Μια βόλτα

Στην πόλη αυτή την άμορφη.
Άναρχα βαδίζω.
Γεμάτα τα παγκάκια.
Αναμνήσεις. Τη βόλτα συνεχίζω.

Καταχνιά

- «Πυκνή η ομίχλη γύρω σου,
γκρίζα και αδιαπέραστη»,
μου είπε σαν με αντάμωσε.

- «Αλλάζει μου την όψη,
μα είναι πιο μαύρη μέσα μου»
είπα· κι ευθύς μου αντιγύρισε:

- «Τρανό καράβι θα φανεί
την καταχνιά θα κόψει!»

Αέρας

Αυτό το κενό στο σύννεφο
της Αυστραλίας μοιάζει.
Τι παιχνίδια μου παίζει ο ουρανός;
Φυσάει και φεύγουν μακριά.
Παιχνίδια, σύννεφα, όνειρα.

Θα σου πω ένα μυστικό

Να το θυμάσαι καλά, μικρό μου πριγκιπόπουλο…

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Θα σου πω ένα μυστικό”

Εξέλιξη

Σταματήσαμε πια να μαθαίνουμε. Επειδή πλέον τα ξέρουμε όλα ή μπορούμε να τα βρούμε εύκολα «με το πάτημα ενός πλήκτρου», καταπίνοντας αμάσητο (και επαναλαμβάνοντας) ό,τι βρούμε ως πρώτο αποτέλεσμα αναζήτησης. Εξάλλου, ποιος υπολογίζει τώρα πια το δεύτερο;

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Εξέλιξη”

Διαδρομές

Με λίγες στιγμές μέσα στο σάκο μου,
στους δρόμους της πόλης περπατώ
μόνος. Κι έχω παρέα νοερή
δύο αλήθειες κι ένα ψέμα.

Συνομιλία δύο παιδιών σε φανταστικό μέρος

Την παρακάτω συνομιλία την «άκουσα» σήμερα το πρωί και την καταγράφω αυτολεξεί για να μην την ξεχάσω.

Για εσάς μπορεί να μη σημαίνει τίποτε, μπορεί και να σημαίνει… Συνεχίστε την ανάγνωση του “Συνομιλία δύο παιδιών σε φανταστικό μέρος”

Μικρές επαναστάσεις

… κι εσύ που τόσο πόθησες τη δική σου επανάσταση να κάνεις,
τότε στα δεκαπέντε σου, μπορεί και στα δεκαεφτά· Συνεχίστε την ανάγνωση του “Μικρές επαναστάσεις”

Χρώματα της άνοιξης

Ό,τι είχε ξεθωριάσει, ζωντανεύει και πάλι.

Το γκρίζο της πόλης έγινε πράσινο, καφέ και κίτρινο. Όχι χρώματα του καλοκαιριού, χρώματα αχνά, χρώματα της άνοιξης που, ακολουθώντας το χειμώνα, αρχίζει δειλά δειλά να βάφει το τοπίο και πάλι.

«Μια από τα ίδια», θα μου πεις. Και πάλι.

Τώρα όμως η αλυσίδα είναι πιο αδύνατη. Κι ελπίζω και πάλι.

Για μια βόλτα το καλοκαίρι.

86 άχρωμες λέξεις

Τα όνειρά μας αφημένα,
μέσα σε κλειστά τετράδια,
στον πάτο γεμάτου συρταριού, Συνεχίστε την ανάγνωση του “86 άχρωμες λέξεις”