Αλλαγή περιβάλλοντος

Επειδή διακοπές δεν υπάρχουν στο πρόγραμμα (πρέπει να υπάρχει και κάτι για να διακόψεις, εδώ που τα λέμε), αποφάσισα να αλλάξω κάπως το χώρο εργασίας μου…

Θα αλλάξω γραμματοσειρά!

 

Μη γελάτε! Είναι κάτι που κάνω κατά καιρούς, αλλάζω ελαφρά κάτι στο περιβάλλον εργασίας ή στο χώρο που ζω, κάτι στην καθημερινότητά μου τέλος πάντων, και για να μη βαριέμαι, αλλά και για να τα βλέπω με διαφορετική ματιά.

Σε εμένα λειτουργεί.

Για το κοριτσάκι…

Για το κοριτσάκι, που περίμενε μαζί με τη γιαγιά του, δίπλα μου, στην ουρά για την εικόνα της Παναγίας, σήμερα το βράδυ, παραμονή της γιορτής της, και που μου κράτησε ξαφνικά για λίγο το χέρι, ενώ ήμουν βυθισμένος σε σκέψεις, ένα έχω να πω: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Για το κοριτσάκι…»

Τιμωρία, αμφίδρομη 

Τιμώρησα σήμερα το πρωί τον ανηψιό, κάνοντάς του το χατήρι και, πρόσθετα,  θέτοντάς με σε απραξία. 

Καταλαβαίνει ότι έτσι τιμωρούμαι κι εγώ και ότι είναι υπεύθυνος για αυτό, χωρίς να του έχω πει τίποτε. 

Σκληρή ίσως, αλλά η τιμωρία νομίζω ότι πρέπει να είναι αμφίδρομη για να είναι αποτελεσματική. Όπως το δίκιο βρίσκεται συνήθως στη μέση

Της εποχής 

Ζούμε στην εποχή που δεν ψάχνουμε φίλους, αλλά θαυμαστές ή οπαδούς. Δικούς μας, κατάδικούς μας.
Και με τις δύο έννοιες. 🙁

Έχεις παιδί;

Εσείς που έχετε παιδιά, μην τα παραμελείτε.

Μιλήστε μαζί τους και αφήστε τα να σας μιλήσουν. Ακούστε τα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έχεις παιδί;»

Ημέρες αποχής

Αν μια μέρα απέχεις, θέλοντας ή μη, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σημαίνει είτε πως περνάς πολύ καλά και δε σε νοιάζει ή πως είχες άλλες ασχολίες και έμεινες μακριά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ημέρες αποχής»

Ραδιοδιαφημίσεις (1953)

Βρισκόμαστε στο 1953. Η τηλεόραση δεν υπάρχει ακόμη, εκτός μόνο ως αντικείμενο ονείρων για τους περισσότερους από τους κατοίκους της χώρας.

Για τη φιλοξενία των διαφημίσεων (και τα έσοδα αυτής φυσικά) μάχονται κυρίως οι εφημερίδες (και τα περιοδικά) και το ραδιόφωνο.

Μάχονται όμως, όπως φαίνεται, συνεργαζόμενοι, με διαφημίσεις του ενός μέσου στο άλλο, παρ’ όλο που το (κρατικό) ραδιόφωνο διατείνεται (μέσω της εφημερίδας) ότι «είναι το καλύτερον μέσον διαφημίσεως».

Στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα της ίδιας μέρας βλέπουμε ότι υπήρχαν 2 δεκάλεπτα διαφημίσεων.

Βλακείες. Άλλων.

Όλοι συμφωνούμε ότι η βλακεία είναι ανίκητη, αλλά πάντα κοιτάμε τις βλακείες των άλλων.

Όπως και με τις καμπούρες. Κανείς δε βλέπει τη δική του.

Υπάρχεις;

Υπάρχεις πραγματικά όταν ζεις στις ζωές των άλλων;

Σκέψεις (4 Ιουλίου 2017)

Σκέψεις σημερινές, άσχετες μεταξύ τους, με διάφορες αφορμές:

  1. Ζέστη. Ακόμη και σήμερα που άρχισε κάπως να πέφτει η θερμοκρασία.
  2. Βλέπω στο φάκελο με τα ανεπιθύμητα μηνύματα πως μια Μαρί και μία Τατιάνα θέλουν να μάθουν το όνομά μου, ποιος είμαι και τι κάνω στη ζωή μου. Παρόμοιο περιεχόμενο και στα δύο μηνύματα. Μπορεί, σε επόμενο μήνυμα να μου ζητήσουν να αποδεχτώ και κάποια κληρονομιά για να πάμε και κανένα ταξιδάκι μαζί. Εγώ και όλη η συμμορία τους.
  3. Κάποιος άλλος μου έστειλε ένα συνημμένο, με θέμα «Στοιχεία φορτωτικής», μόνο που κατά λάθος πρόσθεσε και έναν ιό στο συμπιεσμένο αρχείο.
  4. Διαβάζω αυτόν τον καιρό την αυτοβιογραφία κάποιου διάσημου και, ήδη, έχει χάσει πολλούς πόντους στην εκτίμηση που είχα για το πρόσωπό του. Για καλό τα έγραφε;
  5. Περπατώντας στο δρόμο, τον τελευταίο καιρό, βλέπω λίγους ανθρώπους να χαμογελούν· κυρίως παιδιά κι αυτά όχι όλα.
    [Ίσως το έχω αναφέρει ξανά αυτό, αλλά συνεχίζω να το παρατηρώ]