Gegen die Wand – Μαζί ποτέ (2004)

Είδα με αρκετό ενδιαφέρον τη βραβευμένη ταινία του Φατίχ Ακίν “Gegen die Wand” (2004) [μετάφραση: “μπροστά/απέναντι σε τοίχο”, ελληνικός τίτλος: “Μαζί ποτέ“], έχοντας αρκετό καιρό να δω ολόκληρη κάποια ταινία που δεν είχα ξαναδεί πιο μπροστά.

Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε, ίσως επειδή, λόγω κάποιων κριτικών που είχα διαβάσει πιο παλιά (3-4 χρόνια πριν), την περίμενα αρκετά πιο σκοτεινή (τόσο σε εμφάνιση/εικόνες, όσο και σε συναισθήματα). Τελικά, επαληθεύτηκε ακόμη μια φορά η άποψη που λέει: “μην περιμένεις από τους άλλους να σου πουν τι είδαν, καλύτερα να δεις μόνος σου το ίδιο πράγμα”.

Αυτή ακριβώς η “σκοτεινιά”, και ειδικά η σκηνή του ξυλοδαρμού της πρωταγωνίστριας στο σκοτεινό σοκάκι, μ’ έκανε αρχικά να θυμηθώ την ταινία “Irréversible” (2002) [ελληνικός τίτλος: “Μη αναστρέψιμος”], για την οποία είχα γράψει πιο παλιά.

Τελικά, πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου αν γράψω ότι έχει περισσότερες ομοιότητες με την ταινία “Breaking the waves” (1996) [ελληνικός τίτλος: “Δαμάζοντας τα κύματα”].

Κατ’ αρχήν, είναι ο τρόπος σύνδεσης των διαφόρων “επεισοδίων”, ο οποίος στην “Breaking the waves” ήταν διάφοροι “ζωντανοί” πίνακες, ενώ στην “Gegen die Wand” είναι κάποια τραγούδια που παίζει και τραγουδάει ένα συγκρότημα (με φόντο την Αγιά Σοφιά, αν δεν κάνω λάθος — ας μην αρχίσω να γράφω τώρα για την υπερηφάνια κάποιου λαού για ένα σύμβολο ξένου πολιτισμού που βρίσκεται στα μέρη που ζει).

Κατά δεύτερο (σημαντικότερο) λόγο, είναι η πορεία προς την κάθαρση/λύτρωση που ακολουθούν και στις δύο ταινίες οι πρωταγωνίστριες όταν αυτός που αγαπούν είναι σε κώμα (στην πρώτη) ή στη φυλακή (στη δεύτερη).

Το καλό (και η διαφορά) εδώ είναι ότι το τέλος είναι πιο αισιόδοξο.

The popcorn movie (2008)

Υπότιτλος:
Η γενιά του MTV συναντάει τους Monty Python

Η υπόθεση με λίγα λόγια:
Ένας, σχετικά περιθωριακός, μαθητής Λυκείου αγαπάει μια συμμαθήτριά του, που τυχαίνει να είναι η γόησσα του σχολείου, αλλά φοβάται να της το πει. Η ειρωνία είναι ότι κι αυτή τον αγαπάει, αν και δυσκολεύεται επίσης να κάνει το πρώτο βήμα. Έτσι αναλαμβάνουν δράση οι φίλοι τους που θα προσπαθήσουν να τους φέρουν κοντά, σε πείσμα του “διαβολικού” τρίτου της ιστορίας.

Η γνώμη μου:
Οι συντελεστές, μαθητές (κυρίως) και καθηγητές του 10ου Γ.Ε. Λυκείου Τούμπας (Θεσσαλονίκη), άρα της αποκαλούμενης γενιάς του MTV και του facebook, δημιουργούν μία ταινία που δανείζεται στοιχεία της κληρονομιάς που μας άφησαν οι Monty Python. Βασισμένη σε μία ιστορία αγάπης (και, κατά δεύτερο λόγο, σε μία ιστορία ανταγωνισμού) και γυρισμένη με ελάχιστο κόστος, καταφέρνει, παρά τις αναμενόμενες “αδυναμίες” του μη επαγγελματικού χαρακτήρα της, να κάνει τον κόσμο που την παρακολουθεί να γελάσει, και μάλιστα αβίαστα.

Η γλώσσα είναι ζωντανή, νεανική και τα περιστατικά προκύπτουν το ένα ως συνέπεια του άλλου, σε μία αλυσίδα, της οποίας ο τελευταίος κρίκος είναι το αίσιο τέλος. Τώρα βέβαια, το καλό τέλος δεν είναι ό,τι ακριβώς περίμενα, δεδομένου του συσχετισμού με τις ταινίες των Monty Python που έκανα πιο πάνω. Από την άλλη μεριά, ίσως αυτή να είναι και η “ανατροπή” ή να κρίθηκε αυτό το τέλος ως πιο κατάλληλο για το ελληνικό κοινό.

Το γύρισμα θυμίζει έντονα βίντεοκλιπ, αν και συνολικά όλη η ταινία έχει γρήγορους ρυθμούς.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω, τελειώνοντας, στους αγγλικούς υπότιτλους (που υποθέτω ότι υπήρχαν επειδή το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι διεθνές), οι οποίοι δε συμβάδιζαν πάντα με το (ελληνικό) σενάριο και αυτό το καταγράφω στα συν της αν και, σε περίπτωση που υπάρξει διεθνής διανομή της, οι μη Έλληνες θα δυσκολευτούν να πιάσουν το 100% του χιούμορ της.

Εν ολίγοις, πρόκειται για μία αξιόλογη νεανική προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της· ειδικότερα όμως στον εμπνευστή της και κύριο συντελεστή Παναγιώτη Κουντουρά (που, φρονίμως ποιών, κράτησε για τον εαυτό του το ρόλο του κακού… και, σύμφωνα με τον ίδιο, όχι μόνο μπροστά από την κάμερα).

Περισσότερα στοιχεία, όπως π.χ. την εξέλιξη των γυρισμάτων, μπορείτε να διαβάσετε στο blog των παιδιών ενώ τις επόμενες ημερες θα καταγραφεί και στα 90 λεπτά και στη σελίδα της ταινίας στα “90 λεπτά“.

Play it Sam…

Μια από τις αγαπημένες μου σκηνές σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες:

 

http://www.youtube.com/v/q_904RjfdhQ

 

Casablanca (1942)

Από την Casablanca ως την Havana

Δύο πρωτεύουσες.
Πόλεμος.
Τζόγος.
Αγώνας για την επιβίωση και για τη διαφυγή.

Το αιώνιο τρίγωνο. Ο σύζυγος, διάσημος αντιστασιακός. Ο εραστής, τυχοδιώκτης ιδεολόγος (έστω κι αν δεν το παραδέχεται). Μεταξύ τους κύριοι, ο ένας θαυμάζει τον άλλο για τις πράξεις του και η σύντομη συζήτησή τους στο νυχτερινό κέντρο ενισχύει την αλληλοεκτίμησή τους.

Και οι δύο αγαπούν την ίδια γυναίκα. Και αυτή τους αγαπάει, για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικό τρόπο τον καθένα. Βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά του άλλου, όταν νομίζει ότι ο σύζυγός της έχει σκοτωθεί· επιστρέφει όμως σ’ αυτόν όταν μαθαίνει ότι είναι ζωντανός. Στο τέλος της ταινίας δε, είναι πανέμορφη στα λευκά.

Δύο παράλληλες όμοιες ιστορίες στην Casablanca (1942) και στην Havana (1990).