Category:

μικρές ιστορίες

Συνομιλία δύο παιδιών σε φανταστικό μέρος

Την παρακάτω συνομιλία την «άκουσα» σήμερα το πρωί και την καταγράφω αυτολεξεί για να μην την ξεχάσω. Για εσάς μπορεί να μη σημαίνει τίποτε, μπορεί και να σημαίνει…

Το νηπιαγωγείο μου

Το παλιό νηπιαγωγείο στην οδό Φιλαδελφείας δεν υπάρχει εδώ και χρόνια. Βρισκόταν στο παραπάνω οικόπεδο από το 16ο δημοτικό σχολείο, εκεί

Νυχτερινές επισκέψεις

Τα βράδια έρχονται κρυφά οι

6 χρόνια πριν…

Πριν από 6 χρόνια, αυτές τις μέρες πάνω κάτω, άδραξα την ευκαιρία και συμμετείχα σε ένα σεμινάριο.

Χρώματα της άνοιξης

Ό,τι είχε ξεθωριάσει, ζωντανεύει και πάλι. Το γκρίζο της πόλης έγινε πράσινο, καφέ και κίτρινο. Όχι χρώματα του καλοκαιριού, χρώματα αχνά, χρώματα της άνοιξης που, ακολουθώντας το χειμώνα, αρχίζει δειλά δειλά να βάφει το τοπίο και πάλι. «Μια από τα ίδια», θα μου πεις. Και πάλι. Τώρα όμως η αλυσίδα είναι πιο αδύνατη. Κι ελπίζω …
Read more

Αγαπητό ημερολόγιο – 30 Ιουνίου

Αγαπητό μου ημερολόγιο, η μέρα ήταν λίγο μεγαλύτερη σήμερα, γι’ αυτό θα σου γράψω μόνο λέξεις, όσες θυμάμαι, απ’ ό,τι συνέβη ή μου έκανε εντύπωση…

Τα παπούτσια στο παράθυρο

Στο περβάζι του κλειστού παραθύρου του ισογείου διαμερίσματος μιας πολυκατοικίας αφήσανε προχθές,

Αγάπη μόνο!

Ήταν και Μεγάλη Εβδομάδα (Μεγάλη Πέμπτη έγινε γνωστό), που δεν είχαν και μαθήματα, ήταν και «εκουσίως» η απαγωγή! Απρίλιος 1963. Άμα θέλει η νύφη και ο γαμπρός…

Ήταν και άνοιξη…

«Χήρος και χήρα με 11 τέκνα αλληλοαπήχθησαν» λέει η είδηση της 7ης

Μόνο

Το χάδι στο βιβλίο άγγιξε εμένα περισσότερο.

Αρέσει σε %d bloggers: