Ένα ταξίδι, μία ξενάγηση, νέοι φίλοι, πολλά βιβλία, 11 χρόνια

Σήμερα νομίζω ότι είναι κατάλληλη η μέρα να σας πω μία ιστορία που συνέβη πριν από (περίπου) μια δεκαετία (και κάτι παραπάνω).

Τότε (2008)

Περίπου τέτοιες μέρες ήτανε, μερικές μέρες πιο μπροστά για την ακρίβεια, που έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από την Άννα, με την οποία δεν γνωριζόμασταν ακόμη. Μου έγραφε, κάπως διερευνητικά είναι η αλήθεια (λογικό, αφού δε με ήξερε), πως είναι μέλος μιας παρέας από τη Θεσσαλονίκη (κυρίως) και πως η παρέα αυτή ήθελε να έρθει για μία μονοήμερη εκδρομή στην Καβάλα με συγκεκριμένο σκοπό.

Δέχτηκα, χωρίς συζήτηση, να συναντηθούμε και να τους βοηθήσω να επιτύχουν το σκοπό τους, όσο μπορούσα φυσικά, και κανονίσαμε ό,τι χρειαζόταν (π.χ. πού και πότε θα βρεθούμε, για να με αναγνωρίσετε θα κρατάω μία εφημερίδα και θα λύνω το σταυρόλεξο, τέτοια). Εδώ πρέπει να γράψω πως η Άννα μου έστειλε το μήνυμα επειδή είδε ότι ήμουν ένας (λέμε τώρα) bookcrosser από την Καβάλα και επειδή η παρέα που θα ερχόταν ήταν bookcrossers που, μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, «απελευθέρωναν» βιβλία και σε άλλες πόλεις (ο «συγκεκριμένος σκοπός» που έγραψα στην πρώτη παράγραφο).

Bookcrossers της Θεσσαλονίκης στο λιμάνι της Καβάλας
Bookcrossers της Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο) αποβιβάζονται και φωτογραφίζονται στο λιμάνι της Καβάλας

Τα παιδιά ήρθαν, γνωριστήκαμε, φωτογραφηθήκαμε (εντάξει, εγώ λείπω από τη φωτογραφία επειδή είμαι πίσω από τη φωτογραφική μηχανή), τριγυρίσαμε στην πόλη (όπου άφησαν-«απελευθέρωσαν» ούτε-που-θυμάμαι-πόσα βιβλία), φάγαμε, ήπιαμε και ευχαριστηθήκαμε!

Το θέμα όμως είναι (όπως και η αιτία που γράφω αυτό το άρθρο) ότι δε χαθήκαμε όταν τελείωσε η εκδρομή και μπήκαν στο λεωφορείο για την επιστροφή.

Τώρα (2019)

Τόσο το επόμενο διάστημα, οπότε και γνωριστήκαμε όχι μόνο μέσω των blogs και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και με τυχαίες συναντήσεις π.χ. στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ή, απλά, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, όσο και στο σήμερα, το καλό είναι ότι συνεχίζουμε να έχουμε επαφές και δε χαθήκαμε.

Πέρασαν ήδη πάνω από δέκα χρόνια και η παρέα ξέρω ότι έχει διασκορπιστεί σε διάφορα μέρη και δεν εννοώ μόνο στον τρισδιάστατο χώρο, αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου επικοινωνούμε ή αλληλοπαρακολουθούμαστε (ενδεικτικά αναφέρω: το goodreads (προφανώς), το twitter, τα παραμύθια, το linkedin — το facebook για εμένα είναι παρελθόν).

Αλλάξαμε τόπους, δουλειές, συνήθειες, παρέες, αλλάξαμε και οι ίδιοι, ίσως, ως χαρακτήρες. Αρκεί όμως μία φωτογραφία για να θυμηθούμε και να νοσταλγήσουμε (πώς τα γράφω έτσι; 😃)· εξάλλου γι’ αυτό φωτογραφιζόμαστε με φίλους όποτε βρίσκουμε ευκαιρίες.

Παιδιά, να είστε καλά! Είδα σήμερα τη φωτογραφία τυχαία και θυμήθηκα άλλες εποχές.

Βιβλιο-αγώνες στο σπίτι

Σε τι σπίτι μεγαλώνω Θεέ μου; [Ίσως να το έχω γράψει και πιο παλιά, αλλά δεν παύει να με εκπλήσσει το στατιστικό εύρημα]

Συνειδητοποιώ, που λέτε, πριν από λίγο ότι σε αυτό το σπίτι έχουμε έναν άτυπο αγώνα φιλαναγνωσίας!

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Βιβλιο-αγώνες στο σπίτι”

Μόνο

Το χάδι στο βιβλίο άγγιξε εμένα περισσότερο.

Καβάλα: Δεν πετάμε τα βιβλία

Η «Καβάλα: Δεν πετάμε τα βιβλία» είναι μία ομάδα ανθρώπων στο facebook από την Καβάλα που έχει σκοπό τη δωρεά ή την ανταλλαγή των βιβλίων, που δε χρειάζονται πια σε κάποια ιδιωτική βιβλιοθήκη.

 

Λίγο πολύ, όλοι έχουμε στις βιβλιοθήκες μας βιβλία που δεν πρόκειται ποτέ να διαβάσουμε (ή να ξαναδιαβάσουμε) και μένουν εκεί ως ντεκόρ για το δωμάτιο.

Αν, λοιπόν, σκοπεύετε κάποια στιγμή να πετάξετε κάποιο γιατί να μην το δώσετε σε κάποιον άνθρωπο που θα ήθελε να το διαβάσει;

Μπορεί με τη σειρά του να το δώσει μετά σε κάποιον άλλο, κ.ο.κ.

Ή μπορείτε να βρείτε κάποιον άλλο βιβλιόφιλο που δε χρειάζεται κάποιο βιβλίο και να τα ανταλλάξετε!

Αν ζείτε στην Καβάλα ή κάπου κοντά, ελάτε στην «Καβάλα: Δεν πετάμε τα βιβλία»

Το βιβλίο στο χάρτη

Τώρα τελευταία, παρατηρώ ότι, όλο και πιο συχνά, καθώς διαβάζω ένα βιβλίο καταφεύγω και στο σχετικό χάρτη της περιοχής ή των περιοχών, όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα που περιγράφει ο/η συγγραφέας.

Ίσως αυτή η παρόρμηση να προέρχεται από την ανάγκη να σχηματοποιήσω το χώρο, να νιώσω λίγο περισσότερο ότι «βρίσκομαι κι εγώ εκεί», να δω με τα μάτια του ήρωα ό,τι βλέπει και τα μέρη όπου κινείται.

Δεν ψάχνω φωτογραφίες της περιοχής· θα ήταν πολύ δύσκολο, ειδικά αν η ιστορία που διαβάζω είναι «εποχής», οπότε τις λεπτομέρειες τις αφήνω στη φαντασία. Αλλά νομίζω ότι με βοηθάει να έχω μία γενικότερη εικόνα, μέσω του χάρτη, για να προσανατολίζομαι καλύτερα.

«[…] Στ’ αριστερά μου υψώνονται κάτι πελώριοι, συμπαγείς βράχοι, το αγαπημένο στέκι των ψαράδων του καλοκαιριού.  Στα δεξιά, η στεριά εισχωρεί βαθιά στο νερό και την πούντα στολίζουν μια χούφτα γραφικά σπιτάκια. […]»

Το κάνετε κι εσείς αυτό ή τα αφήνετε όλα στου μυαλού τις εικόνες;

Μια περιγραφή της κοινωνίας του τότε… σήμερα

Έγραφε κάποτε ο Δημήτριος Βικέλας στα Διηγήματα:

«Εν συνόλω, εις την κοινωνίαν εκείνην, της οποίας τα συστατικά ήσαν ετερογενή και ποικίλα, αι δε περιστάσεις ανώμαλοι και εισέτι δυσχερείς, υπήρχε τι το ασυνάρτητον, το ιδιόρρυθμον, δος δ’ ειπείν και το αλλόκοτον.»

Για κάποιο περίεργο λόγο, τα παραπάνω χαρακτηριστικά νομίζω ότι ισχύουν και σήμερα.
Ζούμε σε τόσο διαφορετικές εποχές τελικά;

Το πιο σημαντικό κομμάτι

Λίγες μέρες πριν απολυθώ από το στρατό, διάβασα το βιβλίο Being Digital του Nicholas Negroponte (που μου είχε δανείσει ο Ανδρέας) και σε ένα χαρτάκι είχα σημειώσει αυτήν την πρόταση:

«Σε ένα σχέδιο, ό,τι βρίσκεται μεταξύ των γραμμών ή περικλείεται από αυτές, είναι το πιο σημαντικό κομμάτι για να κατανοήσουμε το σχέδιο.»

Κάποιες φορές όμως, το ξεχνάμε αυτό… Είτε ξεχνάμε να τραβήξουμε τις γραμμές στο σχέδιο της ζωής μας ή ξεχνάμε αυτούς που περικυκλώσαμε με αυτές.

Διαβάζω. Διαβάζεις;

Ένα βιβλίο πάντα έχει κάτι να πει

Διάβασμα στο μπαλκόνι. Τι μου λείπει;

Είμαι έτοιμος!

Ο υπολογιστής είναι στο τραπεζάκι στο μπαλκόνι, cola on the rocks δίπλα, μαζί και τα χρειαζούμενα για τις σημειώσεις, το ebook (ναι, ξεκινάω να διαβάζω σήμερα το βιβλίο “jquery – novice to ninja“) στην οθόνη, μια ελαφριά μυρωδιά βασιλικού πλανιέται, πουλάκια κελαηδούν (δυστυχώς τα καλύπτουν τα αυτοκίνητα που περνούν από το δρόμο, παρ’ όλο που είναι μεσημέρι) και ένα ελαφρό αεράκι να με φυσάει από πίσω.

Τι μου λείπει ρε παιδιά;

Ένα ποίημα μέσα στην πόλη

Είδα την αφίσα τυχαία την Τετάρτη, περιμένοντας το λεωφορείο στη στάση, και θυμήθηκα τη σκηνή με το στιχοπλόκο θαμώνα του καφέ της ταινίας “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”… τη θυμάστε;

Ντίνος Χριστιανόπουλος – “Ενός λεπτού σιγή”

Εδώ που τα λέμε, και οι δύο αφίσες διηγούνται από μία μικρή ιστορία η κάθε μία 🙂

Δυστυχώς όμως, χθες που ξαναπέρασα, έλειπαν και οι δύο. Οι γκρίζες πόλεις φαίνεται ότι δεν αγαπούν τα χρώματα και τις λέξεις.