Φιλμοκατασκευή [Βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη]

Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο Φιλμοκατασκευή του Βασίλη Ραφαηλίδη και κράτησα τις παρακάτω φράσεις:

  • Για τον [Ζορζ] Μελιές, η κάμερα είναι ο «ιδανικός θεατής», με μια έννοια όμως τυπικά θεατρική. [σελ. 68]
  • Η κάμερα βλέπει για λογαριασμό μας απ’ την ιδανική θέση. [σελ. 69]
  • Η κάμερα είναι το μάτι του ιδανικού θεατή μόνο στην περίπτωση που την καθοδηγεί το μάτι ενός σκηνοθέτη, που υποτίθεται πως βλέπει αυτά που θα ήθελε να δει ο ιδανικός θεατής. [σελ. 76]

Ταινίες από Γαλλία και Γερμανία στην Καβάλα

Φαίνεται ότι μας έπιασε κινηματογραφικός οργασμός στην Καβάλα αυτόν τον καιρό 😉

Σήμερα αρχίζουν οι προβολές των ταινιών του γαλλόφωνου κινηματογράφου, στον κινηματογράφο Όσκαρ και στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Σινεμά και κρασί”, που οργανώνουν ο σύλλογος καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας Καβάλας – Δράμας – Ξάνθης, η Γαλλική πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό ινστιτούτο της Θεσσαλονίκης.

Την άλλη εβδομάδα (6-11 Δεκεμβρίου), έχουν σειρά οι γερμανόφωνες ταινίες, στο αμφιθέατρο της νομαρχίας Καβάλας, εκδήλωση που οργανώνει η τοπική επιτροπή Καβάλας της πανελλήνιας ένωσης καθηγητών Γερμανικής Γλώσσας Π.Ε.

Δεδομένου ότι και οι δύο εκδηλώσεις είναι με ελεύθερη είσοδο, είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για όσους κινηματογραφόφιλους θέλουν να δουν και κάποιες ταινίες που δε βασίζονται στην αγγλική γλώσσα.

Κριτική: Avenging Angelo (2002)

Σήμερα το βράδυ είχα όρεξη να δω μια ταινία δράσης. Έβαλα λοιπόν το χέρι στο κουτί με τα δισκάκια και επέλεξα μία ταινία με το Sylvester Stallone, για την οποία δεν είχα ξανακούσει τίποτε (και δικαίως, όπως θα καταλάβετε σε λίγο). Ο τίτλος της είναι “Avenging Angelohttp://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B000R348QM&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifr” (ελληνικός τίτλος: “Φύλακας άγγελος“), προβλήθηκε το 2002, συμπρωταγωνιστεί η Madeleine Stowe και στο σύντομο ρόλο του πατέρα της ο Anthony Quinn (στην τελευταία του ταινία, καθώς πέθανε το 2001). Το γράφω όμως ευθύς εξαρχής: η ταινία είναι τόσο προβλέψιμη και βαρετή που, ενώ την έβλεπα, έπαιζα παράλληλα ναρκαλιευτή!

Ο ρόλος του Quinn (που εμφανίζεται μόνο στην αρχή) μου θύμισε κάπως το ρόλο του Kirk Douglas στην ταινία του 1991 “Oscar“, όπου εμφανίστηκε κι αυτός μόνο στην αρχή της ταινίας, υποδυόμενος το μαφιόζο πατέρα του Stallone. Εδώ ο Σταλόνε είναι ο πιστός σωματοφύλακας του Κουίν, του οποίου την κόρη αναλαμβάνει να προστατεύει από τους εχθρούς του, όταν αυτός δολοφονηθεί. Στην πορεία θα αλληλοερωτευθούν κι έτσι θα τελειώσει και η ταινία. Σε κάποιες σκηνές, ο Σταλόνε μου θύμισε το ρόλο του στην ταινία “Assassins” (1995), αλλά εδώ απλά διεκπεραίωνε τις ατάκες του. Σε γενικές γραμμές, υπόθεση αναμενόμενη, σκηνοθεσία χωρίς απαιτήσεις και ερμηνείες νυσταλέες.

Κριτική: Never let go (1960)

http://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B0007XBKOU&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifrΔεύτερη μέρα στη σειρά που βλέπω αγγλική ταινία, μόνο που αυτή τη φορά ήταν δραματική, πιο παλιά και με τον Peter Sellers σε ρόλο κακού. Την ταινία “Never let go” (1960) δεν την ήξερα και χθες το βράδυ την επέλεξα τυχαία.

Πρόκειται για μία τυπική δραματική ταινία της δεκαετίας του ’60, από αυτές που μ’ αρέσουν, με μια συμμορία μικροκακοποιών που κλέβουν και μεταποιούν αυτοκίνητα, τα οποία πουλάει μετά ξεπλένοντάς τα ο αρχηγός της συμμορίας, μέσω της νόμιμης αντιπροσωπείας αυτοκινήτων που έχει ως “βιτρίνα”.

Τώρα όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν φτωχό, καλόβολο πωλητή καλλυντικών, για τον οποίο το (καινούριο) αυτοκίνητό του είναι τόσο απαραίτητο για τη δουλειά του, που θα τα ρισκάρει όλα (δουλειά και οικογένεια), φτάνοντας μέχρι και την αυτοδικία, όταν βλέπει ότι η αστυνομία δεν κινείται αρκετά γρήγορα.


Νομίζω ότι η ταινία αυτή είναι αρκετά αδικημένη. Αν και δε θα τη χαρακτήριζα ως αριστούργημα, έχει σωστή κατανομή δράσης και ανάπτυξης χαρακτήρων, δεν έχει περιττές σκηνές και είναι κρίμα να παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό. Και έχει και τον Peter Sellers, στην αρχή της καριέρας του (ένα χρόνο μετά “Το ποντίκι που βρυχάται”), στο ρόλο του αρχηγού της συμμορίας, πολύ πειστικό.

Στην αρχή της, μου θύμισε κάπως το στήσιμο των ταινιών του Alfred Hitchcock και, για να πω την αλήθεια, σε μία σκηνή όπου δείχνει την είσοδο ενός πολυκαταστήματος (ή κάτι τέτοιο), τον περίμενα να βγει από την πόρτα! Καθώς προχωρούσε όμως, άρχισα να θυμάμαι ταινίες western με παρόμοιο θέμα [δυστυχώς δε θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη τώρα]· ο δε ρόλος του Richard Todd μου έφερε στο νου το Henry Fonda στην ταινία “The wrong man” (1956) [νάτος πάλι ο Χίτσκοκ].

Κριτική: Death at a funeral (2007)

http://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B0011KQSZ4&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifrΗ ταινία “Death at a funeral” (2007) είναι μία τυπική, θα έλεγα, αγγλική κωμωδία. Μάλιστα, δε θα τη χαρακτήριζα τόσο ως κωμωδία, με την κλασσική έννοια του όρου, καθώς δεν ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, σε κάνει όμως να έχεις ένα χαμόγελο ευχαρίστησης καθ’ όλη τη διάρκειά της, ένα αγγλικό χαμόγελο δηλαδή 🙂

Με δεδομένο μάλιστα ότι δε στηρίζεται σε κάποιο μεγάλο όνομα πρωταγωνιστή, όπως η παρεμφερής σε θέμα “Four weddings and a funeral” (1994), που είχε το Hugh Grant και την Andie McDowell, βασίζεται περισσότερο στις καταστάσεις (μερικές από αυτές είναι κάπως τραβηγμένες “από τα αυτιά”, εδώ που τα λέμε) που δημιουργούνται μεταξύ των μελών μίας οικογενείας, που παρευρίσκονται στην κηδεία του πατέρα.

Σε γενικές γραμμές, η ταινία βλέπεται ευχάριστα, αλλά είναι λίγο προβλέψιμη. Οι ηθοποιοί αποδίδουν καλά το ρόλο τους, χωρίς να βαριούνται (εκτός ίσως από τον “πεθαμένο” μέσα στο φέρετρο, που θα απόλαυσε την πιο ξεκούραστη ερμηνεία της ζωής του — αν ήταν όντως άνθρωπος· τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ανδρείκελο), και η σκηνοθεσία δεν ήταν κακή, θα μπορούσε όμως να είναι περισσότερο “ζωντανή”, να ξεσηκώνει κάπως το θεατή.

