L’ auberge espagnole / Euroflirt (2002)

Ο επίσημος τίτλος της ταινίας είναι “L’ auberge espagnole”, με εναλλακτικό το “Euroflirt”. Έχοντας δει όμως την ταινία, νομίζω ότι ο δεύτερος τίτλος είναι ελαφρά αποτυχημένος… διαβάστε παρακάτω όμως!

Πρώτα απ’ όλα, θέλω να απευθύνω μια ερώτηση σε όσους/ες δεν είναι πια φοιτητές/τριες:

– Νοσταλγείτε τη φοιτητική περίοδο της ζωής σας;

Αν απαντήσετε “όχι”, μην πάτε να δείτε αυτήν την ταινία!

Πρόκειται για μια “φοιτητική” ταινία, όχι όμως με τον τρόπο που γυρίζονται οι αντίστοιχες αμερικάνικες. Μία Αγγλίδα, ένας Ιταλός, μία Ισπανίδα, ένας Γερμανός και ένας Δανός είναι οι πέντε συγκάτοικοι ενός διαμερίσματος στη Βαρκελώνη και βρίσκονται εκεί λόγω του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών “Έρασμος”. Υποδέχονται ως νέο συγκάτοικο ένα Γάλλο και στην πορεία προστίθεται στην παρέα και μία Βελγίδα.

Η ταινία εξετάζει τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους όχι όμως μόνο μεταξύ φύλων και φίλων, αλλά και μεταξύ φυλών και πολιτισμών. Πρόκειται δηλαδή για έναν καθρέφτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με όσα θετικά και αρνητικά αυτή μας φέρνει. Μου έκανε όμως εντύπωση η απουσία φυλετικών και θρησκευτικών αναφορών (ούτε ένας/μία εκπρόσωπος π.χ. της μαύρης φυλής, ούτε ένας/μία μουσουλμάνος/α, παρόλο που και οι δύο ομάδες αποτελούν σημαντικό ποσοστό στους κατοίκους της Ε.Ε.). Πέραν τούτου, η κάλυψη ειδικά στις σχέσεις μεταξύ φύλων υπήρξε πληρέστατη. Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι εκτός της συνήθους περίπτωσης (αγόρι-κορίτσι) έχουμε (και μάλιστα δύο φορές) την περίπτωση κορίτσι-κορίτσι, μία φορά (για να προλάβουν οι συγκάτοικοι τα “χειρότερα”) αγόρι-αγόρι, όπως και την περίπτωση κορίτσι-αγόρι (δηλαδή με αντεστραμμένους ρόλους).

Η ταινία εκτυλίσσεται κυρίως στη Βαρκελώνη και πολύ λίγο στο Παρίσι (στην αρχή και στο τέλος) και η “μεγάλη σταρ” Audrey Tautou παίζει δεύτερο ρόλο. Στα εξωτερικά γυρίσματα όμως ο τρόπος κινηματογράφησης μου θύμισε έντονα την Amelie”.

Όπως καταλαβαίνετε η ταινία μου άρεσε, είναι αισιόδοξη (ειδικά η απόφαση που παίρνει ο πρωταγωνιστής στο τέλος της ταινίας) και θα περιμένω να βγει το DVD (δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει ήδη).

Πολιτικη κουζίνα

Λένε πως, από τις πέντε αισθήσεις, οι πιο αδικημένες είναι η όσφρηση και η γεύση. Πραγματικά, αν σκεφτούμε ότι στην καθημερινή μας ζωή λειτουργούμε κυρίως απτο-οπτικοακουστικά, θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι άλλες δύο αισθήσεις θα πρέπει να νιώθουν αρκετά μειονεκτικά. Σ’ αυτήν την ταινία όμως παίρνουν την εκδίκησή τους, αν και είναι κρίμα που οι κινηματογράφοι (και η κινηματογραφική βιομηχανία γενικότερα) δεν έχουν (ακόμη;) τις δυνατότητες μετάδοσης αυτών των αισθήσεων.

