Updates from Ιούνιος, 2007 Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • Apostolos Tsompanopoulos 20:58 on 2 June 2007 Permalink | Reply
    Tags: ,   

    Να αλλάξει η έδρα της Εθνικής ποδοσφαίρου! 

    Ευτυχώς που “τιμωρηθήκαμε” και έπρεπε να παίξουμε αυτούς τους δύο αγώνες (σήμερα και την Τετάρτη) εκτός Αθηνών. Φάνηκε ξεκάθαρα η διαφορά επιπέδου μεταξύ των φιλάθλων της επαρχίας και των οπαδών της πρωτεύουσας (όπως έγινε και αρκετές φορές στο παρελθόν)!

    Στην πρωτεύουσα των πολλών (μεγάλων) ομάδων και της ανωνυμίας των ανθρώπων είναι εύκολο κάποιος φίλαθλος να παρασυρθεί σε πράξεις που υπαγορεύονται από τη νοοτροπία του όχλου. Στην πρωτεύουσα που μονοπωλεί τους τίτλους των εθνικών διοργανώσεων και που συνήθισε στους ακριβοπληρωμένους παίκτες, είναι εύκολο ο φίλαθλος να αγχωθεί (προσπαθώντας έτσι να απομακρύνει τα προβλήματα της καθημερινότητάς του) και, στη συνέχεια, να αγχώσει τους παίκτες.

    Στην επαρχία τέτοιες ευκαιρίες δε δίνονται συχνά και, όταν συμβαίνει, για την πόλη που θα φιλοξενήσει τον αγώνα της εθνικής ομάδας όλη η ημέρα (και συνήθως και οι προηγούμενες) είναι σα γιορτή. Ο φίλαθλος ξέρει ότι στο γήπεδο θα πρέπει να φωνάξει (και έτσι να εκπροσωπήσει) για όλη τη χώρα… και το κάνει! Πηγαίνει μάλιστα στο γήπεδο οικογενειακώς και εκπαιδεύει έτσι και την επόμενη γενιά, μέσα σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα μάλιστα. Η επαρχία διψάει να δει και να βοηθήσει την εθνική ομάδα και πρέπει να της δίνεται η ευκαιρία να τη βλέπει.

    Οι Ολυμπιακοί αγώνες έδωσαν μεγάλα και καινούρια γήπεδα σε αρκετές πόλεις εκτός Αττικής. Αυτές οι πόλεις έχουν και τα απαιτούμενα αεροδρόμια που θα διευκολύνουν την άφιξη/αναχώρηση των αντιπάλων. Ας τα εκμεταλλευθούμε!

    Και στο κάτω κάτω, αν λείπουν κάποιες υποδομές, ας φτιαχτούν! Η ανάπτυξη των (άλλων) πόλεων βοηθάει και την πρωτεύουσα μακροπρόθεσμα (και δεν εννοώ σε ποδοσφαιρικό επίπεδο μόνο).

     
  • Apostolos Tsompanopoulos 13:40 on 31 May 2007 Permalink | Reply
    Tags:   

    Για την Αμαλία 


    Μακάρι η ευχή της Αμαλίας να βγει αληθινή!

    «Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

    (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

    «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

    (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

    Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

    Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

    Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

    Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

    «Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

    (Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

    Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

    «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

    Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

    • ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
    • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
    • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
    • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
    • ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

    ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

    • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
    • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
    • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

    ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

    Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

    (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

    ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

     
  • Apostolos Tsompanopoulos 23:28 on 19 May 2007 Permalink | Reply
    Tags:   

    Στα παλιά καφενεία 

    Τα παλιά τα χρόνια, πριν εμφανιστεί η τηλεόραση, το καφενείο ήταν ο τόπος όπου συγκεντρωνόταν οι κάτοικοι του χωριού ή της πόλης. Μετά τη δουλειά τους οι εργαζόμενοι, πρωί και απόγευμα οι χασομέρηδες, έπιαναν θέση στα μικρά τραπεζάκια του για να μάθουν τα νέα της ημέρας, να συναντήσουν τους φίλους τους, να ανταλλάξουν απόψεις για τα τρέχοντα θέματα με όσους βρίσκονταν εκεί.

