Κριτική ταινίας “The tower” (1993)

Ένας υπάλληλος πιάνει για πρώτη μέρα δουλειά σε μία εταιρεία που στεγάζεται σε ένα υπερσύγχρονο κτήριο, με εξαιρετικά αυστηρούς κανόνες ασφαλείας και με ένα υπολογιστικό σύστημα που «διαγράφει» κάθε εισβολέα, με καθυστέρηση όμως ώστε να σκοτώνεται τελικά ο λάθος άνθρωπος.

Κλασσικό παράδειγμα τηλεταινίας όπου η αρχικά ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα καταστρέφεται από την υλοποίηση με:

  1. άσχετα εμβόλιμα πλάνα,
  2. απίθανες καταστάσεις (από πλευράς Φυσικής) που έχουν ως στόχο τον εντυπωσιασμό του θεατή,
  3. ανύπαρκτους-επίπεδους χαρακτήρες ηρώων και, σαν κερασάκι,
  4. υπολογιστικά γραφικά της περασμένης δεκαετίας (του 1980).

Μα πού πάω και τις διαλέγω, ίσως να σκεφτείτε… 😜

Τη συγκεκριμένη επέλεξα να τη δω επειδή η υπόθεση μου θύμισε πολύ αυτήν του βιβλίου «Γκρίνταϊρον» του Φίλιπ Κερ, ο οποίος ίσως και να πήρε τη βασική ιδέα για το βιβλίο από την ταινία (αν δεν κάνω λάθος το βιβλίο βγήκε το 1995, δύο χρόνια μετά την ταινία).

Το βιβλίο διαβάστε το, έχει κάποια καλά στοιχεία· την ταινία μην τη δείτε, είναι ανόητη και βλακώδης.

The net 2.0 (2006)

Η συνέχεια (;) της ταινίας «The net», χωρίς όμως τη Sandra Bullock αυτή τη φορά (ή κάποιο άλλο γνωστό όνομα στο καστ) και σκηνοθετημένη από το γιο του σκηνοθέτη της πρώτης ταινίας. Γυρισμένη στην Τουρκία, πραγματεύεται, όπως και η πρώτη ταινία, το θέμα της κλοπής της ταυτότητας κάποιου ατόμου.

Η ταινία έχει ξεκάθαρους καλούς και κακούς. Οι καλοί είναι οι Τούρκοι (όλη η ταινία λειτουργεί διαφημιστικά για τον τουρισμό της — ακόμη και με δημιουργήματα άλλων πολιτισμών), οι Αμερικανοί (φυσικά) και η Microsoft! Οι κακοί είναι οι Ρώσοι, που είναι μεγαλέμποροι όπλων, άρα όλα γίνονται για το χρήμα. Στο τέλος της ταινίας βέβαια αποκαλύπτεται ότι η “αθώα” αμερικανίδα δεν είναι και τόσο αθώα, μιας και αν δεν κρατούσε και μερικά “ψιλά” για τον εαυτό της, δε θα ήταν σωστό… μετά από όσα πέρασε!

Η ταινία δε μου άρεσε. Αναγκαστικά τη συνέκρινα με την πρώτη και χάνει σχεδόν παντού· ακόμη και το τέλος της είναι προβλέψιμο.

S1m0ne (2002)

Μερικές σκέψεις που έκανα ενώ παρακολουθούσα την ταινία χθες το βράδυ με τα ανάλογα (κακεντρεχή) σχόλια…

  • ο δικηγόρος δίνει το δεματάκι στον Βίκτορ, αυτός το ανοίγει και βρίσκει μέσα ένα σκληρό δίσκο, χωρίς το προστατευτικό του περίβλημα, τον οποίο πιάνει με τις “δαχτυλάρες” του!
    Αυτός ο δίσκος, όπως είναι “φυσικό”, συνεχίζει να δουλεύει μέχρι το τέλος της ταινίας!
  • ο Βίκτορ βλέπει το SIMulation ONE και _εννέα_ μήνες μετά έχει έτοιμη την ταινία… άραγε τρεφόταν σωστά κατά τη διάρκεια της “κυήσεως”;
  • εγώ γιατί δεν έχω πλήκτρα “mimic”, “loop”, “live” στο (φτωχό) πληκτρολόγιό μου;
  • πριν ξεκινήσει η συναυλία, έξω ο κόσμος παραληρεί και εκείνη την ώρα ο Βίκτορ αποφασίζει τι θα φορέσει η S1m0ne!
  • καιρό είχαμε να δούμε δισκέτα 5.25” σε τόσο hi-tech περιβάλλον!
    Αμ η επαναφορά της S1m0ne από την κόρη του Βίκτορ… σα να πατούσε συνεχώς το PageUp ήταν και να πήγαινε πίσω στην ιστορία!! Γιατί δε συνέχισε να το πατάει και όταν επανέφερε τη S1m0ne, ποιος ξέρει τι θα ανακάλυπτε… α, όλα κι όλα, δε θέλω τέτοιο πλήκτρο στο πληκτρολόγιό μου!
  • ο καημένος ο δημιουργός της Simulation One… Hank Aleno τον έλεγαν… ή μήπως είναι κι αυτό αναγραμματισμός;
    Προσέξατε που όλα τα ονόματα των συμπρωταγωνιστών της S1m0ne στο στρογγυλό τραπέζι ήταν από μοντέλα, εταιρείες και προγράμματα υπολογιστών;

Πέρα από την πλάκα τώρα, η ταινία έθετε το ερώτημα: “Τι γίνεται όταν το δημιούργημα ξεπεράσει το δημιουργό;” και μου θύμισε πολύ το “Without a clue” με τον Michael Caine ως Sherlock Holmes και τον Ben Kingsley ως John Watson, όπου “αποκαλύπτεται” ότι ο Caine ήταν ένας αποτυχημένος ηθοποιός που αναλαμβάνει να ενσαρκώσει το ρόλο του Holmes για λογαριασμό του και συγγραφέα Watson (που θεωρεί υποδεέστερη ενασχόληση τη συγγραφή αστυνομικών σε σχέση με τη φήμη του ως ιατρού). Αποδεικνύεται όμως ότι το κοινό ενδιαφέρεται περισσότερο για την persona του Holmes, παρά τις όποιες γκάφες του, κι έτσι, ενώ τον “σκοτώνει” αρχικά, τελικά τον επαναφέρει (όπως έκανε εξάλλου και ο sir Arthur Conan Doyle με το διάσημο ήρωά του — στην πραγματική ζωή αυτό).

Θυμήθηκα επίσης και το “Turing test” [1][2], όπου “a human judge engages in a natural language conversation with two other parties, one a human and the other a machine; if the judge cannot reliably tell which is which, then the machine is said to pass the test.”

Προφανώς η S1m0ne δε θα περνούσε το τεστ Turing, δεν ήταν παρά ένα πολύ επιτυχημένο γραφικό με ηχητικές δυνατότητες.

Δευτερευόντως, μου θύμισε λίγο και το “Electric dreams”.

  1. άρθρο για το Turing test
  2. ακόμη ένα