Τσουλήθρα

Μία τσουλήθρα η ζωή
που μια φορά θα παίξεις,
κι αν ξεκινήσεις το πρωί
το βράδυ θα επιστρέψεις.

Λίγο πριν το απόγευμα στην κορυφή θα φτάσεις
τα σκαλοπάτια ήταν πολλά, μείνε να ξαποστάσεις.

Τον κόσμο από ψηλά να δεις, τι έχεις καταφέρει.
Η κατρακύλα είναι εύκολη, στο χώμα θα σε φέρει.

Τι περιμένουμε;

Ένας άνθρωπος πεσμένος στο περίπτερο μπροστά,
δίπλα δύο ασθενοφόρα περιμένουν στη σειρά.

Πέρασα κι εγώ τυχαία, χωρίς να ξέρω τι συμβαίνει,
τι κάνει εδώ αυτός ο κόσμος; Τι άραγε να περιμένει;

Ενδιαφέρον, φόβος και ελπίδα,
όλα μαζί, αυτά που είδα.

Στο παγκάκι

Οι μαθήτριες, που μετά τις εξετάσεις στο σχολείο κάθισαν στα παγκάκια του κήπου για να συζητήσουν τα θέματα, έφυγαν πριν από λίγη ώρα. Τώρα κάθονται οι παππούδες, που πολύ θα ήθελαν να έχουν ξανά σχολικές εξετάσεις.

το παγκάκι του κήπου

Οι μεν μιλώντας και γελώντας δυνατά, οι δε χαμένοι στις σκέψεις τους.
Οι μεν πάντα σε παρέες, οι δε συνήθως μόνοι.

Ανταμώνουν σε παγκάκια στους δρόμους, στους κήπους και στις πλατείες. Όχι ταυτόχρονα, μόνο ο χρόνος αλλάζει.

«Μια παρέα, μαζί τους κι εγώ», που λέει και το τραγούδι.

Κάτι μου θυμίζει… Güliz Ayla – Olmazsan Olmaz

Το τραγούδι το άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο και μου άρεσε. Απλό βίντεο και, ψάχνοντας για τους στίχους [στο σύνδεσμο υπάρχει η μετάφραση στα ελληνικά], βρήκα ότι πρόκειται για ερωτικό τραγούδι.

Η μελωδία όμως μου φαίνεται γνωστή· αν σας θυμίζει κι εσάς κάτι, αφήστε κάποιο σχόλιο.

Reunion

Κάποτε ήμασταν μαζί κάθε μέρα. Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι, πολλές φορές και μετά. Ή και τα Σαββατοκύριακα.

Ίδια η καθημερινότητά μας, παρόμοια τα προβλήματα, κοινές συχνά οι λύσεις.

Μετά, πέρασαν τα χρόνια.

Τώρα, χρόνια μετά, ξαναβρισκόμαστε για λίγες ώρες. Άγνωστοι μεταξύ μας, αγνώριστα πρόσωπα με κοινές αναμνήσεις.

Θυμόμαστε τα παλιά, συζητάμε τα τυπικά.

Πριν επιστρέψουμε, με υποσχέσεις, στις ζωές μας.

Αγώνας ράγκμπι στην Καβάλα (1977)

Σαν σήμερα, 6 Μαΐου 1977, γράφτηκε το παρακάτω άρθρο στην τοπική εφημερίδα της Καβάλας «Ταχυδρόμος»:

«Αγώνας ράγκμπυ για πρώτη φορά στην αθλητική ιστορία του τόπου μας θα διεξαχθεί την Κυριακή στις 5 το απόγευμα στο εθνικό στάδιο Καβάλας. Αντίπαλοι θα είναι οι ομάδες της σχολής Εργοδηγών και του Οικονομικού Λυκείου που πρόσφατα άρχισαν να καλλιεργούν το θεαματικό όσο και δυναμικό αυτό άθλημα. Διαιτητής του αγώνα θα είναι ο κ. Τσαμπρούνης. Η τιμή του εισιτηρίου καθορίσθηκε σε 15 δραχμές.»

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν 40 χρόνια.

Η Καβάλα έχει πια κανονική ομάδα: ΑΟΚ Rugby Τιτάνες – Kavala Rugby Team (στο facebook) και με blog.

Της φαντασίας τα πλάσματα

Της φαντασίας τα πλάσματα
φαντάσματα τα λέμε.

Δε το ρωτάει το λογικό·
όπως θέλει αυτή τα πλάθει.

Και μένουνε αυτά εκεί,
το πίσω μέρος του μυαλού
μόνιμα να στοιχειώνουν.

Το βιβλίο στο χάρτη

Τώρα τελευταία, παρατηρώ ότι, όλο και πιο συχνά, καθώς διαβάζω ένα βιβλίο καταφεύγω και στο σχετικό χάρτη της περιοχής ή των περιοχών, όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα που περιγράφει ο/η συγγραφέας.

Ίσως αυτή η παρόρμηση να προέρχεται από την ανάγκη να σχηματοποιήσω το χώρο, να νιώσω λίγο περισσότερο ότι «βρίσκομαι κι εγώ εκεί», να δω με τα μάτια του ήρωα ό,τι βλέπει και τα μέρη όπου κινείται.

Δεν ψάχνω φωτογραφίες της περιοχής· θα ήταν πολύ δύσκολο, ειδικά αν η ιστορία που διαβάζω είναι «εποχής», οπότε τις λεπτομέρειες τις αφήνω στη φαντασία. Αλλά νομίζω ότι με βοηθάει να έχω μία γενικότερη εικόνα, μέσω του χάρτη, για να προσανατολίζομαι καλύτερα.

«[…] Στ’ αριστερά μου υψώνονται κάτι πελώριοι, συμπαγείς βράχοι, το αγαπημένο στέκι των ψαράδων του καλοκαιριού.  Στα δεξιά, η στεριά εισχωρεί βαθιά στο νερό και την πούντα στολίζουν μια χούφτα γραφικά σπιτάκια. […]»

Το κάνετε κι εσείς αυτό ή τα αφήνετε όλα στου μυαλού τις εικόνες;

Άνθρωποι

… γιατί είναι οι άνθρωποι
συνηθισμένοι, μάτια μου,
τους άλλους με τα δικά τους
τα κριτήρια να κρίνουν.

Την άλλη άποψη για να δεχτούν
τον εαυτό τους πρέπει να πείσουν πρώτα·

πιο πιθανό στην έρημο το χιόνι.