    Από εκεί περνούσε τακτικότατα ο πρόεδρος του χωριού ή ο βουλευτής της περιφερείας για να τον δουν και να δώσει υποσχέσεις, ο παπάς για να συναντήσει το ποίμνιο που δεν έβλεπε στην εκκλησία, ο γεωπόνος για να συμβουλέψει, ο χωροφύλακας για να είναι μέσα στα πράγματα. Κάποιος μπορούσε πολύ εύκολα επίσης να διακρίνει τους πανταχού παρόντες ξερόλες που συμμετείχαν σε κάθε συζήτηση, τους κουτσομπόληδες που είχαν τα αυτιά τους ανοιχτά και αναμετέδιδαν κάθε είδηση ή φήμη, τους ήσυχους που καθόταν στις άκρες και παρακολουθούσαν, καθώς και το χαζό του χωριού ή της περιοχής που όλοι τον πείραζαν, αλλά αυτός δεν καταλάβαινε τα πειράγματα και πίστευε ό,τι του έλεγαν.

    Οι θαμώνες παράγγελναν τον καφέ τους ή το ούζο τους και ήταν συνήθως εύκαιροι για μια γερή παρτίδα τάβλι ή για λίγο χαρτάκι και ο καφετζής δεν τους χαλούσε το χατήρι για ό,τι ζητούσαν. Πολλές φορές ένας καλός καυγάς άναβε τα αίματα και μάζευε και κόσμο από τους γύρω δρόμους που έτρεχε εκεί για να μάθει τι συνέβη, ποιοι και γιατί μαλώνουνε και για να πάρει το μέρος του ενός ή του άλλου. Κάποιες φορές μάλιστα ήταν και ο ίδιος ο καφετζής που υποκινούσε το ξεκίνημα του καυγά, σκεπτόμενος ότι έτσι ίσως αυξανόταν η πελατεία.

    Νομίζετε ότι μου λείπουν τα παλιά καφενεία;
    Ανοίξτε την τηλεόρασή σας στις 8 το απόγευμα!

     
  • Apostolos Tsompanopoulos 09:43 on 8 April 2007 Permalink | Reply
    Tags:   

    Δημοσιογραφική δεοντολογία 

    Είδηση πρώτη
    Ας δούμε πρώτα μία δυσάρεστη είδηση: Κατέληξε, στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε, 50χρονος, πατέρας 3 παιδιών, όταν έσκασε στα χέρια του αυτοσχέδια κροτίδα.

    Είδηση δεύτερη (αμέσως μετά)
    Το εντυπωσιακό θέαμα των χιλιάδων πυροτεχνημάτων που εκτοξευόταν από τη μία ενορία στην άλλη θαύμασαν οι επισκέπτες στο Βροντάδο της Χίου.

    Σχόλιο πρώτο
    Όταν σκοτωθεί κάποιος άτυχος και από τον ετήσιο πόλεμο του Βροντάδου (και άλλων περιοχών), θα δακρύσουμε κροκοδειλίως;

    Σχόλιο δεύτερο
    Από πού επηρεάζονται οι αυτοδίδακτοι κροτιδοκατασκευαστές;

    Δικαιολογία πρώτη
    «Μα εμείς (οι δημοσιογράφοι) καταγράφουμε την επικαιρότητα»

    Δικαιολογία δεύτερη
    «Ενήλικες είναι, ξέρουν τι κάνουν»

    Φαύλος κύκλος!
    Χριστός Ανέστη!

     
  • Apostolos Tsompanopoulos 17:06 on 7 April 2007 Permalink | Reply
    Tags:   

    Ιατρική πραγματογνωμοσύνη 

    Είχε σπάσει το χέρι της πριν από 3 εβδομάδες και ξαναπήγε στο νοσοκομείο για να την εξετάσουν και πάλι οι γιατροί. Περίμενε στην ουρά μέχρι να ακούσει το όνομά της. Όταν τη φώναξαν, πήρε μαζί της και την πρώτη ακτινογραφία που είχε βγάλει την πρώτη μέρα, για να μπορεί ο γιατρός να συγκρίνει, όταν θα έβγαζε και τη δεύτερη.

    Όταν την είδε ο γιατρός, παίρνει την ακτινογραφία, τη βλέπει (χωρίς να προσέξει την ημερομηνία) και της λέει: «Καλά πάμε»!!!

    Πού να έβλεπε δηλαδή και την ακτινογραφία εκείνης της ημέρας!

