Κριτική: Ο διαχειριστής (2009)

Το περασμένο Σάββατο, στα πλαίσια του 50ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (το οποίο, επ’ ευκαιρία, συνεχίζεται μέχρι μεθαύριο Κυριακή), είχα την ευκαιρία να δω σε πρώτη προβολή την καινούρια ταινία του Περικλή Χούρσογλου “Ο διαχειριστής“.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία και την υπόθεσή της δε θα γράψω. Θα γράψω μόνο για 3 χαρακτηριστικά της που πρόσεξα:

  • Συμμετέχουν 3 ηθοποιοί της παλιάς γενιάς (Βουτσάς, Γιουλάκη, Δαμάνη), η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη και, σε μικρό ρόλο, ο Νίκος Γεωργάκης από τη νεώτερη και αρκετοί πρωτοεμφανιζόμενοι (όπως ο πρωταγωνιστής-σκηνοθέτης και η συμπρωταγωνίστρια Ευσταθία Τσαπαρέλη).  Ο Κώστας Βουτσάς μάλλον χτίζει μια δεύτερη καριέρα τα τελευταία χρόνια (και μπράβο του), ενώ η Κατερίνα Γιουλάκη επιστρέφει και πάλι στον κινηματογράφο, μετά τη βιντεοπερίοδο της δεκαετίας του ’80.
  • Συμμετέχει Πρωταγωνιστεί ολόκληρη η οικογένεια Χούρσογλου (ο πατέρας Περικλής, η μητέρα Βαγγελιώ και οι δύο γιοι τους).  Είναι σπάνιο νομίζω να βλέπουμε περισσότερα από 3 μέλη μιας οικογένειας να πρωταγωνιστούν σε μια ταινία.
  • Αν δεν κάνω κάποιο λάθος, όλες οι σκηνές της ταινίας είναι του τύπου “ο Παύλος και κάποιος άλλος“. Δεν το γράφω για κακό, εξάλλου στην ταινία παρακολουθούμε τη ζωή του διαχειριστή Παύλου (ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Περικλής Χούρσογλου σε πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση), θα μπορούσε όμως να αναπτύξει και τους άλλους χαρακτήρες περισσότερο, αντί να τους περιφέρει γύρω από τον Παύλο.

Σε γενικές γραμμές δεν είναι κακή ταινία, υπάρχει όρεξη και καλή πλοκή, μόνο που με ξένισε η απουσία λύτρωσης στο τέλος (πλην της μιας σκηνής στο οστεοφυλάκιο).

Θρίλερ στις 7 το απόγευμα από τη NET

Κάτι περίεργο συμβαίνει στη Νέα Ελληνική Τηλεόραση.

Σάββατο απόγευμα, στις 7 (ώρα δηλαδή που όλη η οικογένεια μπορεί να βλέπει τηλεόραση), προγραμματίζει ταινία-θρίλερ!!!

Προσωπικά δεν έχω δει την ταινία αλλά, τόσο η σελίδα στο δικτυακό τόπο της ΕΡΤ (απ’ όπου η προηγούμενη εικόνα), όσο και αυτή στο imdb (βλ. επόμενη εικόνα), επιβεβαιώνουν ότι η ταινία δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη ζώνη.

Λοιπόν;

Οι απάχηδες (Les Apaches) στον κινηματογράφο

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο είναι η ελληνική ταινία του 1950 “Οι απάχηδες των Αθηνών” με τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Φραγκίσκο Μανέλλη, Μίμη Φωτόπουλο, Άννα Καλουτά (και με τον Αιμίλιο Βεάκη στο ρόλο του ταβερνιάρη). Επειδή δεν καταλάβαινα τι ήταν οι “απάχηδες“, έψαξα λίγο και βρήκα ότι υπάρχει ακόμη μία ταινία (τουλάχιστον), του βωβού κινηματογράφου και αμερικανική αυτή τη φορά, με τίτλο “The Apaches of Paris“, η οποία γυρίστηκε το 1915.

Με τον όρο λοιπόν “απάχηδες” ονομάζονται όλοι εκείνοι οι περιθωριακοί φτωχοδιάβολοι των μεγαλουπόλεων που ζουν μεταξύ νομιμότητας και (κυρίως) παρανομίας, με μικροκλοπές και ληστείες, με νταηλίκι και δολοφονίες, αλλά και με το δικό τους κώδικα συμπεριφοράς. Ειδικά στο Παρίσι, όπου πρωτοχρησιμοποιήθηκε ο όρος, ήταν γνωστοί για τη βιαιότητά τους και, γι’ αυτό, πήραν το όνομα “Les Apaches από την ινδιάνικη φυλή των Apache.

Την αμερικανική ταινία δεν την έχω δει φυσικά και στο imdb τα στοιχεία που υπάρχουν γι’ αυτήν είναι ελάχιστα.  Στην ελληνική έκδοση από την άλλη μεριά, τα πράγματα είναι πιο… φυσιολογικά, θα έλεγα. Ήταν και η εποχή που δεν επέτρεπε ελευθεριότητες κι έτσι η υπόθεση αφορά σε ένα ρομάντζο, όπου βοηθούν όπως μπορούν και οι φίλοι (απάχηδες) του νέου.  Τυπικά πράγματα δηλαδή για τον ελληνικό κινηματογράφο.

Υστερόγραφο:
Αν η ιστορία θυμίζει κάπως τις διάφορες κινηματογραφικές εκδόσεις της ιστορίας του Ουγκό “Οι Άθλιοι” (προσωπικά προτιμώ την έκδοση του 1958 με το Jean Gabin,  “Les misérables“), είναι μάλλον γιατί όσο κι αν περνάει ο καιρός, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.

The popcorn movie (2008)

Υπότιτλος:
Η γενιά του MTV συναντάει τους Monty Python

Η υπόθεση με λίγα λόγια:
Ένας, σχετικά περιθωριακός, μαθητής Λυκείου αγαπάει μια συμμαθήτριά του, που τυχαίνει να είναι η γόησσα του σχολείου, αλλά φοβάται να της το πει. Η ειρωνία είναι ότι κι αυτή τον αγαπάει, αν και δυσκολεύεται επίσης να κάνει το πρώτο βήμα. Έτσι αναλαμβάνουν δράση οι φίλοι τους που θα προσπαθήσουν να τους φέρουν κοντά, σε πείσμα του “διαβολικού” τρίτου της ιστορίας.

Η γνώμη μου:
Οι συντελεστές, μαθητές (κυρίως) και καθηγητές του 10ου Γ.Ε. Λυκείου Τούμπας (Θεσσαλονίκη), άρα της αποκαλούμενης γενιάς του MTV και του facebook, δημιουργούν μία ταινία που δανείζεται στοιχεία της κληρονομιάς που μας άφησαν οι Monty Python. Βασισμένη σε μία ιστορία αγάπης (και, κατά δεύτερο λόγο, σε μία ιστορία ανταγωνισμού) και γυρισμένη με ελάχιστο κόστος, καταφέρνει, παρά τις αναμενόμενες “αδυναμίες” του μη επαγγελματικού χαρακτήρα της, να κάνει τον κόσμο που την παρακολουθεί να γελάσει, και μάλιστα αβίαστα.

Η γλώσσα είναι ζωντανή, νεανική και τα περιστατικά προκύπτουν το ένα ως συνέπεια του άλλου, σε μία αλυσίδα, της οποίας ο τελευταίος κρίκος είναι το αίσιο τέλος. Τώρα βέβαια, το καλό τέλος δεν είναι ό,τι ακριβώς περίμενα, δεδομένου του συσχετισμού με τις ταινίες των Monty Python που έκανα πιο πάνω. Από την άλλη μεριά, ίσως αυτή να είναι και η “ανατροπή” ή να κρίθηκε αυτό το τέλος ως πιο κατάλληλο για το ελληνικό κοινό.

Το γύρισμα θυμίζει έντονα βίντεοκλιπ, αν και συνολικά όλη η ταινία έχει γρήγορους ρυθμούς.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω, τελειώνοντας, στους αγγλικούς υπότιτλους (που υποθέτω ότι υπήρχαν επειδή το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι διεθνές), οι οποίοι δε συμβάδιζαν πάντα με το (ελληνικό) σενάριο και αυτό το καταγράφω στα συν της αν και, σε περίπτωση που υπάρξει διεθνής διανομή της, οι μη Έλληνες θα δυσκολευτούν να πιάσουν το 100% του χιούμορ της.

Εν ολίγοις, πρόκειται για μία αξιόλογη νεανική προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της· ειδικότερα όμως στον εμπνευστή της και κύριο συντελεστή Παναγιώτη Κουντουρά (που, φρονίμως ποιών, κράτησε για τον εαυτό του το ρόλο του κακού… και, σύμφωνα με τον ίδιο, όχι μόνο μπροστά από την κάμερα).

Περισσότερα στοιχεία, όπως π.χ. την εξέλιξη των γυρισμάτων, μπορείτε να διαβάσετε στο blog των παιδιών ενώ τις επόμενες ημερες θα καταγραφεί και στα 90 λεπτά και στη σελίδα της ταινίας στα “90 λεπτά“.

12 ταινίες με το μωρό στην κοιλιά


Πηγή φωτογραφίας: flickr

Σήμερα θα κάνω ένα αφιέρωμα σε ταινίες όπου κυκλοφορούν κυρίες (αλλά και δεσποινίδες) που έχουν ξαφνικές εξάρσεις, τρώνε πολύ, είναι κυκλοθυμικές ή, με άλλα λόγια, απλά είναι έγκυες (και όχι “έγγυες” όπως τις γράφει πολύς κόσμος… δε βγαίνει από την “εγγύηση” η λέξη)!

Οι ταινίες είναι μόνο 12 (+2), μόνο και μόνο για να μη γίνει το άρθρο σεντόνι και τις παραθέτω χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά. Ξεκινάμε;

  • Junior (1994)
    ξεκινάω με την πιο δύσκολη εγκυμοσύνη απ’ όλες, την ανδρική! Τα νερά σπάνε ταυτόχρονα για τον Arnold Schwarzenegger και την Emma Thompson και ο Danny DeVito δεν ξέρει πού να πρωτοπάει!
  • Rosemary’s baby (1968)
    αυτήν την εγκυμοσύνη καλύτερα ξεχάστε την… δεν είναι η ταινία για μέλλουσες μαμάδες, είναι όμως διάσημη ταινία, γι’ αυτό και τη συμπεριλαμβάνω στη λίστα.
  • Look who’s talking (1989) [και η συνέχειά της ένα χρόνο μετά]
    οι περιπέτειες μια εγκύου (με το αφεντικό της) λογίστριας με έναν ταξιτζή-πιλότο.
  • The way of the gun (2000)
    η Juliette Lewis με την κοιλιά στο στόμα άγεται και φέρεται από δύο απαγωγείς, που την κρατούν επειδή κυοφορεί ως παρένθετη μητέρα το μωρό ενός πλουσίου.
  • 9 months (1995)
    με το Robin Williams γιατρό και τον Hugh Grant ως μέλλοντα πατέρα, πώς να βγάλει άκρη η Juliette Lewis; [σ.σ. όλο γκαστρώνεται αυτή;]
  • For keeps (1988)
    η Molly Ringwald καταλαβαίνει στην πράξη ότι δεν είναι εύκολο να γίνεις μαμά ενώ ακόμη πηγαίνεις στο σχολείο [σ.σ. δείτε σχετικά και την ταινία Dangerous minds (1995)]
  • Juno (2007)
    η πιο πρόσφατη γκαστρωμένη τινέιτζερ.
  • Father’s little dividend (1951)
    μία από τις προτιμήσεις μου. Εδώ την παράσταση κλέβει ο παππούς Spencer Tracy, ειδικά στη σκηνή όπου χάνει το μωρό στο πάρκο.
  • The hand that rocks the cradle (1992)
    μέλλοντες γονείς, εκτός από το γιατρό, πρέπει να προσέχετε και τη γυναίκα του!
  • Felicia’s journey (1999)
    η Elaine Cassidy μένει έγκυος στην Ιρλανδία και πηγαίνει να βρει το «δράστη» στην Αγγλία, όπου συναντά έναν περίεργο τύπο, το Bob Hoskins.
  • Οικογένεια Χωραφά (1968)
    η Μάρω Κοντού νταντεύει ένα τσούρμο παιδιά ενώ είναι συνεχώς σε ενδιαφέρουσα και ο Αλέκος Αλεξανδράκης είναι ο ευτυχής πατέρας.
  • Πέτρινα χρόνια (1985)
    η Θέμις Μπαζάκα φυλακισμένη μητέρα, ενώ ο Δημήτρης Καταλειφός βρίσκεται απέναντι.

Παρατηρώ ότι, όσον αφορά στην εγκυμοσύνη, οι σεναριογράφοι δεν έχουν πρόβλημα φαντασίας και οι κινηματογραφικές μέλλουσες μαμάδες πολλές φορές τραβούν τα πάνδεινα μέχρι να γεννήσουν.
Αν θυμάστε και άλλες, μπορείτε να τις αναφέρετε στα σχόλια.

Η συλλογή αφιερώνεται στην Άννα που τον άλλο μήνα θα γίνει μαμά (κι εγώ θείος).

Ταινίες για το Δεκαπενταύγουστο

το άρθρο μεταφέρθηκε σε καινούρια διεύθυνση: Ταινίες για το Δεκαπενταύγουστο

Είμαι σε δίλημμα…

Τι μπορεί να κάνει κάποιος που έχει δύο δικτυακά ημερολόγια (=blogs) με παρεμφερές θέμα ή, για να το γράψω πιο σωστά, με αλληλοκαλυπτόμενα αντικείμενα  ΚΑΙ με διαφορετικό κοινό (έστω και ολιγάριθμο);

Η ερώτηση είναι προσωπική (ή και ρητορική αν θέλετε), τη δημοσιοποιώ όμως επειδή οι καλές προτάσεις από τους άλλους είναι πάντα χρήσιμες όταν έχουμε κολλήσει 🙂

Διατηρώ που λέτε, όπως ίσως θα γνωρίζετε, δύο blogs με θέμα τον κινηματογράφο. Το ένα είναι αυτό και τα αντικείμενά του μέχρι τώρα είναι οι ταινίες (ελληνικές και ξένες) που βλέπω και θέλω να σχολιάσω και τα κουίζ που θέτω τα δύο τελευταία καλοκαίρια. Το άλλο το δημιούργησα κυρίως για να γράφω για τις αλλαγές και προσθήκες που κάνω στα “90 λεπτά“, αλλά δέχεται ευχαρίστως και άρθρα σχετικά με τον ελληνικό κινηματογράφο.

Το δίλημμα λοιπόν αφορά στα άρθρα που έχουν σχέση με τις ελληνικές ταινίες, όπως αυτό που έγραψα σήμερα με θέμα “Η επαν-επεξεργασία των παλιών ταινιών. Πού πρέπει να γράφω τέτοια άρθρα;

Προφανώς και δε γίνεται να τα επαναλαμβάνω και στα δύο ημερολόγια. Επίσης δε γράφω πολύ συχνά, ώστε να τα μοιράζω πότε στο ένα και πότε στο άλλο.

Μια ιδέα που σκέφτηκα είναι να προσπαθήσω να ενώσω τα δύο ημερολόγια σε ένα, αλλά δε μου πολυάρεσε. Τα “cineσχόλια” είναι κάπως πιο προσωπικό ημερολόγιο, ενώ το άλλο στο μέλλον θα φιλοξενήσει και άλλους συγγραφείς.

