Η Καβάλα μου

Σήμερα το πρωί βρέθηκα στο επάνω νοσοκομείο της Καβάλας. Αφού τελείωσα, βλέποντας το φθινοπωρινό καιρό, αποφάσισα να περπατήσω μέχρι το λιμάνι, ακολουθώντας το δρόμο του νερού. Σ’ αυτήν την πορεία προς τα κάτω, προτίμησα να ακολουθήσω δρομάκια που δεν είχα ξαναπερπατήσει, περνώντας από γειτονιές ήσυχες, χωρίς αυτοκίνητα. Στενά δρομάκια, κήποι, ανοιχτές πόρτες και άνθρωποι να κάθονται είτε έξω από τα μαγαζιά ή στα σπίτια τους. Μουσική ακουγόταν από ένα παράθυρο· κάποιος εξασκούνταν στο μπουζούκι. Λίγο πιο κάτω, ένας ραδιοφωνικός σταθμός είχε διαφημίσεις και κάποια παιδάκια έπαιζαν μπάλα.

Στους στύλους της ΔΕΗ χαμογελαστοί υποψήφιοι υποσχόταν καλύτερη ζωή και κάποια ψηφοδέλτια, σκισμένες αφίσες και φάκελοι κείτονταν στο δρόμο… θα τα μαζέψει η επόμενη βροχή! Ούτε ο δήμαρχος που θα βγει την Κυριακή, αλλά ούτε και οι περίοικοι θα φροντίσουν να καθαρίσουν τους δρόμους. Ο δήμαρχος και οι σύμβουλοι θα έχουν να ασχοληθούν με τα σοβαρά ζητήματα του τόπου· οι περίοικοι ασχολούνται με τα του οίκου τους, σιγά μην κοιτάξουν το δρόμο.

Ο δρόμος όμως θα καθαρίσει και πάλι· ο αέρας θα μαζέψει τα σκουπίδια σε μέρη απάνεμα, το νερό θα τα πάει παρακάτω και όταν φτάσουν στο μεγάλο δρόμο θα τα μαζέψει το συνεργείο καθαριότητας. Από τα στενά δρομάκια, το συνεργείο δε μπορεί να περάσει. Η Καβάλα όμως, εκεί ψηλά, είναι μια μεγάλη κατηφόρα και το νερό ξέρει τις διαδρομές (που και κλειστές να τις βρει, πάλι θα βρει μονοπάτι να περάσει).

Έφτασα μέχρι την οδό Αμύντα, την κατέβηκα και με υποδέχτηκαν κορναρίσματα και δύο ουρές αυτοκινήτων που περίμεναν ένα φορτηγό να ξεφορτώσει. Επέστρεψα!

Την πόλη αυτή την αγαπάω όμως και μ’ αρέσει να την περπατάω!
Γιατί να σας πω ψέμματα; Υποψήφιος είμαι;

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.