Η «Πολίτικη κουζίνα», με αφορμή την ιστορία ενός ανθρώπου και όχημα τη μαγειρική, καταπιάνεται με πολλά ζητήματα. Με άλλα περισσότερο (δέσιμο παππού-εγγονού, σχέσεις μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής εθνότητας/θρησκείας ή ακόμη και αντιλήψεων/ιδεολογίας) και με άλλα λιγότερο (πολιτικές εξελίξεις, ξεριζωμός, προσφυγιά). Στο κάτω κάτω στην κουζίνα βρισκόμαστε και οι αναμείξεις υλικών όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά επιβάλλονται!

Η ταινία έχει τρία μέρη: τους «μεζέδες», τα «κυρίως πιάτα» και τα «γλυκά». Με άλλα λόγια: η γνωριμία με τους ήρωες, η πλοκή και η λύση/κάθαρση (;)

Όχι, εμένα δε μου ήρθε η όρεξη να μαγειρέψω (ή να μάθω να μαγειρεύω) βλέποντας την ταινία, ένα πιάτο σουτζουκάκια/ντολμαδάκια/μπουρεκάκια όμως δε θα με ενοχλούσε, πιστέψτε με, καθόλου (με κανέλλα, έτσι;)

Έχει επιρροές από άλλες ταινίες: η ομπρέλλα στους τίτλους θυμίζει το ψάρι του Arizona Dream, ο χωρισμός σε «κεφάλαια» μου θύμισε το “Breaking the waves”.

Γίνεται επίσης εκτεταμένη (για ελληνική ταινία πρώτη φορά) χρήση των γραφικών από υπολογιστή για σκηνές που θα ήταν δύσκολο να καταγραφούν αλλιώς.

Με έκανε εντύπωση που πρόσεξαν στις τρεις ηλικίες του πρωταγωνιστή να υπάρχουν τα ίδια σημάδια του προσώπου, π.χ. η ελιά στο επάνω χείλος.

Τι δε με άρεσε: τα γραφικά φαίνονται ότι είναι γραφικά, ήθελε μεγαλύτερη ανάλυση/λεπτομέρεια η δημιουργία τους. Επίσης σε δύο πρωταγωνιστές (Ιεροκλής Μιχαηλίδης και ο ηθοποιός που παίζει τον ήρωα σε νεαρή ηλικία) φαίνεται η τρύπα από το σκουλαρίκι στο αυτί (αυτό θα μπορούσε να καλυφθεί είτε με μακιγιάζ ή εκ των υστέρων). Τέλος δε με άρεσε που το όνομα του πρωταγωνιστή εμφανίζεται στους τίτλους ως Corraface (=Χωραφάς).

Σε τελική ανάλυση: ίσως να είναι λίγο γλυκόπικρη η γεύση που αφήνει, χάρηκα όμως βλέποντας ανθρώπους να έχουν συγκινηθεί. Ειδικά οι κάπως μεγαλύτερης ηλικίας πρέπει να το ευχαριστήθηκαν.

Πήγαμε Τρίτη απόγευμα (εφτάμιση με εννιά και τέταρτο), ώρα που η αγορά είναι ακόμη ανοιχτή και η αίθουσα (μαζί με τον εξώστη) ήταν γεμάτη!

Προτείνεται ανεπιφύλακτα!

555-PHONE-ME

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όλοι οι αριθμοί τηλεφώνων στις αμερικανικές ταινίες ξεκινούν από 555;

Μετά από μία αναζήτηση που έκανα χθες το απόγευμα, βρήκα τις παρακάτω διευθύνσεις που εξηγούν το γιατί:

  1. http://atcseditor.freeyellow.com/code.htm
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/555_telephone_number
  3. http://ask.yahoo.com/ask/20020826.html

Η γυναικεία παρουσία στο “Godfather”

Καλημέρα,
ξέρετε ότι γενικά μου αρέσουν οι οικογενειακές ταινίες. Τρεις από αυτές είναι και η γνωστή τριλογία που διηγείται την ιστορία της οικογένειας Corleone. Χθες λοιπόν σκεφτόμουνα τη γυναικεία παρουσία σ’ αυτήν την τριλογία, η οποία είναι ουσιαστικά ελάχιστη δεδομένου ότι η οικογένεια είναι παραδοσιακά πατριαρχική. Είναι όμως 5 γυναίκες που παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Τα ονόματά τους: Carmela, Constanza, Mary, Kay και Apollonia.
Αν δεν ξέρετε την ιστορία, ο πάτερ φαμίλιας και πρώτος Νονός είναι ο Vincenzo (Vito) Andolini (Corleone ονομαστηκε όταν έφτασε στην Αμερική), ο δεύτερος Νονός είναι ο γιος του Michael Corleone και ο τρίτος ο εγγονός του (γιος του Santino) Vincent. Το θέμα όμως εδώ είναι οι γυναίκες:

Carmela

Σύζυγος του Vito και μητέρα των Santino, Freddo, Michael και Constanza (Connie).

Μητριαρχική φιγούρα, η Mamma της οικογένειας, πιστή στο σύζυγο, καλή μητέρα. Πρόσχαρη, αλλά και υποταγμένη στους κανόνες της οικογένειας. Σεβαστή απ’ όλους, ο Freddo «δεν πρέπει να πάθει τίποτε όσο ζει η μητέρα».

Constanza

Κόρη του Vito.

Αφανής παρουσία στην πρώτη ταινία, παντρεύεται τον Carlo στην αρχή της ταινίας και γίνεται άθελά της το δόλωμα για να δολοφονηθεί ο Santino. Χηρεύει στη συνέχεια, η δύναμή της και η παρουσία της αυξάνεται καθώς περνάει ο καιρός, με αποκορύφωμα την τρίτη ταινία όπου είναι άτυπα του νούμερο 2 της οικογένειας μετά τον Michael. Είναι αυτή που προστατεύει και προωθεί τον Vincent.

Mary

Κόρη του Michael.

Ως πρόεδρος του ιδρύματος Corleone είναι μια καλή βιτρίνα για φιλανθρωπίες. Δε συμμετέχει ενεργά στις «δουλειές» επειδή ο Michael θέλει να την κρατήσει εκτός. Ερωτεύεται τον ξάδελφό της Vincent, προδώνεται όμως όταν αυτός προτιμάει την εξουσία. Είναι η θλιμμένη αξιοπρεπής παρουσία και πεθαίνει στο τέλος χωρίς να καταλάβει το γιατί.

Kay

Η δεύτερη σύζυγος του Michael.

Είναι η ξένη, η Αμερικάνα που αγαπάει τον Michael, ακόμη και όταν βλέπει σιγά σιγά να τον χάνει. Προσπαθώντας να καταλάβει, αδυνατεί τελικά να μπει στο πνεύμα της οικογένειας και απομακρύνεται τελικά για να επιστρέψει για πολύ λίγο στο τέλος όταν όλη η οικογένεια βρίσκεται στη Σικελία για την όπερα στην οποία πρωταγωνιστεί ο γιος της Anthony. Είναι πάντα η ουδέτερη ματιά στα τεκταινόμενα στη ζωή της οικογένειας.

Apollonia

Η πρώτη γυναίκα του Michael.

Ελάχιστη παρουσία στην πρώτη ταινία και σε στιγμιότυπα μόνο στην τρίτη. Κοριτσόπουλο στο (χωριό) Corleone, τη βλέπει ο Michael και την ερωτεύεται άμεσα. Κάνει μια αρκετά πρωτότυπη πρόταση γάμου στον πατέρα της και τελικά παντρεύονται. Δεν προλαβαίνει όμως να πάει μαζί του στην Αμερική, σκοτώνεται όταν παίρνει να οδηγήσει το παγιδευμένο αυτοκίνητο που επρόκειτο να οδηγήσει ο Michael.

Αυτά τα λίγα για τις γυναίκες της ιστορίας.
Οι ταινίες στο κάτω κάτω είναι οικογενειακές: ο Francis Coppola σκηνοθέτησε και συνέγραψε, ο Carmine Coppola έγραψε μουσική και είχε τη διεύθυνση της ορχήστρας, η Sofia Coppola πρωταγωνίστησε. Μέχρι και ο ανηψιός Nicholas Cage ήταν executive producer.

ΥΓ. ελπίζω να μην έκανα πολλά λάθη.

Keep your friends close, but your enemies closer (Don Vito Corleone)

Ταινίες τρόμου…

Ό,τι ακολουθεί είναι απλά κάποιες σκέψεις και δεν αποτελούν εμπεριστατωμένη κριτική. Αν διαφωνείτε, καλύτερα (γράψτε και κανένα σχόλιο).

Τρίτη βράδυ και η τηλεόραση είχε δύο ταινίες που χαρακτηρίζονται ως ταινίες τρόμου: το remake του “Psycho” (που δεν το είδα ολόκληρο επειδή δεν είχα και πολλή όρεξη) και το “Talos the mummy” (άγνωστο κατά τ’ άλλα, που επίσης δεν είδα ολόκληρο επειδή κοιμήθηκα). Αυτό που θέλω όμως να σχολιάσω είναι η γενικότερη προσέγγιση που ακολουθείται γενικά από τους σκηνοθέτες ταινιών αυτού του στυλ.

Συνήθως λοιπόν αυτές οι ταινίες ξεκινούν όλο χαρά: είτε πρόκειται για αμερικανούς κολεγιοπαίδες ή για ανύποπτους αρχαιολόγους που ανακαλύπτουν έναν τάφο στις ερήμους της Αιγύπτου, όλα ξεκινάνε μέσα στην καλή χαρά. Μου αρέσει μάλιστα που συνήθως και το σενάριο είναι ενδιαφέρον με χρήσιμες πληροφορίες. Κυριαρχεί μια καλοκαιρία επίσης και μια χαρούμενη διάθεση καθώς συνήθως ετοιμάζονται για πάρτυ ή για τη μεγάλη ανακάλυψη.

Σ’ αυτό μάλλον βοηθάει και η άποψη του θείου Alfred Hitchcock, που όταν τον ρώτησε ο Bernard Herrmann (ο συνήθης συνθέτης των ταινιών του A.H. — κάτι σαν Δαλιανίδης-Πλέσσας) για το είδος της μουσικής με την οποία θα ξεκινούσε μία ταινία τους (και ο ίδιος θα ξεκινούσε με μια μάλλον καταθλιπτική μελωδία), ο A.H. του ζήτησε η μουσική να είναι χαρούμενη και να μην προδιαθέτει _με_τίποτε_ το θεατή για ό,τι θα ακολουθούσε.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αφού έχει σκοτεινιάσει πια, αρχίζουν τα περίεργα, οι εξαφανίσεις και οι υπόκωφοι θόρυβοι. Μετά, ανάλογα με τη διάθεση του σκηνοθέτη και τα τεχνικά μέσα που υπάρχουν, αρχίζει ο τρόμος (ή ο “τρόμος”). Αυτό μπορεί να σημαίνει λουτρό αίματος με πολλούς κουβάδες σιροπιού ή ντοματοχυμού, αλλά μπορεί και να σημαίνει, στα λεγόμενα ψυχολογικά θρίλλερ, ένα _τρομερό_ παιχνίδι με τις αισθήσεις (το ξέρετε ότι αν, ενώ βλέπετε την ταινία, κλείσετε τον ήχο, τότε το θρίλλερ χάνει όλη του την “τρομεράδα”).

Από εκεί και μέχρι την τελική λύτρωση, εξαρτάται από εμάς που το βλέπουμε το πόσο θα τρομάξουμε.

Προσωπικά τώρα, νομίζω ότι οι πιο επιτυχημένες είναι αυτές που παίζουν με το μυαλό και τα αισθήματά μας. Για παράδειγμα, αν δεν κάνω λάθος, η ταινία “Cat people” (η παλιά) σε όλη τη διάρκειά της δεν έδειξε ούτε μία τρομακτική σκηνή, παρά μόνο σκιές και υπόνοιες. Εξαιρετική επίσης ήταν η Bette Davis ως παραμάνα σε μια ταινία που επίσης δε θυμάμαι τον τίτλο (σ’ αυτήν την ηλικία, ε;)

Α ναι, να μην ξεχάσω να αναφέρω πως οδηγίες για το πώς θα αποφύγουμε τον παρανοϊκό δολοφόνο δίνονται κάπου προς το τέλος της ταινίας “Scream” 🙂

Αρέσει σε %d bloggers: