Φονιάδες των παιδιών

Πώς να γράψω για ταινίες με αυτά που γίνονται στο Λίβανο;

Μετά τους φονιάδες των λαών έχουμε τώρα και τους φονιάδες των παιδιών!

Και αυτοί μάλιστα είναι πιο δύσκολο να δικαιολογηθούν από τη στιγμή που έχουν, ως λαός, κυνηγηθεί σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν.

Θυμήθηκα όμως μία από τις αγαπημένες μου σκηνές από την ταινία «Gandhi» (1982) και θα προσπαθήσω να την περιγράψω…

Ο Γκάντι κάνει απεργία πείνας για να σταματήσουν οι μάχες μεταξύ Ινδουιστών και Μουσουλμάνων και βρίσκεται εξαντλημένος στην ταράτσα φιλικού σπιτιού, ενώ γύρω από το σπίτι έχει μαζευτεί πλήθος κόσμου που προσεύχεται να σταματήσει την απεργία πείνας.

Ανεβαίνοντας στην ταράτσα, φτάνουν κοντά του διάφορες ομάδες ενόπλων και πετούν μπροστά του τα όπλα τους. Ξαφνικά, εμφανίζεται μπροστά στο κρεβάτι ένας από τους ενόπλους και του πετάει επάνω στην κουβέρτα ένα κομμάτι ψωμί, λέγοντάς του: «Φάε! Θα πάω στην κόλαση αλλά όχι με το θάνατό σου επάνω μου!»

Ο Γκάντι του απαντά: «Μόνο ο Θεός αποφασίζει ποιος θα πάει στην κόλαση και ποιος όχι»

Ο άνδρας του λέει: «Θα πάω στην κόλαση επειδή σκότωσα ένα αγόρι… ένα αγόρι τόσο δα… του έλυωσα το κεφάλι στον τοίχο!»

Μετά από μία στιγμή σιωπής, ο Γκάντι του λέει: «Ξέρω ένα δρόμο που βγάζει από την κόλαση… θα ψάξεις να βρεις ένα αγόρι, ένα αγόρι τόσο δα, που να έχουν σκοτωθεί και οι δύο γονείς του και θα το πάρεις μαζί σου… (παύση)… μόνο φρόντισε να είναι Μουσουλμάνος και να το μεγαλώσεις σα Μουσουλμάνο!!!»

Δύσκολα θα πιστεύουν οι λαοί του μέλλοντος ότι κάποτε περπάτησε στη Γη ένας τέτοιος άνθρωπος

Μακάρι όσα μας έδειξαν και μας είπαν τέτοιοι άνθρωποι να μπορούσαμε να τα θυμόμαστε όταν μας κυριεύει το μίσος.