     
    • Periklis 18:51 on 7 Απριλίου 2007 Permalink | Reply

      Έπεσε κάποτε ο πατέρας μου (88 ετών), τον πήγα για πλάκα, κοιτάει ο γιατρός: “χμμμ, κάταγμα, θα μείνει μέσα” μου λέει.
      Ρωτάω “πού το βλέπεις το κάταγμα γιατρέ?”
      -“Είσαι γιατρός?” με ρωτάει κι αυτός
      -“Όχι, δεν είμαι γιατρός, αλλά ως πολιτικός μηχανικός εξετάζω συχνά ραγίσματα μπετόν και σιδήρου!”
      -“Να, εδώ είναι το κάταγμα” μου λέει.
      Κοιτάω, τίποτα, ούτε ίχνος κατάγματος. Καλά, λέω, αφού είναι κάταγμα να μείνει μέσα.
      Μετά από 3 μέρες ξάπλας ο μεγάλος, περνάει ένας άλλος γιατρός.
      -“Τί έχει ο παππούς?”
      -“Κάταγμα, να οι πλάκες”
      -“Μα δεν βλέπω πουθενά κάταγμα…”
      -“Ούτε εγώ βλέπω” απαντάω εγώ “αλλά δεν είμαι και γιατρός”
      Έξω ο παππούς… με ρωτάει, καλά γιατί με είχαν μέσα, αφού δεν πόναγα καθόλου!
      Τί του λες τώρα, εδώ υπερλειτούργησε το σύστημα υγείας, θα παραπονιόμαστε κιόλας? :-))

  • Apostolos Tsompanopoulos 16:44 on 5 April 2007 Permalink | Reply
    Tags: ,   

    Κρουαζιερόπλοιο πήρε κλήση 

    Ευτυχώς που τελικά πήγαν όλα καλά…

    Αυτοί οι καπετάνιοι όμως θα πρέπει να προσέχουν και να μην τρέχουν… οι “κλήσεις” πληρώνονται ακριβά (και οι κλίσεις ακριβότερα)!

    Το (ορθογραφικό) λάθος διορθώθηκε αμέσως φυσικά· ήταν αστείο όμως! 🙂

    Ενημέρωση (6 Απρ 2007 ώρα 9:00):
    τελικά απ’ ό,τι μάθαμε σήμερα το πρωί, τα νέα είναι άσχημα… αγνοούνται 2 άτομα (και το καράβι βυθίστηκε).

     
  • Apostolos Tsompanopoulos 20:50 on 2 April 2007 Permalink | Reply  

    Καλημέρα άγνωστοι 

    Μεγάλη Δευτέρα, δεν είχε δουλειά και αποφάσισε να περπατήσει στους πολύβουους δρόμους της πόλης. Πλησίαζε μεσημέρι όταν, περνώντας έξω από μία τράπεζα, πρόσεξε τα θυροκολλημένα Α4 χαρτιά που έλεγαν: «Το κατάστημα λειτουργεί μόνο με ένα ταμείο»

    Κοίταξε μέσα και είδε ότι υπήρχε κόσμος σε μία μακρυά ουρά, σχεδόν μέχρι την πόρτα. Πήρε την απόφασή του, μπήκε μέσα και στάθηκε στην ουρά. Όταν ήρθε η σειρά του, στάθηκε μπροστά στο ταμείο και είπε στον ταμία: «Δε θέλω κάτι από την τράπεζα. Σκέφτηκα να μπω μόνο και να σου πω μια καλημέρα, για να κάνεις κι εσύ ένα διάλειμμα»

    Ο ταμίας τον κοίταξε απορημένος και μετά χαμογέλασε. «Καλή σου μέρα», είπε.

    «Ώρα να σ’ αφήσω τώρα να κάνεις τη δουλειά σου» είπα μετά και γύρισα να φύγω.

     
  • Apostolos Tsompanopoulos 21:11 on 20 March 2007 Permalink | Reply
    Tags:   

    «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις» 

    Σήμερα το μεσημέρι έγινε η κηδεία ενός παλιού μου καθηγητή, τον καιρό που πήγαινα στο λύκειο. Φιλόλογος αυτός, θετικής κατεύθυνσης εγώ (από παλιά), ήταν δύσκολο να συναντηθούν πολλές φορές οι δρόμοι μας.

    Από εκείνη όμως τη χρονιά που μας δίδαξε, μου έμεινε τελικά μόνο μία φράση που μας είπε μία φορά: «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»

    Δεν ξέρω ποιος αρχαίος την πρωτοείπε, ακούγοντάς την όμως απέκτησε νόημα ένα παιχνίδι που έπαιζα μόνος μου προσπαθώντας να καταλάβω το νόημα κάποιας λέξης αναλύοντάς την. Απέχοντας παρασάγγας από τη σοφία που ευαγγελίζεται, το παιχνίδι συνεχίζω ακόμη και τώρα να το παίζω, με βοήθησε δε κάποιες φορές να κάνω και τον έξυπνο (εντυπωσιάζοντας ακόμη και φίλη τριτοδεσμίτισσα) στην παρέα.

    Είναι απίθανο το πόσο, κάποιες φορές, μας επηρεάζει κάτι φαινομενικά ασήμαντο, όπως μία φράση, και το πως τελικά διασταυρώνονται οι ζωές μας μεταξύ τους.

    Εις μνήμην σου, κ. καθηγητά…

     
    • Apostolos Tsompanopoulos 15:41 on 30 Νοεμβρίου 2008 Permalink | Reply

      όχι φίλε μου, τα σχολεία μας ήταν αρκετά μακρυά… πήγαινα στο 3ο λύκειο Καβάλας (φωτογραφία) και, αν και δε μπορώ να αποκλείσω ότι θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος φιλόλογος, αν υπηρέτησε και στα δύο σχολεία, ωστόσο είναι μάλλον σύμπτωση.

      Apropos, θέλω να αναφέρω ότι η φράση “κάνω και τον έξυπνο […] στην παρέα”, που έγραψα στο κείμενο, τώρα που το ξαναδιαβάζω, μου φαίνεται να έχει κάποια αρνητική χροιά (κομπασμού). Το συγκεκριμένο περιστατικό όμως (μέσα στις παρενθέσεις) ήταν αυθόρμητο και οι όποιες εντυπώσεις προήλθαν από το γεγονός ότι (πάντα) τα πήγαινα καλύτερα με τους αριθμούς απ’ ό,τι με τα γράμματα.

    • Gimme 15:28 on 30 Νοεμβρίου 2008 Permalink | Reply

      Βρηκα το κειμενο σου τυχαια ψαχνοντας για κατι δικα μου …

      Διαβασα την περιγραφη .. και κατι μου θυμιζει.. γιατι ο φιλολογος που ειχα στο Γυμνασιο με εκανε να ακολουθησω Τριτη Δεσμη..απο πολυ νωρις (1η γυμνασιου) .. και συνηθιζε τοτε να μας “πεταει” αρχαια ρητα σαν κ αυτο.. και παρα πολλα αλλα που τα κατεγραφα σε μπλοκακι.

      Αν πηγαινες στο 22ο τοτε λεμε τον ιδιο…

      περιμενω νεα σου.

      karavolas@gmail.com

    • Gimme 16:49 on 30 Νοεμβρίου 2008 Permalink | Reply

      ναι πριν λιγο ειδα το προφιλ σου οντως καπως δυσκολο να συνεπεσε να ειναι ο ιδιος καθηγητης…
      εγω πηγαινα στο 22ο στη Γκράβα …
      οπως και να’ναι τα πραγματα, να ζειτε να τον θυμαστε γιατι ενας Δασκαλος παντα ειναι Δασκαλος!

      και βασικα δε σου κρυβω οτι ψαχνω τα ιχνη του απο τοτε.. να δω τι κανει.. που ειναι.. γιατι τον εχω χασει χρονια.. και καποτε ηπλιζα οτι μεσα απ το διαδικτυο ισως βρς στοιχεια….

      φυσικα και καταλαβα πως εννοουσες τη φραση στο κειμενο…δεν εχει σημασια ομως.. και μονο που το χρησιμοποιησες εχει καποια σημασια.

      Σ ευχαριστω για την αμεση απαντηση!

      ΥΓ: εγω παλι το αντιθετο.. καλυτερα με τα γραμματα/προτασεις παρα με τους αριθμους/συναρτησεις.. (κι ας μη βαζω τονους) 🙂

    • ΧΡΗΣΤΟΣ Ζ. ΚΩΝΣΤΑΣ 13:49 on 25 Φεβρουαρίου 2009 Permalink | Reply

      Πάντως το “ρητό” «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις» το είπε ο Αντισθένης, μαθητής του Σωκράτη και “πατέρας” κατά κάποιο τρόπο της Κυνικής φιλοσοφίας.

    • Apostolos Tsompanopoulos 13:57 on 25 Φεβρουαρίου 2009 Permalink | Reply

      Αυτό δεν το ήξερα, θα τον έχω υπ’ όψη μου αν δω να αναφέρεται σε κάποιο βιβλίο.

      Έχω διαβάσει ένα βιβλίο για το Διογένη με τίτλο “Διογένης ο κυνικός” του Γιώργου Βαμβαλη, αλλά αυτό που προτιμώ είναι ο “Τίμων ο μισάνθρωπος”, που έχω σε μετάφραση από τον καιρό που πήγαινα στο γυμνάσιο… σ’ αυτό το βιβλίο είναι που συνάντησα για πρώτη φορά και το όνομα “Μονότροπος”, το οποίο και χρησιμοποιώ ως δικτυακό μου παρόνομα 😉

  • Apostolos Tsompanopoulos 13:03 on 15 March 2007 Permalink | Reply
    Tags:   

    Το καθάρισμα του πληκτρολογίου 

    Το πληκτρολόγιο του υπολογιστή, κάτω από τα πλήκτρα, συνήθως αποκαλύπτει κάποιες από τις καθημερινές μας συνήθειες και το καθάρισμά του συνήθως αφήνεται “για αργότερα” επειδή απαιτεί χρόνο ή/και ειδικές διαδικασίες (αφαίρεση – επανατοποθέτηση πλήκτρων, εξαιρούνται οι φορητοί υπολογιστές) ή εξαρτήματα (πεπιεσμένος αέρας).

    Ένας γρήγορος και αποτελεσματικός τρόπος καθαρισμού όμως απαιτεί μόνο ένα χαρτονάκι διαστάσεων περίπου 2×4 εκ. Περνώντας το από τις οριζόντιες “χαραγματιές” μεταξύ των πλήκτρων, τα περισσότερα σκουπιδάκια μαζεύονται στις άκρες αριστερά και δεξιά του πληκτρολογίου. Ακολουθούν 2 κάθετα περάσματα, ένα σε κάθε άκρη, και τα μαζεύουμε στις γωνίες, απ’ όπου είναι πιο εύκολο να τα αφαιρέσουμε είτε επειδή πιάνονται στο χαρτονάκι ή με λίγο φύσημα.

    Έτσι, το γενικό καθάρισμα του πληκτρολογίου μπορεί να καθυστερήσει λίγο ακόμη!

     
  • Apostolos Tsompanopoulos 11:24 on 19 February 2007 Permalink | Reply  

    Παραδοσιακά Κούλουμα 

    Γιορτάστηκαν και σήμερα τα παραδοσιακά Κούλουμα από τους κατοίκους της [όνομα Πόλης] και της γύρω περιοχής αναβιώνοντας παραδοσιακά έθιμα, όπως το παραδοσιακό πέταγμα του αετού, χορεύοντας παραδοσιακούς χορούς και τιμώντας τα παραδοσιακά εδέσματα που ετοίμασε ο οικείος πολιτιστικός σύλλογος.

    Τις παραδοσιακές εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους ο υπουργός κ. Παρεδωσιάδης, ο εκπρόσωπος του λαού στο κοινοβούλιο κ. Βολευτίδης, ο νομάρχης κ. Διοριστής, ο δήμαρχος κ. Βολευτίδης (εξάδελφος του κ. βουλευτή), νομαρχιακοί και δημοτικοί σύμβουλοι με τις οικογένειές τους, εκπρόσωποι των τοπικών φορέων με τις οικογένειές τους και πλήθος πολιτών.

    Σε δηλώσεις του ο πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου κ. Βολευτίδης (εξάδελφος του κ. βουλευτή και του κ. δημάρχου) δήλωσε: “Ήταν οι καλύτερες εκδηλώσεις που οργανώθηκαν τα τελευταία χρόνια στο δήμο μας που παραδοσιακά φροντίζει να τιμά την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας. Είμαστε σίγουροι ότι και του χρόνου θα οργανώσουμε τις καλύτερες εκδηλώσεις που οργανώθηκαν τα τελευταία χρόνια στο δήμο μας που παραδοσιακά φροντίζει να τιμά την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας.”

    Το ανωτέρω κείμενο είναι μία προσφορά στους παραδοσιακούς ρεπόρτερ παραδοσιακών τοπικών καναλιών που είναι επιφορτισμένοι με καθήκοντα ενημέρωσης.

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Reply
e
Edit
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Cancel
Αρέσει σε %d bloggers: