κριτική: The sum of all fears (2002)

Τυπική θερμοπολεμική χολιγουντιανή ταινία που, ευτυχώς, μέχρι σήμερα δεν την είχα δει.  Δυστυχώς όμως σήμερα έχασα το χρόνο μου και την παρακολούθησα, κυρίως λόγω του καστ της (Ben Affleck, Morgan Freeman) και, για εκδίκηση, θα γράψω τη γνώμη μου.

Έχει απ’ όλα: έρωτα (αν και απλά για ξεκάρφωμα), πολιτική, κατασκοπεία, πόλεμο, αμερικανικό “ποδόσφαιρο” και, κυρίως, πολύ πατριωτισμό (σύμφωνα με το νέο αμερικανικό τρόπο ζωής): και σημαία, και ύμνο, και, πάνω από όλα, πρόεδρο!

Αποτυγχάνει όμως στις λεπτομέρειες (π.χ. σενάριο, αν και η αρχική ιδέα της πρόκλησης πολέμου μεταξύ των υπερδυνάμεων από κάποιους τρίτους είναι καλή) και, εμένα τουλάχιστον, μου θύμισε ελληνική βιντεοταινία της δεκαετίας του 80 με ηθικοπλαστικό μήνυμα (εμείς καλοί, ωραίοι, αποφασιστικοί, με πυγμή, με γκρίζους κροτάφους και θεληματικό πηγούνι, αυτοί κακομοίρηδες, παραπλανημένοι και ταλαίπωροι) και λυπάμαι που το imdb δε δίνει δυνατότητα για στρογγυλό μηδενικό. Εδώ που τα λέμε όμως, τόσα εφέ έναν άσσο τον άξιζαν και με τόσο τη βαθμολόγησα.

Η μόνη δικαιολογία που βρίσκω για το σκηνοθέτη (που μας έδωσε και τις ταινίες Field of Dreams (1989) και Sneakers (1992)) και τους άλλους συντελεστές να φτιάξουν μια τόσο εξόφθαλμα ηλίθια ταινία, είναι η βιασύνη του χόλιγουντ να παρουσιάσει τη δική του απάντηση στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Αφήστε δε…

… που τελικά δε μάθαμε και ποιος πηδάει την Έλενα Ρίζκοφ! 😉

Από την Casablanca ως την Havana

Δύο πρωτεύουσες.
Πόλεμος.
Τζόγος.
Αγώνας για την επιβίωση και για τη διαφυγή.

Το αιώνιο τρίγωνο. Ο σύζυγος, διάσημος αντιστασιακός. Ο εραστής, τυχοδιώκτης ιδεολόγος (έστω κι αν δεν το παραδέχεται). Μεταξύ τους κύριοι, ο ένας θαυμάζει τον άλλο για τις πράξεις του και η σύντομη συζήτησή τους στο νυχτερινό κέντρο ενισχύει την αλληλοεκτίμησή τους.

Και οι δύο αγαπούν την ίδια γυναίκα. Και αυτή τους αγαπάει, για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικό τρόπο τον καθένα. Βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά του άλλου, όταν νομίζει ότι ο σύζυγός της έχει σκοτωθεί· επιστρέφει όμως σ’ αυτόν όταν μαθαίνει ότι είναι ζωντανός. Στο τέλος της ταινίας δε, είναι πανέμορφη στα λευκά.

Δύο παράλληλες όμοιες ιστορίες στην Casablanca (1942) και στην Havana (1990).

Φονιάδες των παιδιών

Πώς να γράψω για ταινίες με αυτά που γίνονται στο Λίβανο;

Μετά τους φονιάδες των λαών έχουμε τώρα και τους φονιάδες των παιδιών!

Και αυτοί μάλιστα είναι πιο δύσκολο να δικαιολογηθούν από τη στιγμή που έχουν, ως λαός, κυνηγηθεί σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν.

Θυμήθηκα όμως μία από τις αγαπημένες μου σκηνές από την ταινία «Gandhi» (1982) και θα προσπαθήσω να την περιγράψω…

Ο Γκάντι κάνει απεργία πείνας για να σταματήσουν οι μάχες μεταξύ Ινδουιστών και Μουσουλμάνων και βρίσκεται εξαντλημένος στην ταράτσα φιλικού σπιτιού, ενώ γύρω από το σπίτι έχει μαζευτεί πλήθος κόσμου που προσεύχεται να σταματήσει την απεργία πείνας.

Ανεβαίνοντας στην ταράτσα, φτάνουν κοντά του διάφορες ομάδες ενόπλων και πετούν μπροστά του τα όπλα τους. Ξαφνικά, εμφανίζεται μπροστά στο κρεβάτι ένας από τους ενόπλους και του πετάει επάνω στην κουβέρτα ένα κομμάτι ψωμί, λέγοντάς του: «Φάε! Θα πάω στην κόλαση αλλά όχι με το θάνατό σου επάνω μου!»

Ο Γκάντι του απαντά: «Μόνο ο Θεός αποφασίζει ποιος θα πάει στην κόλαση και ποιος όχι»

Ο άνδρας του λέει: «Θα πάω στην κόλαση επειδή σκότωσα ένα αγόρι… ένα αγόρι τόσο δα… του έλυωσα το κεφάλι στον τοίχο!»

Μετά από μία στιγμή σιωπής, ο Γκάντι του λέει: «Ξέρω ένα δρόμο που βγάζει από την κόλαση… θα ψάξεις να βρεις ένα αγόρι, ένα αγόρι τόσο δα, που να έχουν σκοτωθεί και οι δύο γονείς του και θα το πάρεις μαζί σου… (παύση)… μόνο φρόντισε να είναι Μουσουλμάνος και να το μεγαλώσεις σα Μουσουλμάνο!!!»

Δύσκολα θα πιστεύουν οι λαοί του μέλλοντος ότι κάποτε περπάτησε στη Γη ένας τέτοιος άνθρωπος

Μακάρι όσα μας έδειξαν και μας είπαν τέτοιοι άνθρωποι να μπορούσαμε να τα θυμόμαστε όταν μας κυριεύει το μίσος.

The quiet american (2002)

Θα σας γράψω τις εντυπώσεις μου από την ταινία «The quiet american». Δεν την είδα όμως ολόκληρη. Το δισκάκι ήταν χτυπημένο στο τέλος της ταινίας κι έτσι δεν ξέρω πώς τελειώνει.

Ο Τόμας (Michael Caine) είναι Άγγλος δημοσιογράφος στη Saigon το 1952.

Ψιλοβαριέται να δουλέψει, έχει βολευτεί όμως εκεί, τόσο στη ζωή της πόλης, όσο και με τη Φονγκ (πολύ όμορφη η Do Thi Hai Yen και σεμνή στο ρόλο της), που την κοροϊδεύει, λέγοντάς της ότι θα χωρίσει τη γυναίκα του και θα παντρευτούν.

Στη ζωή τους όμως εμφανίζεται ο Πάιλ (Brendan Fraser), ο οποίος, αν και γίνεται φίλος με τον Τόμας, κάνει πρόταση γάμου στη Φονγκ (μπροστά στον Τόμας)!

Όμως, εκτός από τις προσωπικές σχέσεις αυτού του τρίο, υπάρχει και ο πόλεμος! Ο Πάιλ δεν είναι αυτό που δείχνει και συμβαίνουν αρκετά στη διάρκεια της ταινίας.

Τέλος πάντων, δε θα σας πω όλη την ιστορία, δείτε την ταινία! Ο Caine δε βαριέται όσο συνήθως στις τελευταίες του ταινίες, ενώ ο Fraser, παρ’ ότι μου θύμισε τον Tim Robbins, μου φάνηκε άχρωμος.

Κανένας και καμία δε διεκδικεί δάφνες ερμηνείας, δεν τους βοηθάνε και οι ρόλοι… όλοι οι ρόλοι είναι χαμηλού προφίλ. Το ίδιο και η ιστορία, εκτός αν έχω χάσει κάποια ανατροπή στο τέλος που δεν είδα (και μπορώ μόνο να το φανταστώ).

Η φωτογραφία όμως είναι πολύ καλή. Κράτησα μάλιστα και 3 στιγμιότυπα για να τα χρησιμοποιώ ως φόντο στην επιφάνεια εργασίας μου.