Νοσταλγία

ηλιοβασίλεμα

Μπορείς να νοσταλγείς ένα μέρος που δεν έχεις βρεθεί ακόμη;

Ο νόστος είναι, απ’ ό,τι θυμάμαι, η επιστροφή είτε σε κάποιον τόπο ή σε χρόνο απ’ όπου υπάρχουν αναμνήσεις, οπότε η επιστροφή σε ένα νοερό χρόνο.

Έτσι, αν δεν κάνω κάποιο λογικό άλμα, δε νοσταλγείς αυτό που δεν έχεις ζήσει ακόμη· μάλλον το επιθυμείς, το ποθείς ίσως, το ονειρεύεσαι.

Εκτός αν έχει κάνει το μυαλό σου το λογικό άλμα και έχει συσχετίσει αυτό που δεν έχεις ζήσει με κάτι που έχεις ζήσει και, τότε, νοσταλγείς το κάτι.

Σου έχει συμβεί ποτέ;

Μνήμες Ικαρίας

Μνήμες Ικαρίας. Τι υπόλοιπα έχω αφήσει ;

Όχι στο νησί, ούτε στους ανθρώπους ελπίζω. Ίσως στη μοναξιά του βράχου, ίσως στο ταξίδι.

Οπτική γωνία

Άμα περάσεις τη μέση, το υπόλοιπο σου φαίνεται ευκολότερο.

Λες στον εαυτό σου, αφού κατάφερα να περάσω το μισό, αυτό που μένει είναι λιγότερο (και ολοένα λιγοστεύει καθώς προχωράω), οπότε όσο συνεχίζω, τόσο λιγότερο μένει και, κατά κάποιο τρόπο, το μυαλό αισιοδοξεί.

Από την άλλη μεριά βέβαια, υπάρχει και η άποψη πως «για το 90% του έργου απαιτείται το 90% του χρόνου και για το υπόλοιπο 10% του έργου απαιτείται άλλο τόσο» (ή κάπως έτσι· δε θυμάμαι ακριβώς τη φράση).

Είναι θέμα οπτικής γωνίας.

Επειδή #ΜένουμεΣπίτι

Το γεγονός του εγκλεισμού στο σπίτι φαίνεται στο διάγραμμα (και είναι νωρίς ακόμη)! Θα επιδεινωθεί τον επόμενο μήνα, αλλά είναι για καλό σκοπό, οπότε χαλάλι!

Περπάτημα ανά μήνα | Έκδοση 2020
Περπάτημα ανά μήνα | Έκδοση 2020

Α, θα είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά τα διαγράμματα στο τέλος του χρόνου… όταν θα έχουν αλλάξει και πολλές συνήθειές μας.

Όταν τελειώσει το κακό…

Η λήξη της πανδημίας, κανονικά, θα πρέπει να είναι μία παγκόσμια γιορτή. Παιδιά θα πρέπει να τρέχουν και πάλι χαρούμενα παίζοντας στους δρόμους, τραγούδια να ακούγονται από κάθε γειτονιά και άνθρωποι να αγκαλιάζονται όπως δεν αγκαλιάστηκαν ποτέ στο παρελθόν· επειδή τώρα θα το εννοούν και θα νιώθουν περισσότερα, μιας και η αγκαλιά μας δείχνει απλά ότι κάποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να μας συμπληρώσει.

Αυτήν την ημέρα θα πρέπει, κανονικά, να τη θυμούνται ακόμη και τα σημερινά βρέφη, όταν θα έχουν γίνει παππούδες και γιαγιάδες.

Θα είναι όμως έτσι;

  • Θα σταματήσουμε να λέμε ψέμματα ο ένας στον άλλο (και οι πολιτικοί σε όλους) ώστε να κερδίσουμε το εφήμερο;
  • Θα πάψει η ατάκα να ισοπεδώνει το επιχείρημα;
  • Θα σταματήσουμε να προσπαθούμε να εκμεταλλευθούμε την αδυναμία του συνομιλητή μας ή να ευχόμαστε «να ψοφήσει η κότα του γείτονα»;
  • Θα κοιτάμε τους άλλους στα μάτια αντί για τα ρούχα, την εμφάνιση, το πορτοφόλι και τις γνωριμίες;

Εμένα κάτι μου λέει ότι δε θα είναι έτσι. Πείτε το «εμπειρία», πείτε ότι τα λέει αυτά κάποιος που δε θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να γίνουν, ένας «γερο-παράξενος», στριμμένος και Μονότροπος, πείτε ό,τι θέλετε…

Εδώ από πολέμους γλύτωσαν τόσες και τόσες γενιές και η νοοτροπία μας δεν άλλαξε· μόνο συνεχίζουμε να ελπίζουμε.

Δε θα ήταν ωραία όμως να γίνουν πραγματικά τα πράγματα, η κοινωνία, η ανθρώπινη συμπεριφορά καλύτερα;


Εντάξει, η αρρώστια δε θα εξαφανιστεί (μάλλον) δια μαγείας άμεσα· θα συνεχίσει ο ιός να υπάρχει, έστω και εξασθενημένος από τα καινούρια φάρμακα που θα βρεθούν. Και αυτό θα είναι μία νίκη, όμως δε θα τον ξεχάσουμε, θα μάθουμε να ζούμε μαζί του… συνεχίζοντας να κάνουμε όνειρα για αυτά που θα μπορούσαν πραγματικά να (μας) αλλάξουν.

#ΜένουμεΣπίτι χωρίς #COVID19

Αυτές τις μέρες, που μένουμε στο σπίτι για να μείνουμε μακριά από τον κορονοϊό, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να προσέχουμε. Άλλα τα συνειδητοποιήσαμε μόνοι μας και άλλα ακολουθώντας τις οδηγίες των ανθρώπων που είναι γνωρίζουν περισσότερα για τέτοια θέματα.

Με αυτό το άρθρο θέλω να τονίσω μόνο δύο συνήθειες που θεωρώ σημαντικές και δεν είδα να πολυαναφέρονται στις διάφορες σχετικές συζητήσεις.

  1. προσέχουμε τι ακουμπάμε στους δημόσιους χώρους της πολυκατοικίας που ζούμε: πόμολα (εξώπορτας και ασανσέρ), κουμπιά ασανσέρ για τους ορόφους και διακόπτες φωτισμού στους διαδρόμους.
  2. προσέχουμε τους γείτονές μας που ζούνε μόνοι τους. Επειδή μένουμε στο σπίτι και δεν κυκλοφορούμε στους δρόμους, το ίδιο κάνουν και αυτοί· αν όμως τους συμβεί κάτι, ίσως να μην το καταλάβει κάποιος παρά μόνο αφού θα είναι αργά.

Δίσεκτο 2020

Δίσεκτο το 2020 και αύριο θα ζήσουμε την εμβόλιμη ημέρα (29η Φεβρουαρίου). Συνηθίζεται όμως, από πολλούς ανθρώπους, ο δίσεκτος χρόνος να θεωρείται γρουσούζικος και, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ως αποτέλεσμα προλήψεων, να του αποδίδουν διάφορα δυσάρεστα γεγονότα.

Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που δεν έχει συνδεθεί ακόμη το δίσεκτο έτος με την εξάπλωση του κορονοϊού COVID-19;

Πλάκα κάνω, δε θέλω να δώσω βάση σε θεωρίες συνωμοσίας ή ιδέες σε κάποιους που ψάχνουν να βρουν άσχετες «δικαιολογίες». Όσοι ψάχνουν/σκέφτονται έτσι, ας κατηγορήσουν και τον κακό καιρό, είναι και αυτός διαθέσιμος. 😛

22 καρτέλες

Για μια στιγμή νόμισα ότι είχα λιγότερες από 20 ανοιχτές καρτέλες στον περιηγητή 😀 και χάρηκα! Μετά τις μέτρησα, ήταν 22, επέστρεψα στην πραγματικότητα.

Πού να ασχολούμαστε τώρα με κορονοϊούς και άλλα τέτοια καθημερινά ζητήματα…

Καούρ εκάνατε

Αναφέρθηκαν χθες σε μια συζήτηση τα Τσακώνικα και στο μυαλό μου ήρθε κατευθείαν η φράση «Καούρ εκάνατε»! 🙂

Τελικά, πραγματικά, πάντα κάτι μένει…

Χωρίς κόπο

Γιατί εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας να κυνηγούν την επιτυχία χωρίς να θέλουν να κουραστούν;

Επειδή το ίδιο θέλουμε και για τον εαυτό μας και δεν το πετυχαίνουμε; 🤔