Υδροταινίες

Αν έψαχνα να βρω ταινίες για να τις προσθέσω σε μια συλλογή με θέμα τη θάλασσα, το σημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα θα ήταν μία καλή αρχή. Αυτήν την ώρα προβάλλονται στην ελληνική τηλεόραση 2 θαλασσινές ταινίες, ενώ και αύριο το μεσημέρι, όποιος/α ενδιαφέρεται δε θα μείνει παραπονεμένος/η.
Έχουμε και λέμε λοιπόν [οι παραπομπές οδηγούν στο ηλεκτρονικό κατάστημα Amazon]:

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι θα ακολουθήσουν μέσα στο μήνα και οι ταινίες με «Τα σαγόνια του καρχαρία», η «Βαθιά άγρια θάλασσα» και άλλες, επίσης θαλασσινές, ώστε να αποκτήσουμε μια γενική εικόνα.

Μη με παρεξηγήσετε·μ’ αρέσουν πολύ αυτές οι ταινίες, παρ’ όλο που η σχέση μου με τη θάλασσα δεν είναι ακριβώς μια σχέση αγάπης. Απλά μου φάνηκε πολύ περίεργη αυτή η χρονική σύμπτωση τριών διαφορετικών καναλιών και θέλησα να τη σχολιάσω.

Οι ταινίες του Ken Loach στο YouTube

Μία ενδιαφέρουσα κίνηση έκανε ο σκηνοθέτης Ken Loach και μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί. Μέσω του YouTube – KenLoachFilms καναλιού διαθέτει ελεύθερες για προβολή 7 από τις ταινίες του.

Καλή διασκέδαση!

Κριτική: Ο διαχειριστής (2009)

Το περασμένο Σάββατο, στα πλαίσια του 50ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (το οποίο, επ’ ευκαιρία, συνεχίζεται μέχρι μεθαύριο Κυριακή), είχα την ευκαιρία να δω σε πρώτη προβολή την καινούρια ταινία του Περικλή Χούρσογλου “Ο διαχειριστής“.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία και την υπόθεσή της δε θα γράψω. Θα γράψω μόνο για 3 χαρακτηριστικά της που πρόσεξα:

  • Συμμετέχουν 3 ηθοποιοί της παλιάς γενιάς (Βουτσάς, Γιουλάκη, Δαμάνη), η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη και, σε μικρό ρόλο, ο Νίκος Γεωργάκης από τη νεώτερη και αρκετοί πρωτοεμφανιζόμενοι (όπως ο πρωταγωνιστής-σκηνοθέτης και η συμπρωταγωνίστρια Ευσταθία Τσαπαρέλη).  Ο Κώστας Βουτσάς μάλλον χτίζει μια δεύτερη καριέρα τα τελευταία χρόνια (και μπράβο του), ενώ η Κατερίνα Γιουλάκη επιστρέφει και πάλι στον κινηματογράφο, μετά τη βιντεοπερίοδο της δεκαετίας του ’80.
  • Συμμετέχει Πρωταγωνιστεί ολόκληρη η οικογένεια Χούρσογλου (ο πατέρας Περικλής, η μητέρα Βαγγελιώ και οι δύο γιοι τους).  Είναι σπάνιο νομίζω να βλέπουμε περισσότερα από 3 μέλη μιας οικογένειας να πρωταγωνιστούν σε μια ταινία.
  • Αν δεν κάνω κάποιο λάθος, όλες οι σκηνές της ταινίας είναι του τύπου “ο Παύλος και κάποιος άλλος“. Δεν το γράφω για κακό, εξάλλου στην ταινία παρακολουθούμε τη ζωή του διαχειριστή Παύλου (ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Περικλής Χούρσογλου σε πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση), θα μπορούσε όμως να αναπτύξει και τους άλλους χαρακτήρες περισσότερο, αντί να τους περιφέρει γύρω από τον Παύλο.

Σε γενικές γραμμές δεν είναι κακή ταινία, υπάρχει όρεξη και καλή πλοκή, μόνο που με ξένισε η απουσία λύτρωσης στο τέλος (πλην της μιας σκηνής στο οστεοφυλάκιο).

Θρίλερ στις 7 το απόγευμα από τη NET

Κάτι περίεργο συμβαίνει στη Νέα Ελληνική Τηλεόραση.

Σάββατο απόγευμα, στις 7 (ώρα δηλαδή που όλη η οικογένεια μπορεί να βλέπει τηλεόραση), προγραμματίζει ταινία-θρίλερ!!!

Προσωπικά δεν έχω δει την ταινία αλλά, τόσο η σελίδα στο δικτυακό τόπο της ΕΡΤ (απ’ όπου η προηγούμενη εικόνα), όσο και αυτή στο imdb (βλ. επόμενη εικόνα), επιβεβαιώνουν ότι η ταινία δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη ζώνη.

Λοιπόν;

κριτική: Alien vs predator (2004)

Αν έχετε σκοπό να δείτε την ταινία και δε θέλετε να μάθετε το τέλος της, σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Δείτε την πρώτα και μετά διαβάστε και τις δικές μου εντυπώσεις, αφήνοντας και κανένα σχόλιο (αν θέλετε).

Αν θέλετε να γλυτώσετε ένα δίωρο από τη ζωή σας, κάνοντας κάτι καλύτερο (ό,τι και να κάνετε καλύτερο θα είναι), μπορείτε να αποφύγετε αυτήν την ταινία, επενδύοντας λιγότερο από 5 λεπτά στην ανάγνωση των παρακάτω…

Εν ολίγοις, ο μόνος λόγος που βρίσκω για να δει κάποιος αυτήν την ταινία είναι τα οπτικά εφέ, που δεν είναι δα και πολύ εντυπωσιακά ή πρωτοποριακά. Σοβαρή υπόθεση ή ερμηνείες δεν έχει και θα βαρεθείτε περιμένοντας να τελειώσει παρακολουθώντας ανούσιες μάχες.

Η ταινία λοιπόν βασίζεται σε δύο ήδη γνωστούς χαρακτήρες. Του alien, που γνωρίζουμε ήδη από την ομώνυμη σειρά ταινιών με τη Σιγκούρνι να το αντιμετωπίζει αρχικά και να το γεννάει στη συνέχεια, και του predator, που γνωρίζουμε επίσης από την κλασσική πια μονομαχία με το “governator” Άρνολντ, από τον οποίο πήρε ένα μάθημα (αφού όμως πρώτα του ξεπάστρεψε την ομάδα και τον θύμωσε).

Παίζουν και κάποιοι άνθρωποι, κυρίως στο πρώτο μισό, καθώς ένας ένας (πλην μιας) γίνονται παιχνιδάκια στα χέρια των δύο βασικών μονομάχων και τελειώνουν το ρόλο τους ένδοξα.

Για να υπάρχει δε μεγαλύτερη αγωνία (και διάρκεια ταινίας), τόσο το alien, όσο και ο predator, κυκλοφορούν σε αρκετά αντίτυπα και αλληλοσκοτώνονται (έχοντας και τους ενοχλητικούς ανθρώπους στα πόδια τους), με το alien από τη μία μεριά να εκτοξεύει πράσινα υγρά και όξινα σάλια, ενώ από την άλλη ο predator, πιο ανθρωπόμορφος, χρησιμοποιεί διάφορα εργαλεία-όπλα και συμμαχεί στο τέλος με τη μοναδική επιζήσασα (από τους ανθρώπους).

Επίλογος: το κακό alien (το ένα που έμεινε ζωντανό μετά την εντυπωσιακή έκρηξη) πνίγεται στα βάθη της πολικής θάλασσας (χωρίς όμως να σιγουρευόμαστε ότι ψόφησε), ο άσχημος predator πεθαίνει ηρωικά και τον παίρνουν οι άλλοι predators στο διαστημόπλοιό τους (που εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά) και φεύγουν (;) αφήνοντας μόνη την καλή επιζήσασα, ακριβώς δίπλα εκεί που είχε παρκάρει το όχημά της η επιστημονική (που λέει ο λόγος) αποστολή.
Α ναι, μέσα στο διαστημόπλοιο, όταν μένει μόνο του το πτώμα του predator, σκάει μύτη από τα σωθικά του ένα γλοιώδες πράσινο alien… hint, hint, έρχεται και sequel!

Όπως καταλαβαίνετε, την ταινία δε θέλω να την ξαναδώ (ούτε και τη συνέχειά της) και χάρηκα πολύ που τη βαθμολόγησα με άσσο στο imdb.

Αρέσει σε %d bloggers: