Χαρμολύπη (ή κάτι τέτοιο)

Lovely Pink FlowerImage by jfortugaleza via Flickr

Τις τελευταίες 40 ημέρες η ζωή στο σπίτι μας άλλαξε απρόοπτα σε “ανοργάνωτη”, εξαιτίας κάποιου ατυχήματος του πατέρα μου. Έσπασε το πόδι του, εγχειρίστηκε και πλέον αναρρώνει. Η αδυναμία του όμως να σηκωθεί και να περπατήσει μόνος του, οδήγησε την υπόλοιπη οικογένεια σε μια άστατη καθημερινότητα, όπου όλα είναι ρευστά και μη προβλέψιμα και, το κυριότερο, ο ύπνος διακοπτόμενος.

Η αστάθεια λοιπόν στις ώρες ύπνου, καθώς και η έλλειψή του, μας έχουν κάνει να ξεχνάμε, ακόμη και απλά πράγματα, να μη μπορούμε να συγκεντρωθούμε εύκολα και, εν γένει, να αντιδρούμε κάπως μηχανικά, οπότε ούτε λόγος δε γίνεται για δημιουργική ή οργανωμένη εργασία.

Σήμερα, για παράδειγμα, αντί να είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, έτοιμος να κοιμηθώ (συνεπώς οι όποιες ασυναρτησίες του παρόντος ας θεωρηθούν δικαιολογημένες), τώρα θα έπρεπε να είμαι κάπου στον Εύοσμο και να συμμετέχω στις εξετάσεις των εκπαιδευτικών που διεξάγει το ΑΣΕΠ. Κρίνοντας όμως ότι μάλλον θα πήγαινα τζάμπα, αποφάσισα να ξεκουραστώ στο σπίτι και να αποφύγω την, κατά πάσα πιθανότητα, άσκοπη μετακίνηση και εξέταση.

Ίσως να έκανα λάθος, δεδομένου ότι αυτές οι εξετάσεις γίνονται περίπου κάθε 2 χρόνια και λογικά δε θα συμμετέχω στις επόμενες (διότι έχω και μια άλφα ηλικία 🙂 ). Ίσως πάλι αυτή μου η απόφαση να με οδηγήσει σε άλλες αποφάσεις που δίσταζα να πάρω. Το μέλλον θα δείξει…

Γράφω όμως το άρθρο αυτό επειδή ο “μουντός” αυτός μήνας φαίνεται να τελειώνει, όχι μόνο ημερολογιακά, αλλά και ουσιαστικά με μια αισιόδοξη αχτίδα!

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα μέσα στο 2009 που όλη η οικογένεια έφαγε ξανά μαζί στο τραπέζι το μεσημέρι, όπου πατέρας και γιος πήγαμε περπατώντας (έστω και γέρνοντας ελαφρά στο πλάι, παρ’ ότι υποβασταζόμενος), και μάλιστα ήπιαμε και μια μπύρα!

Πώς καταφέρνουν κάποιες μικρές χαρές να φτιάχνουν τη μέρα, ε;  😉

2 thoughts on “Χαρμολύπη (ή κάτι τέτοιο)

  1. Μα οι μικρές χαρές ειναι αυτές που μπορούν να φτιάξουν τα πάντα. Τις μεγάλες είτε τις φοβόμαστε, είτε δεν τις εκτιμάμε αρκετά. Περαστικά λοιπόν στον πατέρα και εύχομαι να βρείτε τους ρυθμούς σας πάλι! Για ΑΣΕΠ, τι να πω… εγώ απέχω από αυτό το σύστημα!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: