Κριτική: Never let go (1960)

http://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B0007XBKOU&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifrΔεύτερη μέρα στη σειρά που βλέπω αγγλική ταινία, μόνο που αυτή τη φορά ήταν δραματική, πιο παλιά και με τον Peter Sellers σε ρόλο κακού. Την ταινία “Never let go” (1960) δεν την ήξερα και χθες το βράδυ την επέλεξα τυχαία.

Πρόκειται για μία τυπική δραματική ταινία της δεκαετίας του ’60, από αυτές που μ’ αρέσουν, με μια συμμορία μικροκακοποιών που κλέβουν και μεταποιούν αυτοκίνητα, τα οποία πουλάει μετά ξεπλένοντάς τα ο αρχηγός της συμμορίας, μέσω της νόμιμης αντιπροσωπείας αυτοκινήτων που έχει ως “βιτρίνα”.

Τώρα όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν φτωχό, καλόβολο πωλητή καλλυντικών, για τον οποίο το (καινούριο) αυτοκίνητό του είναι τόσο απαραίτητο για τη δουλειά του, που θα τα ρισκάρει όλα (δουλειά και οικογένεια), φτάνοντας μέχρι και την αυτοδικία, όταν βλέπει ότι η αστυνομία δεν κινείται αρκετά γρήγορα.


Νομίζω ότι η ταινία αυτή είναι αρκετά αδικημένη. Αν και δε θα τη χαρακτήριζα ως αριστούργημα, έχει σωστή κατανομή δράσης και ανάπτυξης χαρακτήρων, δεν έχει περιττές σκηνές και είναι κρίμα να παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό. Και έχει και τον Peter Sellers, στην αρχή της καριέρας του (ένα χρόνο μετά “Το ποντίκι που βρυχάται”), στο ρόλο του αρχηγού της συμμορίας, πολύ πειστικό.

Στην αρχή της, μου θύμισε κάπως το στήσιμο των ταινιών του Alfred Hitchcock και, για να πω την αλήθεια, σε μία σκηνή όπου δείχνει την είσοδο ενός πολυκαταστήματος (ή κάτι τέτοιο), τον περίμενα να βγει από την πόρτα! Καθώς προχωρούσε όμως, άρχισα να θυμάμαι ταινίες western με παρόμοιο θέμα [δυστυχώς δε θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη τώρα]· ο δε ρόλος του Richard Todd μου έφερε στο νου το Henry Fonda στην ταινία “The wrong man” (1956) [νάτος πάλι ο Χίτσκοκ].

Κριτική: Death at a funeral (2007)

http://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B0011KQSZ4&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifrΗ ταινία “Death at a funeral” (2007) είναι μία τυπική, θα έλεγα, αγγλική κωμωδία. Μάλιστα, δε θα τη χαρακτήριζα τόσο ως κωμωδία, με την κλασσική έννοια του όρου, καθώς δεν ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, σε κάνει όμως να έχεις ένα χαμόγελο ευχαρίστησης καθ’ όλη τη διάρκειά της, ένα αγγλικό χαμόγελο δηλαδή 🙂

Με δεδομένο μάλιστα ότι δε στηρίζεται σε κάποιο μεγάλο όνομα πρωταγωνιστή, όπως η παρεμφερής σε θέμα “Four weddings and a funeral” (1994), που είχε το Hugh Grant και την Andie McDowell, βασίζεται περισσότερο στις καταστάσεις (μερικές από αυτές είναι κάπως τραβηγμένες “από τα αυτιά”, εδώ που τα λέμε) που δημιουργούνται μεταξύ των μελών μίας οικογενείας, που παρευρίσκονται στην κηδεία του πατέρα.

Σε γενικές γραμμές, η ταινία βλέπεται ευχάριστα, αλλά είναι λίγο προβλέψιμη. Οι ηθοποιοί αποδίδουν καλά το ρόλο τους, χωρίς να βαριούνται (εκτός ίσως από τον “πεθαμένο” μέσα στο φέρετρο, που θα απόλαυσε την πιο ξεκούραστη ερμηνεία της ζωής του — αν ήταν όντως άνθρωπος· τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ανδρείκελο), και η σκηνοθεσία δεν ήταν κακή, θα μπορούσε όμως να είναι περισσότερο “ζωντανή”, να ξεσηκώνει κάπως το θεατή.