Όταν τελειώσει το κακό…

Η λήξη της πανδημίας, κανονικά, θα πρέπει να είναι μία παγκόσμια γιορτή. Παιδιά θα πρέπει να τρέχουν και πάλι χαρούμενα παίζοντας στους δρόμους, τραγούδια να ακούγονται από κάθε γειτονιά και άνθρωποι να αγκαλιάζονται όπως δεν αγκαλιάστηκαν ποτέ στο παρελθόν· επειδή τώρα θα το εννοούν και θα νιώθουν περισσότερα, μιας και η αγκαλιά μας δείχνει απλά ότι κάποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να μας συμπληρώσει.

Αυτήν την ημέρα θα πρέπει, κανονικά, να τη θυμούνται ακόμη και τα σημερινά βρέφη, όταν θα έχουν γίνει παππούδες και γιαγιάδες.

Θα είναι όμως έτσι;

  • Θα σταματήσουμε να λέμε ψέμματα ο ένας στον άλλο (και οι πολιτικοί σε όλους) ώστε να κερδίσουμε το εφήμερο;
  • Θα πάψει η ατάκα να ισοπεδώνει το επιχείρημα;
  • Θα σταματήσουμε να προσπαθούμε να εκμεταλλευθούμε την αδυναμία του συνομιλητή μας ή να ευχόμαστε «να ψοφήσει η κότα του γείτονα»;
  • Θα κοιτάμε τους άλλους στα μάτια αντί για τα ρούχα, την εμφάνιση, το πορτοφόλι και τις γνωριμίες;

Εμένα κάτι μου λέει ότι δε θα είναι έτσι. Πείτε το «εμπειρία», πείτε ότι τα λέει αυτά κάποιος που δε θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να γίνουν, ένας «γερο-παράξενος», στριμμένος και Μονότροπος, πείτε ό,τι θέλετε…

Εδώ από πολέμους γλύτωσαν τόσες και τόσες γενιές και η νοοτροπία μας δεν άλλαξε· μόνο συνεχίζουμε να ελπίζουμε.

Δε θα ήταν ωραία όμως να γίνουν πραγματικά τα πράγματα, η κοινωνία, η ανθρώπινη συμπεριφορά καλύτερα;


Εντάξει, η αρρώστια δε θα εξαφανιστεί (μάλλον) δια μαγείας άμεσα· θα συνεχίσει ο ιός να υπάρχει, έστω και εξασθενημένος από τα καινούρια φάρμακα που θα βρεθούν. Και αυτό θα είναι μία νίκη, όμως δε θα τον ξεχάσουμε, θα μάθουμε να ζούμε μαζί του… συνεχίζοντας να κάνουμε όνειρα για αυτά που θα μπορούσαν πραγματικά να (μας) αλλάξουν.