Κριτική ταινίας “The tower” (1993)

Ένας υπάλληλος πιάνει για πρώτη μέρα δουλειά σε μία εταιρεία που στεγάζεται σε ένα υπερσύγχρονο κτήριο, με εξαιρετικά αυστηρούς κανόνες ασφαλείας και με ένα υπολογιστικό σύστημα που «διαγράφει» κάθε εισβολέα, με καθυστέρηση όμως ώστε να σκοτώνεται τελικά ο λάθος άνθρωπος.

Κλασσικό παράδειγμα τηλεταινίας όπου η αρχικά ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα καταστρέφεται από την υλοποίηση με:

  1. άσχετα εμβόλιμα πλάνα,
  2. απίθανες καταστάσεις (από πλευράς Φυσικής) που έχουν ως στόχο τον εντυπωσιασμό του θεατή,
  3. ανύπαρκτους-επίπεδους χαρακτήρες ηρώων και, σαν κερασάκι,
  4. υπολογιστικά γραφικά της περασμένης δεκαετίας (του 1980).

Μα πού πάω και τις διαλέγω, ίσως να σκεφτείτε… 😜

Τη συγκεκριμένη επέλεξα να τη δω επειδή η υπόθεση μου θύμισε πολύ αυτήν του βιβλίου «Γκρίνταϊρον» του Φίλιπ Κερ, ο οποίος ίσως και να πήρε τη βασική ιδέα για το βιβλίο από την ταινία (αν δεν κάνω λάθος το βιβλίο βγήκε το 1995, δύο χρόνια μετά την ταινία).

Το βιβλίο διαβάστε το, έχει κάποια καλά στοιχεία· την ταινία μην τη δείτε, είναι ανόητη και βλακώδης.

Κριτική: The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981 ή 1983)

Είδα χθες το βράδυ την ταινία The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981) και αναρωτιέμαι γιατί το «εξωγήινο πλάσμα» δεν τους έφαγε όλους από την αρχή (ηθοποιούς, συνεργείο και παραγωγή) για να γλυτώσει ο ανύποπτος θεατής από αυτό το έκτρωμα.

Κάτι ανάμεσα σε παρωδία και μιούζικαλ (θα ήθελε να είναι), με μπόλικα ξεφωνητά και τίποτε ουσιαστικό να προσφέρει.

Το μόνο που μπορώ να υποθέσω πως γυρίστηκε αμέσως μετά την κωμωδία Airplane! (1980) με στόχο να εκμεταλλευθεί την επιτυχία της.

Αν και στη σελίδα της ταινίας στο imdb αναφέρεται ότι η ταινία είναι του 1981, στους τίτλους τέλους γράφει 1983. Δεν παίζει ρόλο η χρονιά, αποφύγετέ την πάση θυσία. Καλύτερα να δείτε συζήτηση πολιτικών στην τηλεόραση.

Contact (1997)

Μια απορία σχετικά με την ταινία Contact (1997):
Η Έλι βρίσκεται στην «παραλία» με τον «πατέρα» της και της έχει ήδη πει ότι έχει τη μορφή του επειδή θα ήταν πιο εύκολο γι’ αυτήν να βλέπει ένα οικείο πρόσωπο. Κι ενώ αρχίζουν να μιλούν για επιστημονικά θέματα, ξαφνικά της λέει:

«Έχεις τα χέρια της μητέρας σου.»

Η φράση αυτή δε στέκει ούτε χρονικά (στα πλαίσια της συγκεκριμένης συζήτησης), ούτε και λογικά (αφού έχει αποκαλυφθεί η ταυτότητά του). Οπότε, αν δεν προστέθηκε για να δικαιολογήσει κάποιες παραισθήσεις της (που, σύμφωνα με την ταινία, δεν πρέπει να έχει), για ποιο λόγο μπήκε εκεί;

Earth girls are easy

Η φωτογραφία είναι από την ταινία Earth Girls are Easy (1988). Ως ταινία δε μου άρεσε, τη θεωρώ μάλλον χαζοχαρούμενη. Όλη η ταινία όμως είναι γεμάτη χρώματα και αυτό γίνεται αντιληπτό αμέσως.

