Περί βιαστικών και προχείρων αποφάσεων (υπολογιστές Α’ Γυμνασίου)

Πριν από μερικούς μήνες εξέφρασα σ’ αυτό το ημερολόγιο ([1] [2]) τις επιφυλάξεις μου σχετικά με τους υπολογιστές που επρόκειτο να δοθούν σε όλα τα παιδιά της Α’ Γυμνασίου.

Δυστυχώς, πριν τελειώσει η χρονιά, οι φόβοι (όχι μόνο δικοί μου φυσικά) φαίνεται ότι επαληθεύονται, γεγονός μάλλον αναμενόμενο. Πώς το λέει η παροιμία;
«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα»

Η χρονιά πλέον έχει χαθεί. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να γλυτώσουμε και την επόμενη.

Η αρχή όμως έγινε, οι υπολογιστές μοιράστηκαν και το λογισμικό είναι εύκολο να εμπλουτισθεί και να αντικαθίσταται κάθε φορά που θα υπάρχει καινούρια έκδοση. Επίσης, η πολιτεία προλαβαίνει να εκπαιδεύσει και τους δασκάλους (για το 2011-12 τώρα πια), ώστε αυτοί να μπορούν να βοηθούν τα παιδιά όποτε χρειάζεται.
Α ναι, γράφοντας εκπαίδευση δεν εννοώ μόνο τη «διδακτέα ύλη» (το λογισμικό δηλαδή), χρειάζεται και αλλαγή νοοτροπίας ώστε να αποδεχτούν τα νέα εργαλεία.

Θέλω να ελπίζω ότι θα υπάρξει συνέχεια.  Τα παιδιά διψούν και είναι κρίμα οι «μεγάλοι» να αφήσουν ακόμη μία γενιά να μείνει στάσιμη.

Εσύ τι νομίζεις;

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: