Η μέρα που ένιωσα… ταξίαρχος!

Αφορμή γι’ αυτό που θα γράψω είναι το άρθρο του Αταίριαστου με τίτλο «Μία εργασία για τη μικρασιατική καταστροφή» που διάβασα πριν από λίγο και μου θύμισε μια ανάλογη δική μου εμπειρία, τον καιρό που υπηρετούσα στο Πολύκαστρο (στο νομό Κιλκίς είναι για όσους δεν το έχουν ακούσει, χτισμένο στη μία όχθη του Αξιού ποταμού, ενώ στην άλλη όχθη είναι η Αξιούπολη). Ξεκίνησα να τη γράψω εν συντομία ως σχόλιο εκεί, μου βγήκε όμως λίγο μεγάλη και αποφάσισα να τη μεταφέρω εδώ, για να γράψω και περισσότερα. 🙂

Ήμουν λοιπόν που λέτε σχετικά παλιός στη μονάδα τότε και μετρούσα περίπου 3-4 μήνες μέχρι να απολυθώ και είχα περίπου 2-3 μήνες που είχα γίνει — επιτέλους — γραφέας (στο ταμείο του τάγματος, κάνοντας χρέη γραφέα υπηρεσίας τα απογεύματα, αντί για σκοπιές), όχι σαν τα βύσματα 🙂 τον Αταίριαστο και τον Ανδρέα (που σχολίασε το προηγούμενο άρθρο και που ήταν η «απαλλαγή» μου στη θέση που προανέφερα) που έγιναν γραφείς από την πρώτη τους μέρα στη μονάδα! Για τον Ανδρέα φυσικά ευθύνομαι εγώ που, όπως και στην περίπτωση του Αταίριαστου, τον «άρπαξα» και τον παρουσίασα στο λοχαγό, ως αντικαταστάτη μου, με το που έφτασε στη μονάδα.

Δε θυμάμαι αν ήμουν εξοδούχος εκείνο το απόγευμα ή όχι αλλά, ακόμη κι αν ήμουν, δε με είχε πειράξει καθόλου που έχασα την έξοδό μου τελικά, δεδομένου ότι ήξερα ήδη καλά τα μέρη που πηγαίναμε εκεί στην περιοχή στις εξόδους μας. Μέχρι που μια φορά, έτσι για να αλλάξουμε περιβάλλον, είχαμε πάει με ένα συνάδελφο με τα πόδια από το Πολύκαστρο στην Αξιούπολη (όπως έγραψα και πιο πάνω, μόνο ο Αξιός τις χωρίζει).  Αυτό είναι το κακό με τις μικρές πόλεις ή τα χωριά όταν υπηρετείς· μετά από λίγο καιρό «βγαίνεις για να βγεις».

Η ταξιαρχία λοιπόν, ετοιμαζόταν εκείνον τον καιρό για μια μεγάλη άσκηση, νατοϊκή μας είχαν πει (και η αλήθεια είναι πως είχαμε και πάρε δώσε με αμερικανούς), και όσοι είχαν ευθύνες έτρεχαν και δεν προλάβαιναν.  Έτσι, εκείνο το απόγευμα, τηλεφώνησε στον αξιωματικό υπηρεσίας της μονάδας ένας ταγματάρχης από την ταξιαρχία, ζητώντας επειγόντως κάποιον που να ξέρει από υπολογιστές.  Τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω πως ήμουν εξοδούχος, επειδή ο γραφέας υπηρεσίας τηλεφώνησε αμέσως στο λόχο και μου είπε να πάω στο διοικητήριο.  Φτάνοντας εκεί, ο αξιωματικός μου είπε να φύγω άμεσα για την ταξιαρχία και μάλιστα, επειδή δε μπορούσα να φύγω έτσι με την παραλλαγή (θα διέσχιζα τον «έξω κόσμο» για να φτάσω), έδωσε εντολή σε ένα λοχία να με πάει με το τζιπ του υποδιοικητή.

Εδώ πρέπει να πω πως ήμουν ήδη 29-30 χρονών (ναι, είχα «φάει» όλη την αναβολή μου — παρά δύο μήνες) και με τα γυαλιά που φορούσα, δεν έδειχνα και τόσο για φαντάρος (γεγονός που με βοήθησε σε μεγάλο βαθμό όταν ήμουν εκτός στρατοπέδων).

Φανταστείτε τώρα την εικόνα: είναι απόγευμα και ένα τζιπ με δύο άτομα φτάνει στην πύλη του στρατοπέδου της ταξιαρχίας και ο συνοδηγός φοράει γυαλιά και είναι (φαίνεται) κάπως πιο μεγάλος από το συνηθισμένο (μοιάζει δηλαδή με τον… ταξίαρχο).  Εσείς τι θα κάνατε αν ήσασταν στη θέση του δόκιμου στην πύλη ή του φαντάρου σκοπού σε μια τέτοια περίπτωση;
Υποθέτω: προσοχή, χαιρετισμός/παρουσιάστε.

Καθότι απλός στρατιώτης, δεν ήμουν συνηθισμένος να μου παρουσιάζουν όπλα ή να στέκονται «κλαρίνο» μπροστά μου οι δόκιμοι και μπορώ να πω ότι «ψάρωσα» σχεδόν όσο και αυτοί εκείνη τη στιγμή, κυρίως μην τυχόν και εμφανιζόταν κάποιος (κανονικός) αξιωματικός.  Ευτυχώς ο δόκιμος ήταν γνωστός, υπηρετούσαμε στο τάγμα μαζί, και του φώναξα να τον καθησυχάσω και αυτός με τη σειρά του έκανε νόημα στο σκοπό που είχε κοκαλώσει!

Για την ιστορία, η δουλειά εκεί δεν ήταν τόσο δύσκολη και τέλειωσα όταν είχε πια βραδιάσει.

Είναι τελικά αστείο αν σκεφτεί κανείς τι μπορεί να συμβεί στα καλά καθούμενα!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.