Κύριε, σας βρήκα στο δίκτυο!

Κύριε, σας βρήκα στο δίκτυο!

Αυτή τη φράση μου είπε πριν από λίγες ημέρες μία μαθήτριά μου (της Ε’ δημοτικού) και μ’ έκανε να ανησυχήσω (ελαφρά)!

Τι να βρήκε άραγε; Είναι καλό τώρα αυτό ή κακό;

Η αλήθεια είναι ότι, μέχρι τώρα, ένα τέτοιο ενδεχόμενο δε με ανησυχούσε διόλου, επειδή υπέθετα (και όχι άδικα) ότι όποιος με έψαχνε στο δίκτυο, θα ήταν τουλάχιστον ενήλικας, οπότε ακόμη και αν έγραψα και μια κουβέντα παραπάνω σ’ αυτό το δημιούργημα συλλογικής μνήμης που αποκαλούμε δίκτυο (ή «διαδίκτυο» αν θέλετε) θα κρινόμουν με βάση τις εμπειρίες και την κρίση ενός ενήλικα.

Διδάσκοντας όμως σε παιδιά του δημοτικού σχολείου τα τελευταία χρόνια, συνειδητοποίησα πως η ανωτέρω προϋπόθεση δεν ισχύει!

Τα παιδιά, κυρίες και κύριοι, όσο μικρά κι αν είναι (ή τα θεωρούμε), δεν είναι αποκομμένα από την κοινωνία και, επιπλέον, έχουν πολλή όρεξη (και χρόνο) να ψάξουν και να μάθουν περισσότερα. Έτσι, με τα σύγχρονα εργαλεία της εποχής μας (είτε Google το λένε αυτό ή κοινωνικά δίκτυα, Facebook κ.λπ.) και με την έμφυτη περιέργειά τους, είναι δυνατό να ανακαλύψουν πράγματα που εμείς στην ηλικία τους ούτε που φανταζόμασταν.

Πρόσθετα, και γι’ αυτό αναφέρθηκα στη συλλογική μνήμη πιο πάνω, οι τυχόν αναζητήσεις για το όνομά μας (ή το παρόνομά μας) μπορεί να οδηγήσουν σε ντοκουμέντα «παλαιά» (5-10 χρόνια πριν και βάλε), ντοκουμέντα που δε δημιουργήθηκαν μόνο από δικές μας ενέργειες, αλλά και από ενέργειες άλλων, φίλων, γνωστών ή ακόμη και αγνώστων!

Προσέχετε λοιπόν αγαπητοί ενήλικες, εκείνο το ανέκδοτο που γράψατε κάποτε, εκείνη η συζήτηση που συμμετείχατε ή εκείνη η φωτογραφία που ανέβασε η παρέα σας σε κάποιο δικτυακό τόπο, θα συνεχίσει να υπάρχει πολύ μετά από τότε που θα την έχετε πια ξεχάσει… μέχρι να έρθει κάποιος μικρός εξερευνητής να σας πει:

Κύριε, σας βρήκα στο δίκτυο!

ΥΓ. ευτυχώς δε χρειάζεται να ανησυχώ… ό,τι και να βρείτε μικροί μου μαθητές για μένα, θα πρέπει να σκεφτείτε τη δική σας αντίδραση στην ίδια φράση σε 20-30 χρόνια από τώρα! 😉

Ισότητα στην Α’ δημοτικού;

Εικόνα από το σημερινό μάθημα:

Μέσα στην αίθουσα υπάρχουν 6 υπολογιστές και 9 παιδιά, 5 αγόρια και 4 κορίτσια, όλα πρωτάκια και τα είχα πει να παίξουν ό,τι θέλουν. Παρατηρήστε την κατανομή παιδιών ανά υπολογιστή:

  1. 1 κορίτσι
  2. 2 αγόρια
  3. 1 κορίτσι
  4. 3 αγόρια
  5. 1 κορίτσι
  6. 1 κορίτσι

Δηλαδή, 4 κοριτσάκια είχαν το καθένα από ένα υπολογιστή και 5 αγοράκια μοιραζόταν συνολικά 2 υπολογιστές!

Προς στιγμή σκέφτηκα ότι τα αγόρια θα παίξουν κάποιο παιχνίδι όπου ο ένας θα ήταν αντίπαλος του άλλου. Όλη την ώρα όμως έπαιζαν διαδοχικά ο ένας μετά τον άλλο, ο ένας έπαιζε και οι άλλοι παρακολουθούσαν. Από την άλλη μεριά, τα κορίτσια βρέθηκαν κάποια στιγμή να παίζουν οι 3 από τις 4 το ίδιο παιχνίδι.

Επίσης περίεργο (;) είναι το γεγονός ότι κανένας δε μου διαμαρτυρήθηκε (μάλλον δεν το πρόσεξαν) κι έτσι τ’ άφησα να παίζουν χαμογελώντας από μέσα μου.

Πώς θέλω την τάξη μου

Το μάθημα «Πληροφορική και Νέες Τεχνολογίες» στα δημοτικά σχολεία δεν είναι ακόμη επίσημο. Διδάσκεται ως συνοδευτικό μάθημα, στα πλαίσια της λειτουργίας του ολοήμερου δημοτικού σχολείου, δηλαδή το παρακολουθούν μόνο τα παιδιά που συνεχίζουν να βρίσκονται στο σχολείο και μετά τη λήξη του κανονικού ωραρίου μαθημάτων.

Για το λόγο αυτό, όπως και όλα τα άλλα ειδικά μαθήματα που διδάσκονται στο ολοήμερο, είτε δεν έχει τη δική του αίθουσα (συνήθως) ή, όταν αυτή υπάρχει ως αυτόνομη αίθουσα, δεν είναι διαμορφωμένη σύμφωνα με τις ανάγκες του μαθήματος.

Αν και οι προθέσεις των διευθυντών και των δασκάλων των σχολείων είναι καλές, ωστόσο η έλλειψη κατάλληλης αίθουσας είναι προφανής κι έτσι συνήθως το μάθημα γίνεται σε κάποιο χώρο (άλλη αίθουσα διδασκαλίας, γραφείο δασκάλων, πρώην αποθήκη), όπου μπορούσαν αρχικά να εγκατασταθούν οι 6-7 υπολογιστές που προβλέπονται.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω και την τρίχρονη (μέχρι τώρα) εμπειρία μου στο χώρο του δημοτικού σχολείου, έχω να επισημάνω τα παρακάτω:

  • οι υπολογιστές πρέπει να είναι, όσο αυτό είναι δυνατό, όμοιοι. Να είναι δηλαδή της ίδιας γενιάς, αγορασμένοι όλοι μαζί και όχι μαζεμένοι από εδώ και από εκεί, από γραφεία, επιχειρήσεις και σπίτια που δεν τους χρειάζονται πια.
  • πρέπει να υπάρχει δυνατότητα κεντρικής διαχείρισης του λογισμικού και να μην απαιτείται ξεχωριστή εγκατάσταση και ενημέρωση της κάθε εφαρμογής (του λειτουργικού συστήματος συμπεριλαμβανομένου).
  • πρέπει να υπάρχει πίνακας και προβολικό μηχάνημα (συνδεδεμένο με κάποιον από τους υπολογιστές), ώστε να είναι δυνατή η διδασκαλία των καινούριων εννοιών με ελεγχόμενο τρόπο (σ.σ. τα παιδιά είναι πολύ πιο άφοβα και πιο δημιουργικά από τους ενήλικες στη χρήση των υπολογιστών κι έτσι δε διστάζουν να πειραματιστούν και να δοκιμάσουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, ακόμη και των ώρα που μιλάει ο δάσκαλος — αυτό δεν είναι κακό βέβαια, εκτός αν το συνδυάσουμε με την ανάλογη φασαρία, όταν το κάθε παιδί θέλει να λύσει άμεσα τις απορίες του).

Οι εκπαιδευτικοί πληροφορικής που έχω γνωρίσει, έχουν (συνήθως) τις γνώσεις και την όρεξη να δημιουργήσουν και να βελτιώσουν τον τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος. Δεδομένου όμως ότι είναι, στην πλειοψηφία τους, ωρομίσθιοι (7€ καθαρά, 9 με τις κρατήσεις) και ο χρόνος δεν επαρκεί (καθ’ ότι μετακινούμενοι ενίοτε από το ένα σχολείο στο άλλο), καταλήγουν όχι να διδάσκουν καινούρια πράγματα στα παιδιά, αλλά να τα αφήνουν να παίζουν και απλά καλύπτουν τις ώρες διδασκαλίας λειτουργώντας ως πάρκινγκ!

Στο θέμα όμως αυτό θα επανέλθουμε και στο μέλλον…

Το blog των παιδιών

Ξεκίνησα σήμερα ένα καινούριο blog, για να υπάρχουν κάπου συγκεντρωμένες οι δημιουργίες των μαθητών μου. Διαβάστε περισσότερα στο εναρκτήριο άρθρο, που λογικά θα είναι και το μοναδικό μου άρθρο εκεί, ό,τι άλλο χρειάζεται θα το ανακοινώνω εδώ, στον πιο προσωπικό μου χώρο.

Το καινούριο δικτυακό ημερολόγιο ανήκει στα παιδιά.

Γράμματα και αριθμοί (παιχνίδι)

Όταν ήμουν μικρός (και επειδή μου άρεσαν — και τότε και τώρα — τα μαθηματικά), είχα φτιάξει ένα παιχνίδι με τα ψηφία των πινακίδων των αυτοκινήτων που έπαιζα μόνος μου και που πιστεύω ότι με βοήθησε να κάνω πράξεις με το μυαλό μου γρήγορα.

Το παιχνίδι αυτό πάει κάπως έτσι:

Βλέπουμε την πινακίδα κάποιου αυτοκινήτου (που έχει 4 ψηφία) και κάνουμε πράξεις χρησιμοποιώντας το κάθε ψηφίο μόνο μία φορά, ενώ προσπαθούμε να βγάλουμε αποτέλεσμα ίσο με το μηδέν.  Το ερώτημα εδώ είναι αν υπάρχει κάποια τετράδα μονοψήφιων αριθμών που να μη «μηδενίζεται» ποτέ (σ.σ. έχω βρει μία, δεν τη γράφω όμως για να την αφήσω ως άσκηση για τους αναγνώστες… γράψτε την στα σχόλια αν τη βρείτε).

Έτσι, για παράδειγμα, όλες οι πινακίδες με δύο όμοια ψηφία δίνουν πάντοτε μηδέν αν αφαιρέσουμε μεταξύ τους τα δύο όμοια και πολλαπλασιάσουμε με το μηδέν που προκύπτει από την αφαίρεση τα δύο εναπομείναντα ψηφία, π.χ. για τον τετραψήφιο 3368 μια πιθανή λύση είναι η 6x8x(3-3)=0

Αν αναρωτιέστε τώρα τι μ’ έπιασε και αναπολώ τα παλιά… «φταίει» η Δήμητρα, που είναι φέτος στην ΣΤ’ τάξη σε ένα από τα σχολεία που διδάσκω και η οποία μου είπε στο διάλειμμα μιας από τις προηγούμενες ημέρες που είχα μάθημα στο σχολείο ότι προτιμάει τα γράμματα από τους αριθμούς (μου είπε και τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, αλλά δεν το αποκαλύπτω). Έτσι, ενώ σκεφτόμουν σχετικά γλωσσο-παιχνίδια για να της προτείνω, θυμήθηκα το αγαπημένο μου παιχνίδι (ένα απ’ όλα δηλαδή) με τους αριθμούς, που έπαιζα παλιά με το μυαλό μου, και σκέφτηκα μια παραλλαγή του, με γράμματα αυτή τη φορά:

Κόψτε ένα φύλλο Α4 σε 24 κομμάτια και γράψτε στο καθένα από αυτά ένα διαφορετικό γράμμα του αλφαβήτου (άρα μπορείτε κι εδώ να χρησιμοποιήσετε το κάθε γράμμα μόνο μία φορά). Ποια είναι η μεγαλύτερη λέξη (παραλλαγή: ποια είναι η μεγαλύτερη φράση) που μπορείτε να δημιουργήσετε χρησιμοποιώντας αυτά τα χαρτάκια;

Απαντήσεις γίνονται δεκτές (για οποιοδήποτε από τα δύο παιχνίδια) στα σχόλια.

Παρουσίαση του sxoleio.info

Αύριο, Σάββατο 17 Μαΐου, θα παρουσιάσω το sxoleio.info στη διημερίδα «Καινοτόμες δράσεις-νέες τεχνολογίες στην Εκπαίδευση» που οργανώνει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Φιλίππων, στο Τ.Ε.Ι. Καβάλας.

Η παρουσίαση έχει τίτλο «sxoleio.info: απλή δικτυακή εφαρμογή για μαθητές και δασκάλους (δημιουργία – προοπτικές)» και έχει προγραμματιστεί να γίνει στο διάστημα από 13:30 μέχρι 14:00.

Το κείμενο της παρουσίασης (7 σελίδες) είναι διαθέσιμο σε τρεις μορφές: OpenDocument presentation, PDF και Flash.

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

Έλα ντε!

Και άντε καλά, για την αλεπού τι γύρευε στο παζάρι δε μπορώ να απαντήσω· ξεκινώ όμως αυτό το ημερολόγιο σήμερα για να προσπαθήσω να εξερευνήσω (μαζί με τους περιαστασιακούς ή όχι επισκέπτες) τι γυρεύει ένας μηχανικός στην εκπαίδευση, και ειδικά στο δημοτικό σχολείο.

Ας γνωριστούμε όμως πρώτα…

Είναι μόλις η δεύτερη χρονιά που διδάσκω σε ολοήμερα δημοτικά σχολεία (μετά από αρκετά χρόνια στις διάφορες δουλειές που μπορεί να κάνει ένας μηχανικός… κυρίως έρευνα, αντιμετώπιση προβλημάτων υπολογιστών και σεμινάρια ενηλίκων), έστω και ως μερική απασχόληση, και μπορώ άνετα να δηλώσω ότι η εμπειρία είναι ενδιαφέρουσα και λίγο πολύ όπως την φανταζόμουν.

Αυτό που δεν ήξερα όταν ξεκίνησα, ήταν οι ηλικίες των παιδιών στα οποία θα έκανα μάθημα. Για το μάθημα που λέγεται «Πληροφορική και νέες τεχνολογίες» περίμενα ότι θα δίδασκα κυρίως παιδιά των μεγάλων τάξεων, δηλαδή Δ’-Ε’-ΣΤ’.

Αυτά τα δύο χρόνια όμως, η πλειονότητα των μαθητών και των μαθητριών μου ανήκει στις δύο πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου και, πραγματικά, είναι κάτι που το χαίρομαι! Σ’ αυτήν την ηλικία, τα παιδιά είναι ανοιχτά στα καινούρια πράγματα και στις νέες γνώσεις, έτσι (συνήθως) ακούν προσεκτικά ό,τι τους λέει κάποιος που εμπιστεύονται.

Ως ηλεκτρολόγος μηχανικός από την άλλη μεριά (και χωρίς να έχω γίνει ακόμη πατέρας), δεν έχω πολλές γνώσεις παιδαγωγικής ακόμη. Προσπαθώ όμως να συμπεριφέρομαι στα παιδιά όπως και στους μεγαλύτερους, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι είναι σε ηλικία που ακόμη μαθαίνουν και η κρίση τους είναι αρκετά ευμετάβλητη.

Αυτά τα λίγα για αρχή… στο μέλλον θα γράφω εδώ ό,τι νομίζω χρήσιμο να γραφτεί ή απλά να σχολιαστεί. Ελπίζω να είναι ενδιαφέροντα και γι’ αυτούς που θα τα διαβάσουν.

Απόστολος