CD στην ελληνική εκπαίδευση

Επιτέλους τα δισκάκια βρίσκουν τη θέση τους στη σχολική τσάντα. Εκεί που, μέχρι τώρα, περιείχαν σχεδόν αποκλειστικά τραγούδια σε mp3 ή audio και ταινίες κατεβασμένες παράνομα από το δίκτυο, πλέον θα περιέχουν και αρχεία pdf, αντί των παραδοσιακών βιβλίων.

Για να δούμε όμως πώς αλλάζει, από εδώ και πέρα, η παραδοσιακή σχολική ζωή (ενδεικτικά):

  • «Βγάλτε ένα άγραφο CD, γράφουμε διαγώνισμα» [το διάβασα σήμερα το πρωί στο twitter και μου άρεσε]
  • «Κύριε, δε διάβασα χθες, ο πατέρας μου έβλεπε ταινίες όλο το απόγευμα στον υπολογιστή»
  • «Αν γίνω απουσιολόγος, θα πάρω πλατινένιο CD;»
  • «Γιαννάκη γύρνα πίσω, ξέχασες τη θήκη με τα CD σου»
  • «Δηλαδή ρε κολλητέ, από εδώ και πέρα, τα σκονάκια θα τα φέρνουμε σε USB;»
  • «Για την άλλη εβδομάδα, θα διαβάσετε το τρίτο και το τέταρτο pdf του υποκαταλόγου ch04»
  • «Όχι καλό μου παιδί, δεν υπογραμμίζουμε με το μολύβι επάνω στο CD»

Πέραν της πλάκας όμως, όσο σοβαρή κι αν είναι αυτή κάποιες φορές, το κακό με την εισαγωγή του «ψηφιακού βιβλίου» (που δεν είναι αυτό ακριβώς σε τελική ανάλυση, αλλά τέλος πάντων) στην ελληνική εκπαίδευση είναι ότι γίνεται [και πάλι] εξ ανάγκης και απρογραμμάτιστα. Ως καθηγητής πληροφορικής χαίρομαι βέβαια, στο βαθμό που αυτή η αναγκαία κίνηση θα βοηθήσει τα παιδιά να αφομοιώσουν τις αρχές χρήσης των υπολογιστών και των εφαρμογών, αλλά πολύ φοβάμαι ότι, όταν εκτυπωθούν και μοιραστούν τα βιβλία στους μαθητές, θα επιστρέψουμε στη «χάρτινη» εποχή όπου η ύλη είναι «από τη δεύτερη παράγραφο της σελίδας 12 μέχρι το τέλος του κεφαλαίου 5».

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.