Ταινίες τρόμου…

Ό,τι ακολουθεί είναι απλά κάποιες σκέψεις και δεν αποτελούν εμπεριστατωμένη κριτική. Αν διαφωνείτε, καλύτερα (γράψτε και κανένα σχόλιο).

Τρίτη βράδυ και η τηλεόραση είχε δύο ταινίες που χαρακτηρίζονται ως ταινίες τρόμου: το remake του “Psycho” (που δεν το είδα ολόκληρο επειδή δεν είχα και πολλή όρεξη) και το “Talos the mummy” (άγνωστο κατά τ’ άλλα, που επίσης δεν είδα ολόκληρο επειδή κοιμήθηκα). Αυτό που θέλω όμως να σχολιάσω είναι η γενικότερη προσέγγιση που ακολουθείται γενικά από τους σκηνοθέτες ταινιών αυτού του στυλ.

Συνήθως λοιπόν αυτές οι ταινίες ξεκινούν όλο χαρά: είτε πρόκειται για αμερικανούς κολεγιοπαίδες ή για ανύποπτους αρχαιολόγους που ανακαλύπτουν έναν τάφο στις ερήμους της Αιγύπτου, όλα ξεκινάνε μέσα στην καλή χαρά. Μου αρέσει μάλιστα που συνήθως και το σενάριο είναι ενδιαφέρον με χρήσιμες πληροφορίες. Κυριαρχεί μια καλοκαιρία επίσης και μια χαρούμενη διάθεση καθώς συνήθως ετοιμάζονται για πάρτυ ή για τη μεγάλη ανακάλυψη.

Σ’ αυτό μάλλον βοηθάει και η άποψη του θείου Alfred Hitchcock, που όταν τον ρώτησε ο Bernard Herrmann (ο συνήθης συνθέτης των ταινιών του A.H. — κάτι σαν Δαλιανίδης-Πλέσσας) για το είδος της μουσικής με την οποία θα ξεκινούσε μία ταινία τους (και ο ίδιος θα ξεκινούσε με μια μάλλον καταθλιπτική μελωδία), ο A.H. του ζήτησε η μουσική να είναι χαρούμενη και να μην προδιαθέτει _με_τίποτε_ το θεατή για ό,τι θα ακολουθούσε.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αφού έχει σκοτεινιάσει πια, αρχίζουν τα περίεργα, οι εξαφανίσεις και οι υπόκωφοι θόρυβοι. Μετά, ανάλογα με τη διάθεση του σκηνοθέτη και τα τεχνικά μέσα που υπάρχουν, αρχίζει ο τρόμος (ή ο “τρόμος”). Αυτό μπορεί να σημαίνει λουτρό αίματος με πολλούς κουβάδες σιροπιού ή ντοματοχυμού, αλλά μπορεί και να σημαίνει, στα λεγόμενα ψυχολογικά θρίλλερ, ένα _τρομερό_ παιχνίδι με τις αισθήσεις (το ξέρετε ότι αν, ενώ βλέπετε την ταινία, κλείσετε τον ήχο, τότε το θρίλλερ χάνει όλη του την “τρομεράδα”).

Από εκεί και μέχρι την τελική λύτρωση, εξαρτάται από εμάς που το βλέπουμε το πόσο θα τρομάξουμε.

Προσωπικά τώρα, νομίζω ότι οι πιο επιτυχημένες είναι αυτές που παίζουν με το μυαλό και τα αισθήματά μας. Για παράδειγμα, αν δεν κάνω λάθος, η ταινία “Cat people” (η παλιά) σε όλη τη διάρκειά της δεν έδειξε ούτε μία τρομακτική σκηνή, παρά μόνο σκιές και υπόνοιες. Εξαιρετική επίσης ήταν η Bette Davis ως παραμάνα σε μια ταινία που επίσης δε θυμάμαι τον τίτλο (σ’ αυτήν την ηλικία, ε;)

Α ναι, να μην ξεχάσω να αναφέρω πως οδηγίες για το πώς θα αποφύγουμε τον παρανοϊκό δολοφόνο δίνονται κάπου προς το τέλος της ταινίας “Scream” 🙂