Μία άλλη είναι να γράφω τα ελληνικού ενδιαφέροντος άρθρα στο ημερολόγιο των “90 λεπτών” και να κρατήσω τα “cineσχόλια” για τα υπόλοιπα. Λόγω έλλειψης καλύτερης εναλλακτικής λύσης, μάλλον θα μείνω με αυτήν και βλέπουμε…

Πέθανε ο Ζιλ Ντασέν – κριτική ταινίας “The Rehearsal / Η δοκιμή” (1974)

Αναδημοσιεύω παρακάτω, αντί επικηδείου, μία κριτική που είχα γράψει στην xMovies πολύ πιο παλιά (2003-11-18) για την ταινία-ντοκιμαντέρ του Ζιλ Ντασέν (ο οποίος από σήμερα είναι και πάλι μαζί με τη Μελίνα) με τίτλο «The Rehearsal / Η δοκιμή» (1974)…

“Η δοκιμή” είναι περισσότερο ντοκουμέντο παρά ταινία, μια προσπάθεια αναπαράστασης των γεγονότων πριν, κατά και μετά το Πολυτεχνείο. Γυρισμένη σε άσπρο-μαύρο, εστιάζει πολύ στα πρόσωπα και τις σκηνές χρωματίζει ο φωτισμός.

Η υπόθεση αρχικά μιλάει για κάποιους ανθρώπους (επαγγελματίες του κινηματογράφου και ερασιτέχνες-φοιτητές) που ξεκινούν να φτιάξουν μία ταινία ντοκυμαντέρ για να απ-εικονίσουν τα γεγονότα πριν, κατά και μετά το Πολυτεχνείο, εξελίσσεται όμως σε δραματοποιημένο ρεπορτάζ.

Ίσως μεταγενέστερα να έγιναν πιο ζωντανές καταγραφές και περιγραφές, η “Δοκιμή” όμως γυρίστηκε τότε (το 1974, δεν ξέρω όμως αν ήταν πριν ή μετά τον Ιούλιο).

Εμφανίζονται διάφοροι γνωστοί ξένοι ηθοποιοί (κυρίως διαβάζοντας ποίηση — ο Λόρενς Ολίβιε διαβάζει Σεφέρη — και γράμματα απλών ανθρώπων, όπως ο Μαξιμίλιαν Σελ), οι Μερκούρη, Ντασέν, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος και άλλοι γνωστοί και άγνωστοι.

Προσωπική γνώμη: μου άρεσε, ήταν αυθόρμητη (σε κάποια σημείο μου θύμισε και το “Ποτέ την Κυριακή”)

Βαθμολογία: χωρίς βαθμολογία επειδή δεν είναι ταινία όπως οι άλλες.

τα 90 λεπτά ως κοινωνικό δίκτυο

Ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό δεν έχω δει πολλές ταινίες για να τις σχολιάσω, επειδή “εξερευνώ” τις δυνατότητες συνεργασίας των 90 λεπτών με άλλες δικτυακές υπηρεσίες. Τα αποτελέσματα αυτής της εξερεύνησης, μέχρι τώρα, είναι τα παρακάτω:

  • εδώ και λίγες ημέρες, ό,τι καινούριο υπάρχει στα 90 λεπτά, ανακοινώνεται και μέσω του twitter: http://twitter.com/90lepta
  • επίσης, ειδικά για τους καλλιτέχνες, για τους οποίους υπάρχει (ήδη ή στο μέλλον) κάποια σελίδα στα 90 λεπτά, υπάρχει η δυνατότητα ενημέρωσης της σελίδας τους με τα νέα τους από τους ίδιους. Διαβάστε σχετικά: http://90lepta.com/blog/?p=6

Στα άμεσα σχέδιά μου είναι επίσης η προσθήκη “fans” στις σελίδες των καλλιτεχνών, ώστε να μπορεί να “μετρηθεί” η δημοφιλία τους (οπότε, όπως καταλαβαίνετε, θα υπάρξουν και αντίστοιχες σελίδες με στατιστικά, τόσο για τους καλλιτέχνες, όσο και για εμάς που θα τους ψηφίζουμε).

Αν θέλετε να προστεθεί και κάποια άλλη δυνατότητα, δεν έχετε παρά να τη ζητήσετε!

Τα καλύτερα έρχονται… 😉

Τα επαγγέλματα στους τίτλους των ελληνικών ταινιών

το άρθρο μεταφέρθηκε σε καινούρια διεύθυνση: Τα επαγγέλματα στους τίτλους των ελληνικών ταινιών