Πώς θέλω την τάξη μου

Το μάθημα «Πληροφορική και Νέες Τεχνολογίες» στα δημοτικά σχολεία δεν είναι ακόμη επίσημο. Διδάσκεται ως συνοδευτικό μάθημα, στα πλαίσια της λειτουργίας του ολοήμερου δημοτικού σχολείου, δηλαδή το παρακολουθούν μόνο τα παιδιά που συνεχίζουν να βρίσκονται στο σχολείο και μετά τη λήξη του κανονικού ωραρίου μαθημάτων.

Για το λόγο αυτό, όπως και όλα τα άλλα ειδικά μαθήματα που διδάσκονται στο ολοήμερο, είτε δεν έχει τη δική του αίθουσα (συνήθως) ή, όταν αυτή υπάρχει ως αυτόνομη αίθουσα, δεν είναι διαμορφωμένη σύμφωνα με τις ανάγκες του μαθήματος.

Αν και οι προθέσεις των διευθυντών και των δασκάλων των σχολείων είναι καλές, ωστόσο η έλλειψη κατάλληλης αίθουσας είναι προφανής κι έτσι συνήθως το μάθημα γίνεται σε κάποιο χώρο (άλλη αίθουσα διδασκαλίας, γραφείο δασκάλων, πρώην αποθήκη), όπου μπορούσαν αρχικά να εγκατασταθούν οι 6-7 υπολογιστές που προβλέπονται.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω και την τρίχρονη (μέχρι τώρα) εμπειρία μου στο χώρο του δημοτικού σχολείου, έχω να επισημάνω τα παρακάτω:

  • οι υπολογιστές πρέπει να είναι, όσο αυτό είναι δυνατό, όμοιοι. Να είναι δηλαδή της ίδιας γενιάς, αγορασμένοι όλοι μαζί και όχι μαζεμένοι από εδώ και από εκεί, από γραφεία, επιχειρήσεις και σπίτια που δεν τους χρειάζονται πια.
  • πρέπει να υπάρχει δυνατότητα κεντρικής διαχείρισης του λογισμικού και να μην απαιτείται ξεχωριστή εγκατάσταση και ενημέρωση της κάθε εφαρμογής (του λειτουργικού συστήματος συμπεριλαμβανομένου).
  • πρέπει να υπάρχει πίνακας και προβολικό μηχάνημα (συνδεδεμένο με κάποιον από τους υπολογιστές), ώστε να είναι δυνατή η διδασκαλία των καινούριων εννοιών με ελεγχόμενο τρόπο (σ.σ. τα παιδιά είναι πολύ πιο άφοβα και πιο δημιουργικά από τους ενήλικες στη χρήση των υπολογιστών κι έτσι δε διστάζουν να πειραματιστούν και να δοκιμάσουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, ακόμη και των ώρα που μιλάει ο δάσκαλος — αυτό δεν είναι κακό βέβαια, εκτός αν το συνδυάσουμε με την ανάλογη φασαρία, όταν το κάθε παιδί θέλει να λύσει άμεσα τις απορίες του).

Οι εκπαιδευτικοί πληροφορικής που έχω γνωρίσει, έχουν (συνήθως) τις γνώσεις και την όρεξη να δημιουργήσουν και να βελτιώσουν τον τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος. Δεδομένου όμως ότι είναι, στην πλειοψηφία τους, ωρομίσθιοι (7€ καθαρά, 9 με τις κρατήσεις) και ο χρόνος δεν επαρκεί (καθ’ ότι μετακινούμενοι ενίοτε από το ένα σχολείο στο άλλο), καταλήγουν όχι να διδάσκουν καινούρια πράγματα στα παιδιά, αλλά να τα αφήνουν να παίζουν και απλά καλύπτουν τις ώρες διδασκαλίας λειτουργώντας ως πάρκινγκ!

Στο θέμα όμως αυτό θα επανέλθουμε και στο μέλλον…

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.