Η διπλωματία των παιδιών

Σήμερα θέλω να σας μεταφέρω δύο περιστατικά από τις δύο πρώτες μου ημέρες σε ένα από τα σχολεία όπου θα διδάσκω φέτος.

Χθες το μεσημέρι

Το πρώτο μου μάθημα με τα μικρά (Α-Β τάξεις).  Οι υπολογιστές βρίσκονται στην ίδια αίθουσα με τα όργανα της Φυσικής Αγωγής (στρώματα, μπάλες, δοκός ισορροπίας) και τη βιβλιοθήκη του σχολείου.  Επειδή είναι το πρώτο μας μάθημα μαζί, ξεκινήσαμε με τις γνωριμίες και τη φωτογράφηση (όπως έγραψα και στο προηγούμενο άρθρο).  Φαίνεται όμως ότι η φωτογράφηση τραβούσε σε μάκρος για κάποια παιδιά (ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για πρωτάκια και δευτεράκια), είχαμε και τους υπολογιστές κλειστούς (για να έχω την προσοχή τους σε ό,τι τους έλεγα) κι έτσι άρχισαν να λοξοκοιτάζουν προς τα όργανα της γυμναστικής.  Φυσικά δεν αρκέστηκαν μόνο στο κοίταγμα αλλά, βλέποντάς με και απασχολημένο, προχώρησαν προς τα εκεί και άρχισαν να παίζουν με τις μπάλες και να ανεβαίνουν στη δοκό και μετά να πηδούν στα στρώματα!

Στην αρχή τα πήρα με το καλό.  Δεν είχαν αποτέλεσμα οι παραινέσεις μου.  Όταν είδα ότι δε με άκουγαν, φώναξα.  ΔΥΝΑΤΑ.  Ίσως με άκουσε και η δασκάλα του ολοημέρου, στην αίθουσα που ήταν με τα μεγάλα παιδιά, έναν όροφο πιο κάτω.  Το γεγονός όμως είναι ότι τότε με άκουσαν και μαζεύτηκαν, σα «βρεγμένες γάτες» που λέμε, γύρω μου (σε μια απόσταση ασφαλείας όμως).

Φεύγοντας το απόγευμα, ήμουν σίγουρος ότι πλέον θα ήμουν «ο κακός κύριος των υπολογιστών» 🙂

Σήμερα το μεσημέρι

Πηγαίνοντας στο σχολείο σήμερα, είχα σκοπό να ελαφρύνω κάπως την ατμόσφαιρα, αφήνοντάς τα να παίξουν (δεδομένου και του γεγονότος ότι δεν κατάφερα ακόμη να βάλω στους υπολογιστές αυτά που ήθελα), ακόμη και τους «πρωτεργάτες» του χθεσινού επεισοδίου, στους οποίους είχα πει ότι θα ήταν τιμωρημένοι και σήμερα (τιμωρία: όταν τα άλλα παιδιά θα παίζουν, εσείς θα κάθεστε μακρυά και θα τα βλέπετε).

Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή μου όταν, μπαίνοντας στην αίθουσα, με το «καλησπέρα» που είπα, ήρθαν 5-6 γύρω μου, ένα μ’ αγκάλιασε και άλλα δύο μου έδωσαν τις ζωγραφιές που είχαν κάνει (όχι για να τις κοιτάξω, για «δικές μου»)!!!

Εννοείται πως μετά από τέτοια υποδοχή, δεν ήταν δυνατό να κρατήσω τη χθεσινή μου «υπόσχεση», έτσι δεν είναι;

Δεν ξέρω αν αυτή η αλλαγή συμπεριφοράς των παιδιών προήλθε μετά από κάποια συζήτηση με τους γονείς τους ή τη δασκάλα του ολοημέρου· φαντάζομαι πως όλο και θα έγινε κάποια τέτοια συζήτηση.  Θυμάμαι όμως και κάτι που μου είχε μεταφέρει μια μητέρα, πριν από δύο χρόνια, ότι της είχε πει ο γιος της (Α τάξη τότε) μετά το πρώτο μάθημα: «ο κύριος των υπολογιστών είναι αυστηρός αλλά είναι καλός» και σκέφτομαι ότι τελικά τα παιδιά, ακόμη και τα πιο μικρά, έχουν τον δικό τους τρόπο αξιολόγησης για να μας κρίνουν.

Εσύ τι νομίζεις;

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: