Για το καλό μας! #GDPR

Στα ηλεκτρονικά μηνύματα των τελευταίων ημερών διαβάζω ότι όλες οι εταιρείες φροντίζουν για το καλό μας, να μη διαρρεύσουν τα προσωπικά μας δεδομένα και για να είναι προστατευμένα.

Για το λόγο αυτό Συνεχίστε την ανάγνωση του “Για το καλό μας! #GDPR”

Πώς αντιμετωπίζουμε τους συλλέκτες δεδομένων;

 

Αφού όλοι ενδιαφέρονται να μας κατατάξουν σε κατηγορίες, διαβάζοντας με όποιο τρόπο μπορούν, τα δεδομένα μας (προσωπικά και μη), γιατί να μην τους μπερδέψουμε λίγο;

Δεν απαγορεύεται, δεν είναι παράνομο και είναι και διασκεδαστικό, αν το καλοσκεφτεί κανείς… Δε θα ήταν ωραίο π.χ. να κάναμε κάθε μέρα και από ένα check-in από διαφορετική πόλη; Η Γη έχει πολλά όμορφα μέρη που θα θέλαμε να πάμε, γιατί να μην τα επισκεφτούμε νοερά; 😉

Η πρωταπριλιά είναι την Κυριακή #BFF

Μην πιστεύετε άκριτα ό,τι διαβάζετε εδώ κι εκεί. Κυκλοφορούν πολλοί «πλακατζήδες» γύρω μας.

Γκρι σε λευκό

Πριν από λίγο ζήτησα να διαγραφώ από ένα ενημερωτικό δελτίο, αναφέροντας στην αιτία διαγραφής τον πραγματικό λόγο που με έκανε να προχωρήσω σε αυτήν την ενέργεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του “Γκρι σε λευκό”

Ημέρες αποχής

Αν μια μέρα απέχεις, θέλοντας ή μη, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σημαίνει είτε πως περνάς πολύ καλά και δε σε νοιάζει ή πως είχες άλλες ασχολίες και έμεινες μακριά. Συνεχίστε την ανάγνωση του “Ημέρες αποχής”

Περί copyrights & clopyrights

Δηλώνω εξ αρχής ότι ούτε έχω τις νομικές γνώσεις, ούτε γνωρίζω πολλά περισσότερα για το θέμα απ’ όσα γνωρίζει ο μέσος επισκέπτης ιστοσελίδων. Βλέπω όμως σε πολλούς δικτυακούς τόπους το παρακάτω κείμενο:

«ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.»

και αναρωτιέμαι:

  1. Αν διαβάσω κάτι (και μου αρέσει) στις σελίδες κάποιου δικτυακού τόπου, που μου απαγορεύει τη «μερική αναδημοσίευση», δε μπορώ να το στείλω στους φίλους μου στο facebook ή στο twitter;
  2. Αν στείλω μόνο τον τίτλο του άρθρου και το URL, άρα αναδημοσιεύσω σε ηλεκτρονικό μέσο μερικώς το άρθρο, παραβαίνω την ανωτέρω απαγόρευση;
  3. Αν την παραβαίνω, γιατί ο συγκεκριμένος δικτυακός τόπος έχει κουμπάκια που με προτρέπουν να μοιραστώ το άρθρο με φίλους και γνωστούς σε facebook, twitter και άλλα, γνωστά και άγνωστα, μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
  4. Με μια αναζήτηση σε μια μηχανή αναζήτησης, βλέπω ότι το ανωτέρω κείμενο το αντιγράφουν πολλοί δικτυακοί τόποι με την ίδια διατύπωση. Δεν αποτελεί αυτό το κείμενο «περιεχόμενο του παρόντος web site», άρα απαγορεύεται η αναδημοσίευσή του; [τυπικά]
  5. Αν το «πρωτότυπο» άρθρο είναι αναπαραγωγή κάποιου δελτίου τύπου, μπορούν να το εμφανίζουν ως πρωτότυπο κείμενο και να απαγορεύουν την αναδημοσίευσή του;
  6. Αν το πρωτότυπο άρθρο συνοδεύεται από φωτογραφία που έχει αντιγράψει ο συντάκτης του από άλλο δικτυακό τόπο και δεν το αναφέρει πουθενά, έχει το δικαίωμα να απαγορεύει την αναδημοσίευση και της κλεμμένης φωτογραφίας;

Για κάποιους τα πράγματα μπορεί να είναι ξεκάθαρα, αλλά εγώ δυσκολεύομαι να τα καταλάβω, όσο περισσότερο διαβάζω σχετικά κείμενα. Ελπίζω να υπάρχει κάποιος δικτυακός τόπος που να τα ξεκαθαρίζει αυτά τα ζητήματα με απλά λόγια.

Η κηδεία της Δόμνας Σαμίου και ο ιός στο δικτυακό τόπο του υπουργείου Πολιτισμού

Διάβασα πριν από λίγη ώρα ότι η κηδεία της Δόμνας Σαμίου δε θα γίνει δημοσία δαπάνη και έγραψα στο twitter ότι θα είναι ντροπή μας (όλων μας) αν γίνει κάτι τέτοιο. Κατανοώ ότι είναι δικαίωμα της οικογένειάς της να την κηδέψει με δικά της έξοδα, πιστεύω όμως ότι, δεδομένης της προσφοράς της Δόμνας Σαμίου στην πολιτιστική παράδοση της Ελλάδας, είναι υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας να την φροντίσει [=κηδεύσει], εκ μέρους μας, ως ένα ύστατο «ευχαριστώ».

Ψάχνοντας λοιπόν να βρω τη δήλωση του κ. υπουργού του Πολιτισμού (δεν το γράφω ειρωνικά αυτό), μήπως και μάθω περισσότερα, προσπάθησα να επισκεφτώ το δικτυακό τόπο του υπουργείου Πολιτισμού για να δω αυτή τη σελίδα:

Οπότε, ακόμη δεν έχω απάντηση.

Επίσης, διάβασα το πρωί ότι πέθανε και ο κινηματογραφιστής Νίκος Δημόπουλος, στην Αυστραλία. Ο δικτυακός τύπος στην Ελλάδα αναφέρει το γεγονός αναπαράγοντας το ίδιο κείμενο, ο δε δικτυακός ελληνόφωνος τύπος της Αυσταλίας φαίνεται να αγνοεί το γεγονός. Αυτό που προσπαθώ να εντοπίσω είναι η ημερομηνία θανάτου του και, στην καλύτερη περίπτωση, ένα μικρό βιογραφικό του (καθώς η σελίδα στην οποία παραπέμπω πιο πάνω είναι δική μου δουλειά και περιέχει μόνο τη φιλμογραφία του), αλλά μάταια.

Δε θέλω να προτρέχω, ελπίζω να είναι εντυπώσεις [μου] της στιγμής όλα αυτά που γράφω πιο πάνω (για τη Σαμίου, το υπουργείο, το Δημόπουλο) και ότι θα διορθωθούν (ακόμη και εντός της ημέρας).

$18.500.000 είναι πολλά λεφτά και έχουμε και κρίση

Πέθανε λένε κάποιος, του οποίου το όνομα δε μου λένε (σσσσ, είναι μυστικό και θα το μάθετε κι εσείς και δεν κάνει), και μου άφησε 18,5 εκατομμύρια δολλάρια, τα οποία μπορώ να διεκδικήσω αν στείλω κάποια στοιχεία μου στον καλό κύριο που με ειδοποίησε.

Λογικά, αν τα στείλω, μετά θα μου ζητήσουν και άλλα, πιο προσωπικά, στοιχεία για να αποδείξω ότι είμαι ο νόμιμος δικαιούχος και δεν κάνει να πέσουν τόσα λεφτά σε ξένα χέρια.

Το ωραίο όμως είναι ότι, παρ’ όλο που αυτή είναι η τελευταία ειδοποίηση που μου στέλνουν, λίγα λεπτά μετά μου την ξαναστέλνουν για να σιγουρέψουν ότι την έλαβα… έστω κι αν δεν έλαβα ποτέ το πρώτο γράμμα (όπου έγραφαν και το όνομα του αποθανόντα).

Λοιπόν, πέρα από την πλάκα, άμα μάθω ότι τελικά είχα ένα πλούσιο θείο κάπου στη Γη και μου άφησε ο καημένος 18,5 εκατομμύρια δολλάρια (ούτε 14 εκατομμύρια ευρώ δηλαδή) που μάζεψε ένα-ένα με κόπους και βάσανα, τι θα πρέπει να μου κάνετε αγαπητοί αναγνώστες που αγνόησα αυτήν το τόσο ευγενική ειδοποίηση και την ανέφερα μάλιστα και ως απόπειρα phishing στο GMail;

Δε θα πρέπει να με μουτζώνετε με πόδια και με χέρια; Το λιγότερο!

Οικονομικές συμβουλές από ένα… αρκουδάκι;

Οι spammers δε σταματούν να μας εκπλήσσουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Πριν από λίγη ώρα, κάποιος έστειλε τα παρακάτω μηνύματα σε δύο ομάδες που παρακολουθώ σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο (στο identi.ca εν προκειμένω, οι ομάδες είναι οι σχετικές με το Ubuntu Linux και το Firefox) — και σίγουρα όχι μόνο σε αυτές.

Το μήνυμα σε γενικές γραμμές δεν είναι κακό (αν δεχτούμε ως δεδομένα τα κακά αγγλικά, μιας και προέρχεται από την Ινδονησία).

Πείτε μου όμως, θα εμπιστευόσασταν ποτέ να πάρετε πληροφορίες οικονομικής φύσεως από κάποιον που έχει ως φωτογραφία ένα αρκουδάκι;

Δικτυακές ευγένειες (social media savoir faire)

Το σημερινό άρθρο έχει μάλλον τη μορφή δημοσκόπησης, οπότε είναι ευπρόσδεκτα τα σχόλια πολύ περισσότερο από τις άλλες φορές (όχι ότι για τα υπόλοιπα άρθρα τα σχόλια δεν είναι ευπρόσδεκτα αλλά, ειδικά γι’ αυτό, αυτά είναι και το θέμα μας).

Η ερώτηση
Ας υποθέσουμε ότι γράφετε κάτι γενικό (ή ειδικό) σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο του internet (π.χ. facebook, twitter, blog) και κάποιος/α απαντάει με ένα γενικό σχόλιο. Θεωρείτε υποχρέωσή σας να απαντήσετε ή το αφήνετε αναπάντητο, αφού δε σας εμπλέκει άμεσα;

Οι απαντήσεις
Αν και, μάλλον, δεν είναι μόνο όσες απαντήσεις ακολουθούν, τις αναφέρω για να ξεκινήσει η συζήτηση και να μην πετάξω έτσι μια ξερή ερώτηση 🙂

  • απαντάω κι εγώ εξίσου γενικά (και χωρίς ουσία), διακινδυνεύοντας τη δημιουργία χαβαλέ ή απαξίωσης. Το θέμα είναι ότι χάνεται η ευκαιρία της συζήτησης με τη συμμετοχή και άλλων ανθρώπων.
  • ευχαριστώ για το σχόλιο, λόγω ευγένειας, καλής συμπεριφοράς ή υποχρέωσης. Εξίσου αδιάφορη και γενική επιλογή, όπως και πριν, κατά τη γνώμη μου.
  • δεν απαντάω άμεσα και αφήνω να περάσει κάποιος χρόνος για να σχολιάσουν και άλλοι. Έτσι υπάρχει ο κίνδυνος να το ξεχάσω αργότερα και να μείνει μετέωρο και το σχόλιο.

Θα μου πείτε βέβαια ότι το κάθε δίκτυο έχει και τις δικές του συμπεριφορές, π.χ. αν στο twitter δεν απαντήσεις μέσα σε λίγη ώρα (συνήθως μέχρι μισή ώρα), έχεις “χάσει” την ευκαιρία. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, θεωρήστε ότι το πρόβλημα προσαρμόζεται στις όποιες ιδιαιτερότητες.

Τώρα που έγραψα το άρθρο, σκέφτομαι ότι τα παραπάνω εφαρμόζονται άμεσα και σ’ αυτό… να απαντήσω άμεσα στο πρώτο σχόλιο (όποτε αυτό έλθει) ή να το αφήσω να ωριμάσει και να έλθουν και άλλα; Να αφήσω τη συζήτηση να αναπτυχθεί μεταξύ των σχολιαστών και εμού ή να “κάνω παιχνίδι” με τον κάθε ένα ξεχωριστά;  😉