κριτική: Alien vs predator (2004)

Αν έχετε σκοπό να δείτε την ταινία και δε θέλετε να μάθετε το τέλος της, σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Δείτε την πρώτα και μετά διαβάστε και τις δικές μου εντυπώσεις, αφήνοντας και κανένα σχόλιο (αν θέλετε).

Αν θέλετε να γλυτώσετε ένα δίωρο από τη ζωή σας, κάνοντας κάτι καλύτερο (ό,τι και να κάνετε καλύτερο θα είναι), μπορείτε να αποφύγετε αυτήν την ταινία, επενδύοντας λιγότερο από 5 λεπτά στην ανάγνωση των παρακάτω…

Εν ολίγοις, ο μόνος λόγος που βρίσκω για να δει κάποιος αυτήν την ταινία είναι τα οπτικά εφέ, που δεν είναι δα και πολύ εντυπωσιακά ή πρωτοποριακά. Σοβαρή υπόθεση ή ερμηνείες δεν έχει και θα βαρεθείτε περιμένοντας να τελειώσει παρακολουθώντας ανούσιες μάχες.

Η ταινία λοιπόν βασίζεται σε δύο ήδη γνωστούς χαρακτήρες. Του alien, που γνωρίζουμε ήδη από την ομώνυμη σειρά ταινιών με τη Σιγκούρνι να το αντιμετωπίζει αρχικά και να το γεννάει στη συνέχεια, και του predator, που γνωρίζουμε επίσης από την κλασσική πια μονομαχία με το “governator” Άρνολντ, από τον οποίο πήρε ένα μάθημα (αφού όμως πρώτα του ξεπάστρεψε την ομάδα και τον θύμωσε).

Παίζουν και κάποιοι άνθρωποι, κυρίως στο πρώτο μισό, καθώς ένας ένας (πλην μιας) γίνονται παιχνιδάκια στα χέρια των δύο βασικών μονομάχων και τελειώνουν το ρόλο τους ένδοξα.

Για να υπάρχει δε μεγαλύτερη αγωνία (και διάρκεια ταινίας), τόσο το alien, όσο και ο predator, κυκλοφορούν σε αρκετά αντίτυπα και αλληλοσκοτώνονται (έχοντας και τους ενοχλητικούς ανθρώπους στα πόδια τους), με το alien από τη μία μεριά να εκτοξεύει πράσινα υγρά και όξινα σάλια, ενώ από την άλλη ο predator, πιο ανθρωπόμορφος, χρησιμοποιεί διάφορα εργαλεία-όπλα και συμμαχεί στο τέλος με τη μοναδική επιζήσασα (από τους ανθρώπους).

Επίλογος: το κακό alien (το ένα που έμεινε ζωντανό μετά την εντυπωσιακή έκρηξη) πνίγεται στα βάθη της πολικής θάλασσας (χωρίς όμως να σιγουρευόμαστε ότι ψόφησε), ο άσχημος predator πεθαίνει ηρωικά και τον παίρνουν οι άλλοι predators στο διαστημόπλοιό τους (που εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά) και φεύγουν (;) αφήνοντας μόνη την καλή επιζήσασα, ακριβώς δίπλα εκεί που είχε παρκάρει το όχημά της η επιστημονική (που λέει ο λόγος) αποστολή.
Α ναι, μέσα στο διαστημόπλοιο, όταν μένει μόνο του το πτώμα του predator, σκάει μύτη από τα σωθικά του ένα γλοιώδες πράσινο alien… hint, hint, έρχεται και sequel!

Όπως καταλαβαίνετε, την ταινία δε θέλω να την ξαναδώ (ούτε και τη συνέχειά της) και χάρηκα πολύ που τη βαθμολόγησα με άσσο στο imdb.