Μία σκέψη για την αποχή στις εκλογές

Με την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών χθες (και ενώ δεν έχουμε ακόμη οριστικά αποτελέσματα) διαφαίνεται ότι ο πραγματικός νικητής, που όλοι άρχισαν ήδη να ερμηνεύουν κατά το δοκούν, είναι η αποχή.

Ένα πολύ μεγάλο δηλαδή, για τις συνήθειές μας, ποσοστό ψηφοφόρων αποφάσισαν να μην εξασκήσουν το, κατά τα άλλα υποχρεωτικό (ευτυχώς όμως χωρίς κυρώσεις), εκλογικό τους δικαίωμα και να επιτρέψουν σε όλους τους υπόλοιπους, που το εξάσκησαν, να αποφασίσουν εκ μέρους τους.

Και τους έδωσαν αυτό το δικαίωμα, ακριβώς επειδή η ανάδειξη των νικητών γίνεται χωρίς να καταμετρούνται οι απόντες (συμπεριλαμβάνω εδώ τόσο τους απέχοντες, όσο και τους μη δυνάμενους να προσέλθουν, π.χ. άρρωστοι, τραυματίες, κ.λπ.) και όσοι ψήφισαν λευκό ή άκυρο.

Σκεφτείτε όμως ένα υποθετικό σενάριο…

Ας υποθέσουμε ότι π.χ. στο δήμο Χ εκλέγονται 20 δημοτικοί σύμβουλοι και ότι οι απόντες/”λευκοί”/”άκυροι” εμφανίζουν, μετά τις εκλογές, ένα ποσοστό 30%.
Ποιο αρνητικό αποτέλεσμα θα είχε η μη πλήρωση των 6 (=20×30%) θέσεων;

Αν λειτουργούσε δηλαδή το συγκεκριμένο δημοτικό συμβούλιο με 14 συμβούλους αντί με 20, τι κακό επακόλουθο θα είχαμε άραγε;
Ας έπαιρναν τις αποφάσεις τους με πλειοψηφία 7+1 ατόμων αντί με 10+1, στο κάτω κάτω.

Αναρωτιέμαι…

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.