Ανεξαρτητοποίηση ή απόσχιση; Έχει διαφορά;

Με αφορμή την σημερινή ανεξαρτητοποίηση (ή απόσχιση, εξαρτάται με ποια πλευρά είμαστε) του Κοσόβου, θυμήθηκα τις συζητήσεις που κάναμε έναν καιρό με το φίλο μου το Γιάννη (που είναι από τη Θάσο), με θέμα την πιθανή ανεξαρτητοποίηση της Θάσου.

Και γιατί όχι; Και δικά της πετρέλαια έχει (ή, τουλάχιστον, είχε τότε, για τώρα δεν ξέρω, δεν πολυακούγονται), για να μην πούμε για τις ελιές και για τον τουρισμό, και καλές σχέσεις με τους γείτονες έχει και οι Θάσιοι είναι πλειοψηφία στο νησί.

Έτσι θα προχωρήσουμε λοιπόν, ως κόσμος, από τώρα και στο εξής; Θα διασπαζόμαστε διακηρύσσοντας την ανεξαρτησία μας, στη βάση της αυτοδιάθεσης, για να επανενωθούμε αργότερα στα πλαίσια μιας ευρύτερης (ευρωπαϊκής) ένωσης; Έτσι έγινε και με τη Γιουγκοσλαβία, της οποίας τα κομμάτια επανενώνονται σιγά σιγά στο μεγαλύτερο παζλ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι θα γίνει και με το Βέλγιο, αν τελικά διασπαστεί (εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι κάποιο κομμάτι θα θελήσει να μείνει εκτός της Ε.Ε.).

Και το Κόσοβο δε θα επιδιώξει, συν τω χρόνω, να ενσωματωθεί στην Αλβανία (για να το ακολουθήσει και το αλβανόφωνο κομμάτι των Σκοπίων, που προφανώς θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του); Και η μεγάλη, πλέον, Αλβανία θα ζητήσει να ενσωματωθεί στην Ε.Ε., όπου ανήκουν επίσης, μερικά για την ώρα, μέρη της πάλαι ποτέ ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και που θα γίνει κάποτε, λογικά, και η Σερβία μέλος της (απ’ όπου σήμερα αποσχίστηκε ανεξαρτητοποιήθηκε το Κόσοβο). Κύκλος, ε;

Καλή η αυτοδιάθεση, αλλά πόσο κυρίαρχο κράτος μπορεί να είναι κάποια περιοχή που διακηρύσσει την ανεξαρτησία της κραδαίνοντας σημαίες άλλων χωρών;

Γιάννη, τώρα είναι καλή ευκαιρία για το εμιράτο της Θάσου!