Όταν τελειώσει το κακό…

Η λήξη της πανδημίας, κανονικά, θα πρέπει να είναι μία παγκόσμια γιορτή. Παιδιά θα πρέπει να τρέχουν και πάλι χαρούμενα παίζοντας στους δρόμους, τραγούδια να ακούγονται από κάθε γειτονιά και άνθρωποι να αγκαλιάζονται όπως δεν αγκαλιάστηκαν ποτέ στο παρελθόν· επειδή τώρα θα το εννοούν και θα νιώθουν περισσότερα, μιας και η αγκαλιά μας δείχνει απλά ότι κάποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να μας συμπληρώσει.

Αυτήν την ημέρα θα πρέπει, κανονικά, να τη θυμούνται ακόμη και τα σημερινά βρέφη, όταν θα έχουν γίνει παππούδες και γιαγιάδες.

Θα είναι όμως έτσι;

  • Θα σταματήσουμε να λέμε ψέμματα ο ένας στον άλλο (και οι πολιτικοί σε όλους) ώστε να κερδίσουμε το εφήμερο;
  • Θα πάψει η ατάκα να ισοπεδώνει το επιχείρημα;
  • Θα σταματήσουμε να προσπαθούμε να εκμεταλλευθούμε την αδυναμία του συνομιλητή μας ή να ευχόμαστε «να ψοφήσει η κότα του γείτονα»;
  • Θα κοιτάμε τους άλλους στα μάτια αντί για τα ρούχα, την εμφάνιση, το πορτοφόλι και τις γνωριμίες;

Εμένα κάτι μου λέει ότι δε θα είναι έτσι. Πείτε το «εμπειρία», πείτε ότι τα λέει αυτά κάποιος που δε θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να γίνουν, ένας «γερο-παράξενος», στριμμένος και Μονότροπος, πείτε ό,τι θέλετε…

Εδώ από πολέμους γλύτωσαν τόσες και τόσες γενιές και η νοοτροπία μας δεν άλλαξε· μόνο συνεχίζουμε να ελπίζουμε.

Δε θα ήταν ωραία όμως να γίνουν πραγματικά τα πράγματα, η κοινωνία, η ανθρώπινη συμπεριφορά καλύτερα;


Εντάξει, η αρρώστια δε θα εξαφανιστεί (μάλλον) δια μαγείας άμεσα· θα συνεχίσει ο ιός να υπάρχει, έστω και εξασθενημένος από τα καινούρια φάρμακα που θα βρεθούν. Και αυτό θα είναι μία νίκη, όμως δε θα τον ξεχάσουμε, θα μάθουμε να ζούμε μαζί του… συνεχίζοντας να κάνουμε όνειρα για αυτά που θα μπορούσαν πραγματικά να (μας) αλλάξουν.

Δίσεκτο 2020

Δίσεκτο το 2020 και αύριο θα ζήσουμε την εμβόλιμη ημέρα (29η Φεβρουαρίου). Συνηθίζεται όμως, από πολλούς ανθρώπους, ο δίσεκτος χρόνος να θεωρείται γρουσούζικος και, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ως αποτέλεσμα προλήψεων, να του αποδίδουν διάφορα δυσάρεστα γεγονότα.

Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που δεν έχει συνδεθεί ακόμη το δίσεκτο έτος με την εξάπλωση του κορονοϊού COVID-19;

Πλάκα κάνω, δε θέλω να δώσω βάση σε θεωρίες συνωμοσίας ή ιδέες σε κάποιους που ψάχνουν να βρουν άσχετες «δικαιολογίες». Όσοι ψάχνουν/σκέφτονται έτσι, ας κατηγορήσουν και τον κακό καιρό, είναι και αυτός διαθέσιμος. 😛

Χωρίς κόπο

Γιατί εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας να κυνηγούν την επιτυχία χωρίς να θέλουν να κουραστούν;

Επειδή το ίδιο θέλουμε και για τον εαυτό μας και δεν το πετυχαίνουμε; 🤔

Ανθρώπινες συνήθειες

Κλασσικά, όποιος δε θέλει να δουν τις ευθύνες του, δείχνει κάποιον άλλον.

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Ανθρώπινες συνήθειες”

Αναμονή

Παλιά, όταν περίμενες στο νοσοκομείο, μπορούσες να παρατηρείς τους γύρω σου και να τους σχολιάζεις με το διπλανό σου. Εξάλλου και αυτοί το ίδιο έκαναν…

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Αναμονή”

Κι ακόμα περιμένουμε…

«Εντός 30 ετών θα είναι δυνατή η επαφή με εξωγήινα όντα» (τίτλος σε εφημερίδα)

Ήταν 1966, τα 30 χρόνια πέρασαν και οι εξωγήινοι δεν ήρθαν.

Ίσως οι εξωγήινες μαμάδες να απαγορεύουν την επαφή με γήινα όντα. 😀

Μεταθανάτιοι ύμνοι

Μην υμνείτε (πολύ) κάποιον άνθρωπο που έχει πεθάνει. Δεν το έχει ανάγκη, δε θα του κάνει καλό και δεν έχει σημασία πια για τον ίδιο.

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Μεταθανάτιοι ύμνοι”

Και μην ξεχάσεις…

Και μην ξεχάσεις σήμερα να κατηγορήσεις για κάτι αυτόν που θεωρείς εχθρό σου ή αντίπαλό σου. Επειδή θα τον μειώσεις και θα νιώσεις καλύτερα έτσι.

Επειδή έτσι αυτοπροσδιορίζεσαι. Αλλιώς, αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον δημιουργήσεις (έστω κι αν ήταν η δική σου εικόνα) για να μπορείς να «ξέρεις» ποιος είσαι.

Και μη σε νοιάζει για το πώς θα νιώσει. Κι αυτός το ίδιο θα κάνει με εσένα ή κάποιον άλλο για να μπορέσει κι αυτός να αυτοπροσδιοριστεί.

Μην ανησυχείς, κανένας σχεδόν δεν πιστεύει στις δυνατότητές του και ψάχνει να βρει και να τονίσει τις καμπούρες των άλλων, άσε που είναι και πιο εύκολο αυτό από το να πιστέψεις ότι μπορείς να κάνεις κάτι μόνος σου και να πρέπει να σκεφτείς και να δουλέψεις σκληρά.

Κι έτσι θα συνεχίσεις να ζεις, μαζί με τα άλλα καβούρια στο βάθος του κουβά. Υπάρχει, άραγε, και τίποτε άλλο, έξω από τον κουβά; Αυτός είναι ο κόσμος μας.

Σαν πόλεμος

Είδα ένα σκοτωμένο πουλί στην άκρη του δρόμου. Σαν παιδί στη Συρία, που δεν έμαθε γιατί σκοτώθηκε.

Το μίσος της πολιτικής

Διαβάζοντας παλιές εφημερίδες, εδώ και τόσα χρόνια, έχω μάθει πολλά που δεν ήξερα για εκείνα τα χρόνια (1950-1970) κι έχω παρατηρήσει και διαφορετικές συμπεριφορές των ανθρώπων της εποχής και διαφορετικούς τρόπους γραφής / παρουσίασης των ειδήσεων.

Ως ένα σημείο αναμενόμενα και, κάποιες φορές, συγκρίνοντας την τότε κοινωνία με τη σημερινή, διαφορετικά.

Αυτό όμως που μένει αναλλοίωτο, όλα αυτά τα χρόνια, είναι η ρητορική μίσους που χρησιμοποιείται όταν το θέμα είναι πολιτικό ή εμπλέκονται πολιτικοί. Δεν υπάρχουν αντιπαραθέσεις επιχειρημάτων, υπάρχει είτε η προβολή των αδυναμιών του αντιπάλου ή η αποσιώπηση των αδυναμιών αυτών που υποστηρίζει η κάθε εφημερίδα.

Ακόμη και σήμερα, η μεθοδολογία δεν έχει αλλάξει· παρατηρήστε τις πολιτικές εξελίξεις και δηλώσεις και θα καταλάβετε γιατί πάρα πολλοί επιλέγουν την πολιτική ως σταδιοδρομία.

Επειδή, κατά βάση, δε χρειάζονται ιδιαίτερα προσόντα, αρκεί να μπορείς να κατηγορήσεις τον (όποιο) αντίπαλο ή να δικαιολογήσεις την παράταξή σου.

Και να στηριχτείς, εννοείται, στην αδιαφορία των «κουκιών», εννοώ των ψηφοφόρων. 😞

Και σε 50 χρόνια ίδια θα είναι η συνταγή.