Είμαι κι εγώ μεγάλος τώρα πια!

Να και μια μικρή ιστορία που μου συνέβη πριν από λίγα χρόνια και που δεν την έχω δημοσιοποιήσει (μέχρι σήμερα)…

Είχα πάει για τα ψώνια της εβδομάδας στο σούπερ μάρκετ και σε κάποιο διάδρομο διασταυρώθηκα με έναν πιτσιρίκο, 4-5 χρονών πρέπει να ήταν, άντε 6 το πολύ, που συνόδευε τη μαμά του.

Κοιταχτήκαμε έτσι τυχαία και σα να μου φάνηκε ότι μου χαμογέλασε.

“- Γεια σου φίλε”, του είπα και του χαμογέλασα κι εγώ.

Το βλέμμα του, η έκφρασή του μετά, ήταν που άξιζε φωτογραφίας. Σα να σκέφτηκε “αφού ένας μεγάλος με είπε φίλο του, πρέπει να είμαι κι εγώ μεγάλος τώρα”!