” σε τόσο hi-tech περιβάλλον!
    Αμ η επαναφορά της S1m0ne από την κόρη του Βίκτορ… σα να πατούσε συνεχώς το PageUp ήταν και να πήγαινε πίσω στην ιστορία!! Γιατί δε συνέχισε να το πατάει και όταν επανέφερε τη S1m0ne, ποιος ξέρει τι θα ανακάλυπτε… α, όλα κι όλα, δε θέλω τέτοιο πλήκτρο στο πληκτρολόγιό μου!
  • ο καημένος ο δημιουργός της Simulation One… Hank Aleno τον έλεγαν… ή μήπως είναι κι αυτό αναγραμματισμός;
    Προσέξατε που όλα τα ονόματα των συμπρωταγωνιστών της S1m0ne στο στρογγυλό τραπέζι ήταν από μοντέλα, εταιρείες και προγράμματα υπολογιστών;

Πέρα από την πλάκα τώρα, η ταινία έθετε το ερώτημα: “Τι γίνεται όταν το δημιούργημα ξεπεράσει το δημιουργό;” και μου θύμισε πολύ το “Without a clue” με τον Michael Caine ως Sherlock Holmes και τον Ben Kingsley ως John Watson, όπου “αποκαλύπτεται” ότι ο Caine ήταν ένας αποτυχημένος ηθοποιός που αναλαμβάνει να ενσαρκώσει το ρόλο του Holmes για λογαριασμό του και συγγραφέα Watson (που θεωρεί υποδεέστερη ενασχόληση τη συγγραφή αστυνομικών σε σχέση με τη φήμη του ως ιατρού). Αποδεικνύεται όμως ότι το κοινό ενδιαφέρεται περισσότερο για την persona του Holmes, παρά τις όποιες γκάφες του, κι έτσι, ενώ τον “σκοτώνει” αρχικά, τελικά τον επαναφέρει (όπως έκανε εξάλλου και ο sir Arthur Conan Doyle με το διάσημο ήρωά του — στην πραγματική ζωή αυτό).

Θυμήθηκα επίσης και το “Turing test” [1][2], όπου “a human judge engages in a natural language conversation with two other parties, one a human and the other a machine; if the judge cannot reliably tell which is which, then the machine is said to pass the test.”

Προφανώς η S1m0ne δε θα περνούσε το τεστ Turing, δεν ήταν παρά ένα πολύ επιτυχημένο γραφικό με ηχητικές δυνατότητες.

Δευτερευόντως, μου θύμισε λίγο και το “Electric dreams”.

  1. άρθρο για το Turing test
  2. ακόμη ένα

Meet John & Jane Doe

Συνήθως στις αμερικανικές ταινίες βλέπουμε ότι ένας άνδρας αγνώστων στοιχείων αποκαλείται “John Doe”, ενώ μια γυναίκα αγνώστων στοιχείων “Jane Doe”. Η προέλευση αυτών των ονομάτων προέρχεται από τη δικονομία, όπου χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν κάποιους που πρέπει να παραμείνουν ανώνυμοι ή για άγνωστα θύματα.

Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να διαβάσετε στη διεύθυνση αυτή, όπου βρήκα αρκετές χρήσιμες πληροφορίες.

Από την άκρη της πόλης (1998)

Ελληνική ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, με τους Στάθη Παπαδόπουλο, Θεοδώρα Τζήμου, Κώστα Κοτσιανίδη, Δημήτρη Παπουλίδη, Αιμίλιο Χειλάκη.

  • «Με λένε Ποντ! Ρωσο-ποντ!
    Οι φίλοι όμως με λένε Σάσια»

Δεμένη ταινία, ταιριαστή μουσική, πραγματικές σκληρές εικόνες και διάλογοι, την ύπαρξη των οποίων προτιμούμε να αγνοούμε και (δυστυχώς) οι έχοντες την ευθύνη να μην αντιμετωπίζουν.

Έτσι όπως την είδα χθες, μια ταινία για τη σύγχρονη προσφυγιά (μόνο που τώρα είμαστε εμείς «οι ντόπιοι»).

Δε θα γράψω περισσότερα, η ταινία μου άρεσε, αλλά αν αυτό είναι το Ελντοράντο της σημερινής εποχής, τότε νομίζω ότι κάπου πήραμε λάθος στροφή.

L’ adversaire / Ο αντίζηλος (2002)

Δευτέρα βράδυ η κινηματογραφική λέσχη Καβάλας έκανε την τελευταία της προβολή γι’ αυτό το χειμώνα. Η ταινία ήταν “L’ adversaire”/”Ο αντίζηλος” που γυρίστηκε το 2002 με πρωταγωνιστή τον Ντανιέλ Οτέιγ.

Για την υπόθεσή της, δυστυχώς, δε μπορώ να γράψω τίποτε χωρίς να αποκαλύψω σημαντικές λεπτομέρειες. Το μόνο που μπορώ να γράψω είναι ότι παρακολουθούμε τη ζωή ενός άνδρα με σύζυγο, δύο παιδιά, συγγενείς και φίλους, ζωή σε στιγμιότυπα μιας και οι λεπτομέρειες μας αποκαλύπτονται σιγά σιγά σαν ένα κουβάρι που ξετυλίγεται.

Παρά τις (αρχικά) ελλειπείς πληροφορίες, η ταινία είναι κοινωνική και όχι αστυνομική ή μυστηρίου, και, αν αποφασίσετε να τη δείτε, η γνώμη μου είναι πως θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι (σύμφωνα με το προσκοπικό “έσο έτοιμος”).

Δε μπορώ να πω αν μου άρεσε ή όχι, δεν έχω δει αρκετές ταινίες αυτού του είδους, αν είστε όμως συνηθισμένοι στις αμερικανικές ταινίες, αυτή θα σας δυσκολέψει. Γεγονός είναι όμως ότι, τουλάχιστον μέχρι το μέσο της ταινίας, ένιωσα ότι είχα ενταχθεί στο περιβάλλον του ήρωα και προσπαθούσα να τον καταλάβω (hint: δείτε την ταινία :-/)

Ένα πράγμα όμως που δε μου άρεσε (και δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα του σεναρίου ή της μετάφρασης — τα γαλλικά μου δε με βοήθησαν ιδιαίτερα) ήταν το γεγονός ότι τα χρηματικά ποσά εκφραζόταν σε δολάρια!!!

Αυτά (περίπου μια ώρα μετά το τέλος της προβολής),
Απόστολος

η σημαία στην ταινία

έχω μία απορία:

έχετε παρατηρήσει στις ταινίες του Hollywood ότι πάντα (μα πάντα) υπάρχει μία σκηνή όπου δείχνουν τη σημαία τους;

Για μένα είναι πλέον σαν το παιχνίδι: “ανακαλύψτε τον Έλληνα στα credits” και δεν ξέρω αν γίνεται επίτηδες ή “τυχαία”… μα πόσο ανασφαλείς μπορούν να είναι;

Αν βρείτε καμιά ταινία που να μην ισχύει αυτό, θα ήθελα πολύ να μου πείτε ποια είναι.

Αρέσει σε %d bloggers: