Μόνο

Το χάδι στο βιβλίο άγγιξε εμένα περισσότερο.

Καβάλα: Δεν πετάμε τα βιβλία

Η «Καβάλα: Δεν πετάμε τα βιβλία» είναι μία ομάδα ανθρώπων στο facebook από την Καβάλα που έχει σκοπό τη δωρεά ή την ανταλλαγή των βιβλίων, που δε χρειάζονται πια σε κάποια ιδιωτική βιβλιοθήκη.

 

Λίγο πολύ, όλοι έχουμε στις βιβλιοθήκες μας βιβλία που δεν πρόκειται ποτέ να διαβάσουμε (ή να ξαναδιαβάσουμε) και μένουν εκεί ως ντεκόρ για το δωμάτιο.

Αν, λοιπόν, σκοπεύετε κάποια στιγμή να πετάξετε κάποιο γιατί να μην το δώσετε σε κάποιον άνθρωπο που θα ήθελε να το διαβάσει;

Μπορεί με τη σειρά του να το δώσει μετά σε κάποιον άλλο, κ.ο.κ.

Ή μπορείτε να βρείτε κάποιον άλλο βιβλιόφιλο που δε χρειάζεται κάποιο βιβλίο και να τα ανταλλάξετε!

Αν ζείτε στην Καβάλα ή κάπου κοντά, ελάτε στην «Καβάλα: Δεν πετάμε τα βιβλία»

Το βιβλίο στο χάρτη

Τώρα τελευταία, παρατηρώ ότι, όλο και πιο συχνά, καθώς διαβάζω ένα βιβλίο καταφεύγω και στο σχετικό χάρτη της περιοχής ή των περιοχών, όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα που περιγράφει ο/η συγγραφέας.

Ίσως αυτή η παρόρμηση να προέρχεται από την ανάγκη να σχηματοποιήσω το χώρο, να νιώσω λίγο περισσότερο ότι «βρίσκομαι κι εγώ εκεί», να δω με τα μάτια του ήρωα ό,τι βλέπει και τα μέρη όπου κινείται.

Δεν ψάχνω φωτογραφίες της περιοχής· θα ήταν πολύ δύσκολο, ειδικά αν η ιστορία που διαβάζω είναι «εποχής», οπότε τις λεπτομέρειες τις αφήνω στη φαντασία. Αλλά νομίζω ότι με βοηθάει να έχω μία γενικότερη εικόνα, μέσω του χάρτη, για να προσανατολίζομαι καλύτερα.

«[…] Στ’ αριστερά μου υψώνονται κάτι πελώριοι, συμπαγείς βράχοι, το αγαπημένο στέκι των ψαράδων του καλοκαιριού.  Στα δεξιά, η στεριά εισχωρεί βαθιά στο νερό και την πούντα στολίζουν μια χούφτα γραφικά σπιτάκια. […]»

Το κάνετε κι εσείς αυτό ή τα αφήνετε όλα στου μυαλού τις εικόνες;

Μια περιγραφή της κοινωνίας του τότε… σήμερα

Έγραφε κάποτε ο Δημήτριος Βικέλας στα Διηγήματα:

«Εν συνόλω, εις την κοινωνίαν εκείνην, της οποίας τα συστατικά ήσαν ετερογενή και ποικίλα, αι δε περιστάσεις ανώμαλοι και εισέτι δυσχερείς, υπήρχε τι το ασυνάρτητον, το ιδιόρρυθμον, δος δ’ ειπείν και το αλλόκοτον.»

Για κάποιο περίεργο λόγο, τα παραπάνω χαρακτηριστικά νομίζω ότι ισχύουν και σήμερα.
Ζούμε σε τόσο διαφορετικές εποχές τελικά;

Το πιο σημαντικό κομμάτι

Λίγες μέρες πριν απολυθώ από το στρατό, διάβασα το βιβλίο Being Digital του Nicholas Negroponte (που μου είχε δανείσει ο Ανδρέας) και σε ένα χαρτάκι είχα σημειώσει αυτήν την πρόταση:

«Σε ένα σχέδιο, ό,τι βρίσκεται μεταξύ των γραμμών ή περικλείεται από αυτές, είναι το πιο σημαντικό κομμάτι για να κατανοήσουμε το σχέδιο.»

Κάποιες φορές όμως, το ξεχνάμε αυτό… Είτε ξεχνάμε να τραβήξουμε τις γραμμές στο σχέδιο της ζωής μας ή ξεχνάμε αυτούς που περικυκλώσαμε με αυτές.

Διαβάζω. Διαβάζεις;

Ένα βιβλίο πάντα έχει κάτι να πει

Διάβασμα στο μπαλκόνι. Τι μου λείπει;

Είμαι έτοιμος!

Ο υπολογιστής είναι στο τραπεζάκι στο μπαλκόνι, cola on the rocks δίπλα, μαζί και τα χρειαζούμενα για τις σημειώσεις, το ebook (ναι, ξεκινάω να διαβάζω σήμερα το βιβλίο “jquery – novice to ninja“) στην οθόνη, μια ελαφριά μυρωδιά βασιλικού πλανιέται, πουλάκια κελαηδούν (δυστυχώς τα καλύπτουν τα αυτοκίνητα που περνούν από το δρόμο, παρ’ όλο που είναι μεσημέρι) και ένα ελαφρό αεράκι να με φυσάει από πίσω.

Τι μου λείπει ρε παιδιά;

Ένα ποίημα μέσα στην πόλη

Είδα την αφίσα τυχαία την Τετάρτη, περιμένοντας το λεωφορείο στη στάση, και θυμήθηκα τη σκηνή με το στιχοπλόκο θαμώνα του καφέ της ταινίας “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”… τη θυμάστε;

Ντίνος Χριστιανόπουλος – “Ενός λεπτού σιγή”

Εδώ που τα λέμε, και οι δύο αφίσες διηγούνται από μία μικρή ιστορία η κάθε μία 🙂

Δυστυχώς όμως, χθες που ξαναπέρασα, έλειπαν και οι δύο. Οι γκρίζες πόλεις φαίνεται ότι δεν αγαπούν τα χρώματα και τις λέξεις.

5ο Ελληνικό συνέδριο BookCrossing

Το προτελευταίο Σαββατοκύριακο του Μαΐου (αλλά και τις δύο γειτονικές ημέρες, Παρασκευή και Δευτέρα — οι bookcrossers δεν αρκούνται σε δύο ημέρες μόνο) θα γίνει στη Θεσσαλονίκη το 5ο Ελληνικό συνέδριο BookCrossing.

Επειδή το BookCrossing:

  • έχει πολλά μέλη, όχι μόνο παγκόσμια αλλά και στην Ελλάδα, και
  • είναι πολύ δραστήρια και χαρούμενα άτομα (και όχι μόνο όταν διαβάζουν — ειδικά η ομάδα της Θεσσαλονίκης, που είχα τη μεγάλη χαρά να πρωτογνωρίσω πριν από 15 μήνες),

νομίζω ότι θα είναι πολύ χρήσιμη εμπειρία για όσους βρεθούν εκεί.

“Κατάδικος” του Κωνσταντίνου Θεοτόκη

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Θεοτόκη “Κατάδικος” και απομονώνω μία φράση που βάζει ο συγγραφέας να λέει ο Τουρκόγιαννος:

“Μα η αρετή είναι αντρειά, κ’ η αντρειά γνωρίζεται μόνο στον κίντυνο, γι’ αυτό στον κόσμο με πειρασμούς δοκιμάζεται η καλοσύνη.”