Macao (1953)

Η αφίσα της ταινίας, όπως δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες της εποχής. Συνεχίστε την ανάγνωση του “Macao (1953)”

Κριτική: The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981 ή 1983)

Είδα χθες το βράδυ την ταινία The Creature Wasn’t Nice / Naked Space (1981) και αναρωτιέμαι γιατί το «εξωγήινο πλάσμα» δεν τους έφαγε όλους από την αρχή (ηθοποιούς, συνεργείο και παραγωγή) για να γλυτώσει ο ανύποπτος θεατής από αυτό το έκτρωμα.

Κάτι ανάμεσα σε παρωδία και μιούζικαλ (θα ήθελε να είναι), με μπόλικα ξεφωνητά και τίποτε ουσιαστικό να προσφέρει.

Το μόνο που μπορώ να υποθέσω πως γυρίστηκε αμέσως μετά την κωμωδία Airplane! (1980) με στόχο να εκμεταλλευθεί την επιτυχία της.

Αν και στη σελίδα της ταινίας στο imdb αναφέρεται ότι η ταινία είναι του 1981, στους τίτλους τέλους γράφει 1983. Δεν παίζει ρόλο η χρονιά, αποφύγετέ την πάση θυσία. Καλύτερα να δείτε συζήτηση πολιτικών στην τηλεόραση.

Κριτική: Valentine’s Day (2010)

Σήμερα το βράδυ προτίμησα να δω στην τηλεόραση την ταινία “Valentine’s Day” (2010), που δεν είχα ξαναδεί. Με «πλούσια» διανομή και γυρισμένη στο Λος Άντζελες, μας παρουσιάζει τις ξεχωριστές ιστορίες κάποιων ανθρώπων, άλλων ερωτευμένων και άλλων όχι, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, της συγκεκριμένης γιορτής των ερωτευμένων.
Δυστυχώς, η ταινία δε μου άρεσε. Με πολύ χαλαρή, για να μη γράψω πλαδαρή, πλοκή και τίποτε ουσιαστικά ενδιαφέρον να μου πει, στο μεγαλύτερο κομμάτι της, δεν άντεξα να τη δω μέχρι το τέλος. Ο Garry Marshall, παρ’ όλο που ειδικεύεται σε τέτοιου είδους ταινίες, μ’ απογοήτευσε, καθώς δεν εκμεταλλεύθηκε τόσους διάσημους ηθοποιούς. Κρίμα.

Earth girls are easy

Η φωτογραφία είναι από την ταινία Earth Girls are Easy (1988). Ως ταινία δε μου άρεσε, τη θεωρώ μάλλον χαζοχαρούμενη. Όλη η ταινία όμως είναι γεμάτη χρώματα και αυτό γίνεται αντιληπτό αμέσως.

Κριτική: Avenging Angelo (2002)

Σήμερα το βράδυ είχα όρεξη να δω μια ταινία δράσης. Έβαλα λοιπόν το χέρι στο κουτί με τα δισκάκια και επέλεξα μία ταινία με το Sylvester Stallone, για την οποία δεν είχα ξανακούσει τίποτε (και δικαίως, όπως θα καταλάβετε σε λίγο). Ο τίτλος της είναι “Avenging Angelohttp://rcm.amazon.com/e/cm?t=a0fba-21&o=1&p=8&l=bpl&asins=B000R348QM&fc1=000000&IS2=1&lt1=_blank&m=amazon&lc1=0000FF&bc1=000000&bg1=FFFFFF&f=ifr” (ελληνικός τίτλος: “Φύλακας άγγελος“), προβλήθηκε το 2002, συμπρωταγωνιστεί η Madeleine Stowe και στο σύντομο ρόλο του πατέρα της ο Anthony Quinn (στην τελευταία του ταινία, καθώς πέθανε το 2001). Το γράφω όμως ευθύς εξαρχής: η ταινία είναι τόσο προβλέψιμη και βαρετή που, ενώ την έβλεπα, έπαιζα παράλληλα ναρκαλιευτή!

Ο ρόλος του Quinn (που εμφανίζεται μόνο στην αρχή) μου θύμισε κάπως το ρόλο του Kirk Douglas στην ταινία του 1991 “Oscar“, όπου εμφανίστηκε κι αυτός μόνο στην αρχή της ταινίας, υποδυόμενος το μαφιόζο πατέρα του Stallone. Εδώ ο Σταλόνε είναι ο πιστός σωματοφύλακας του Κουίν, του οποίου την κόρη αναλαμβάνει να προστατεύει από τους εχθρούς του, όταν αυτός δολοφονηθεί. Στην πορεία θα αλληλοερωτευθούν κι έτσι θα τελειώσει και η ταινία. Σε κάποιες σκηνές, ο Σταλόνε μου θύμισε το ρόλο του στην ταινία “Assassins” (1995), αλλά εδώ απλά διεκπεραίωνε τις ατάκες του. Σε γενικές γραμμές, υπόθεση αναμενόμενη, σκηνοθεσία χωρίς απαιτήσεις και ερμηνείες νυσταλέες.

Υδροταινίες

Αν έψαχνα να βρω ταινίες για να τις προσθέσω σε μια συλλογή με θέμα τη θάλασσα, το σημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα θα ήταν μία καλή αρχή. Αυτήν την ώρα προβάλλονται στην ελληνική τηλεόραση 2 θαλασσινές ταινίες, ενώ και αύριο το μεσημέρι, όποιος/α ενδιαφέρεται δε θα μείνει παραπονεμένος/η.
Έχουμε και λέμε λοιπόν [οι παραπομπές οδηγούν στο ηλεκτρονικό κατάστημα Amazon]:

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι θα ακολουθήσουν μέσα στο μήνα και οι ταινίες με «Τα σαγόνια του καρχαρία», η «Βαθιά άγρια θάλασσα» και άλλες, επίσης θαλασσινές, ώστε να αποκτήσουμε μια γενική εικόνα.

Μη με παρεξηγήσετε·μ’ αρέσουν πολύ αυτές οι ταινίες, παρ’ όλο που η σχέση μου με τη θάλασσα δεν είναι ακριβώς μια σχέση αγάπης. Απλά μου φάνηκε πολύ περίεργη αυτή η χρονική σύμπτωση τριών διαφορετικών καναλιών και θέλησα να τη σχολιάσω.

κριτική: The sum of all fears (2002)

Τυπική θερμοπολεμική χολιγουντιανή ταινία που, ευτυχώς, μέχρι σήμερα δεν την είχα δει.  Δυστυχώς όμως σήμερα έχασα το χρόνο μου και την παρακολούθησα, κυρίως λόγω του καστ της (Ben Affleck, Morgan Freeman) και, για εκδίκηση, θα γράψω τη γνώμη μου.

Έχει απ’ όλα: έρωτα (αν και απλά για ξεκάρφωμα), πολιτική, κατασκοπεία, πόλεμο, αμερικανικό “ποδόσφαιρο” και, κυρίως, πολύ πατριωτισμό (σύμφωνα με το νέο αμερικανικό τρόπο ζωής): και σημαία, και ύμνο, και, πάνω από όλα, πρόεδρο!

Αποτυγχάνει όμως στις λεπτομέρειες (π.χ. σενάριο, αν και η αρχική ιδέα της πρόκλησης πολέμου μεταξύ των υπερδυνάμεων από κάποιους τρίτους είναι καλή) και, εμένα τουλάχιστον, μου θύμισε ελληνική βιντεοταινία της δεκαετίας του 80 με ηθικοπλαστικό μήνυμα (εμείς καλοί, ωραίοι, αποφασιστικοί, με πυγμή, με γκρίζους κροτάφους και θεληματικό πηγούνι, αυτοί κακομοίρηδες, παραπλανημένοι και ταλαίπωροι) και λυπάμαι που το imdb δε δίνει δυνατότητα για στρογγυλό μηδενικό. Εδώ που τα λέμε όμως, τόσα εφέ έναν άσσο τον άξιζαν και με τόσο τη βαθμολόγησα.

Η μόνη δικαιολογία που βρίσκω για το σκηνοθέτη (που μας έδωσε και τις ταινίες Field of Dreams (1989) και Sneakers (1992)) και τους άλλους συντελεστές να φτιάξουν μια τόσο εξόφθαλμα ηλίθια ταινία, είναι η βιασύνη του χόλιγουντ να παρουσιάσει τη δική του απάντηση στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Αφήστε δε…

… που τελικά δε μάθαμε και ποιος πηδάει την Έλενα Ρίζκοφ! 😉

12 ταινίες με το μωρό στην κοιλιά


Πηγή φωτογραφίας: flickr

Σήμερα θα κάνω ένα αφιέρωμα σε ταινίες όπου κυκλοφορούν κυρίες (αλλά και δεσποινίδες) που έχουν ξαφνικές εξάρσεις, τρώνε πολύ, είναι κυκλοθυμικές ή, με άλλα λόγια, απλά είναι έγκυες (και όχι “έγγυες” όπως τις γράφει πολύς κόσμος… δε βγαίνει από την “εγγύηση” η λέξη)!

Οι ταινίες είναι μόνο 12 (+2), μόνο και μόνο για να μη γίνει το άρθρο σεντόνι και τις παραθέτω χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά. Ξεκινάμε;

  • Junior (1994)
    ξεκινάω με την πιο δύσκολη εγκυμοσύνη απ’ όλες, την ανδρική! Τα νερά σπάνε ταυτόχρονα για τον Arnold Schwarzenegger και την Emma Thompson και ο Danny DeVito δεν ξέρει πού να πρωτοπάει!
  • Rosemary’s baby (1968)
    αυτήν την εγκυμοσύνη καλύτερα ξεχάστε την… δεν είναι η ταινία για μέλλουσες μαμάδες, είναι όμως διάσημη ταινία, γι’ αυτό και τη συμπεριλαμβάνω στη λίστα.
  • Look who’s talking (1989) [και η συνέχειά της ένα χρόνο μετά]
    οι περιπέτειες μια εγκύου (με το αφεντικό της) λογίστριας με έναν ταξιτζή-πιλότο.
  • The way of the gun (2000)
    η Juliette Lewis με την κοιλιά στο στόμα άγεται και φέρεται από δύο απαγωγείς, που την κρατούν επειδή κυοφορεί ως παρένθετη μητέρα το μωρό ενός πλουσίου.
  • 9 months (1995)
    με το Robin Williams γιατρό και τον Hugh Grant ως μέλλοντα πατέρα, πώς να βγάλει άκρη η Juliette Lewis; [σ.σ. όλο γκαστρώνεται αυτή;]
  • For keeps (1988)
    η Molly Ringwald καταλαβαίνει στην πράξη ότι δεν είναι εύκολο να γίνεις μαμά ενώ ακόμη πηγαίνεις στο σχολείο [σ.σ. δείτε σχετικά και την ταινία Dangerous minds (1995)]
  • Juno (2007)
    η πιο πρόσφατη γκαστρωμένη τινέιτζερ.
  • Father’s little dividend (1951)
    μία από τις προτιμήσεις μου. Εδώ την παράσταση κλέβει ο παππούς Spencer Tracy, ειδικά στη σκηνή όπου χάνει το μωρό στο πάρκο.
  • The hand that rocks the cradle (1992)
    μέλλοντες γονείς, εκτός από το γιατρό, πρέπει να προσέχετε και τη γυναίκα του!
  • Felicia’s journey (1999)
    η Elaine Cassidy μένει έγκυος στην Ιρλανδία και πηγαίνει να βρει το «δράστη» στην Αγγλία, όπου συναντά έναν περίεργο τύπο, το Bob Hoskins.
  • Οικογένεια Χωραφά (1968)
    η Μάρω Κοντού νταντεύει ένα τσούρμο παιδιά ενώ είναι συνεχώς σε ενδιαφέρουσα και ο Αλέκος Αλεξανδράκης είναι ο ευτυχής πατέρας.
  • Πέτρινα χρόνια (1985)
    η Θέμις Μπαζάκα φυλακισμένη μητέρα, ενώ ο Δημήτρης Καταλειφός βρίσκεται απέναντι.

Παρατηρώ ότι, όσον αφορά στην εγκυμοσύνη, οι σεναριογράφοι δεν έχουν πρόβλημα φαντασίας και οι κινηματογραφικές μέλλουσες μαμάδες πολλές φορές τραβούν τα πάνδεινα μέχρι να γεννήσουν.
Αν θυμάστε και άλλες, μπορείτε να τις αναφέρετε στα σχόλια.

Η συλλογή αφιερώνεται στην Άννα που τον άλλο μήνα θα γίνει μαμά (κι εγώ θείος).

Jade (1995)

Η ταινία “Jade” (1995) με τη Linda Fiorentino και τον David Caruso είναι μία από αυτές τις ταινίες που, αν με ρωτήσεις σε μία ανύποπτη στιγμή, δε θα θυμάμαι ούτε την υπόθεσή της, ούτε το τέλος της (παρ’ όλο που πρέπει να την έχω δει τουλάχιστον 5 φορές).

Αυτά όμως που θυμάμαι είναι η βαθιά και ήσυχη φωνή της Linda Fiorentino και η σκηνή που το μαύρο αυτοκίνητο (Thunderbird) χτυπάει την κοκκινομάλλα την ώρα που πάει να περάσει το δρόμο και αμέσως μετά αρχίζει να το καταδιώκει με το δικό του ο David Caruso, για να καταλήξει στη θάλασσα όταν τον εμβολίζει βγαίνοντας από την αποθήκη που είχε κρυφτεί το μαύρο αυτοκίνητο.

Ειδικά αυτή η σκηνή της δολοφονίας της κοπέλας (πιστεύω ότι) μοιάζει πολύ με την αντίστοιχη της ταινίας “Meet Joe Black” (1998) όταν σκοτώνεται ο ήρωας που ενσαρκώνει ο Brad Pitt.

True Lies (1994)

Ξαναβλέποντας την ταινία True Lies (1994) χθες το βράδυ, πρόσεξα τρία πράγματα:

  • τη σκηνή της μάχης στις τουαλέτες, που προϋπήρξε και στην ταινία Kindergarten Cop (1990), με πρωταγωνιστή πάλι τον Arnold Schwarzenegger,
  • τη σκηνή όπου φαίνεται ο κινούμενος σκελετός του στις οθόνες ανίχνευσης, που προϋπήρξε και στην ταινία Total Recall (1990) [πάλι του 1990 και ξέρετε με ποιον πρωταγωνιστή], και
  • την αναφορά της γυναίκας του [Jamie Lee Curtis] στον “άσπονδο” φίλο και συνεταίρο του (εστιατόρια “Planet Hollywood”) Sylvester Stallone, όταν τον βλέπει να σκοτώνει ένα σωρό κόσμο και συνειδητοποιεί τι άνθρωπο παντρεύτηκε: “I married Rambo!
    Κάτι ανάλογο είχε αναφερθεί και στην ταινία Demolition Man (1993), ένα χρόνο πριν δηλαδή (πότε ξεκίνησαν τα “Planet Hollywood” άραγε;), όταν ο Sylvester Stallone έμαθε, δια στόματος Sandra Bullock, ότι η μεγάλη βιβλιοθήκη της εποχής, στην οποία ξύπνησε, ήταν έργο του προέδρου Schwarzenegger.