Μικρές επαναστάσεις

… κι εσύ που τόσο πόθησες τη δική σου επανάσταση να κάνεις,
τότε στα δεκαπέντε σου, μπορεί και στα δεκαεφτά·
δεν την έκανες κι ακόμη περιμένει.

Μέσα σου ξαναγυρνάει πότε πότε η επιθυμία
μα εσύ αλλού κοιτάζεις και στα γρήγορα τη διώχνεις
και την ξεχνάς. Όπως ξέχασες πολλά, που είπες «θα θυμάμαι».

Και τώρα; Μόνο τις ζωές των άλλων βλέπεις
και τα κιλά που μάζεψες ζώντας τη δική σου,
απ’ το γραφείο στον καναπέ και, ίσως, με φίλους
κάποτε, κάποιο βραδάκι έξω.

Κι αν έρθουν μια μέρα και σου πουν
πως τη ζωή σου εσύ σπατάλησες,
«είναι δική μου», να τους πεις,
και λόγο αυτοί δεν έχουν.

Μα τη φωνούλα μέσα σου που ψάχνει ν’ ακουστεί,
αυτήν που εκνευρίζεσαι και της φωνάζεις «πάψε»,
απάντηση δώστης μια φορά. Πάρε μολύβι και χαρτί
και τ’ όνομά της σταθερά, με τ’ άλλο χέρι, γράψε.

Είναι κι αυτή μία αρχή, μια μικρή επανάσταση,
όλη δική σου. Αν θέλεις συνεχίζεις…

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.