Homo Googlius

Η εικόνα, έστω και ως σκίτσο, είναι προφητική…
Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια ότι εξαρτώμαστε, όλο και περισσότερο, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, από τη δικτυακή μνήμη!

Οι σημερινοί πενηντάρηδες (και οι μεγαλύτεροι) έχουν συνηθίσει να θυμούνται λεπτομέρειες χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία και σύστημα. Απλά έτσι έχουν μάθει!

Οι νεώτερες γενιές δε θυμούνται (συνήθως)! Σημειώνουν ό,τι πρέπει να θυμούνται και, όταν χρειάζονται να βρουν κάτι… ας είναι καλά οι μηχανές αναζήτησης! Το κακό (που αρχίζω να παρατηρώ όλο και συχνότερα στις μικρότερες ηλικίες) είναι ότι πολλές φορές δε μπορούν και να ψάξουν σε εναλλακτικές πηγές γνώσης!

Τις θυμάστε τις εγκυκλοπαίδειες; Τι να τις κάνουμε τώρα πια που δικτυώθηκαν κι αυτές;
Τα θυμάστε τα βιβλία; Ποιοι διαβάζουν τώρα πια ολόκληρα βιβλία; Η περίληψη για να ξέρουμε τι λέει και κάποια αποσπάσματα είναι αρκετά!

Στο (άμεσο;) μέλλον που θα έχουμε τους ατομικούς μας υπολογιστές συνεχώς μαζί μας και συνεχώς δικτυωμένους, μάλλον δε θα υπάρχει η ανάγκη προσωπικής μνήμης. Θα αποθηκεύουμε τα στιγμιότυπα της ζωής μας, θα μας ενημερώνουν για γενέθλια, επετείους, ραντεβού και επαγγελματικές υποχρεώσεις και γενικά θα εξαρτώμαστε εντελώς από αυτούς…

… αρκεί να μην ξεχνάμε να φορτίζουμε τις μπαταρίες!

Ελληνική τηλεόραση και τηλεθεατές

Η παρακμή της ελληνικής τηλεόρασης συνεχίζεται λοιπόν;

Με αφορμή ένα άρθρο του mediator σχετικά με τις σκουπιδοεκπομπές της κρατικής τηλεόρασης, είναι καλό να δούμε λίγο και κάποιες από τις αιτίες που οδηγούν σ’ αυτήν την κατάντια…

Μία αιτία (ή ίσως και αφορμή) είναι ο ανταγωνισμός των καναλιών. Ωραία! Γιατί όμως η κρατικοδίαιτη ΕΡΤ, που την πληρώνουμε αναγκαστικά, να (πρέπει να) είναι ανταγωνιστική; Για τα νούμερα της τηλεθέασης; Αφού τα νούμερα αφορούν τελικά στην πίτα του διαφημιστικού χρόνου και η ΕΡΤ δε φημίζεται για το πλήθος των διαφημίσεων που μεταδίδει (και δε θα έπρεπε).

Μία άλλη αιτία είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν για το πρόγραμμα και για τους ανθρώπους που θα το φέρουν σε μορφή εκπομπών στους δέκτες μας. Με ποια κριτήρια εγκρίνονται οι εκπομπές άραγε; Και από ποιους; Τους πιο μπλε και πιο πράσινους κόκκους του τηλεοπτικού πλυντηρίου (ανάλογα με την κυβερνητική πλειοψηφία);

Οι δύο παραπάνω αιτίες έχουν ένα κοινό παράγοντα: τους τηλεθεατές. Σε ποιους τηλεθεατές απευθύνεται το τηλεοπτικό πρόγραμμα και τι σκοπό έχει; Να τους κάνει καλύτερους ή να γεμίζει το χρόνο τους;

Κι εμείς, ως τηλεθεατές, τι κάνουμε;

Από την κρατική τηλεόραση θέλουμε πολύ απλά να εμπιστευθεί τους ανθρώπους της που έχουν επίπεδο και γνώσεις και να τους αξιοποιήσει, να είναι ποιοτική, να διδάσκει πολιτισμό, να εμπνέει και να ωθεί τις νεώτερες γενιές να θέλουν να γίνουν καλύτερες.

Τότε πολύ ευχαρίστως να συνεχίσουμε να πληρώνουμε το υποχρεωτικό τέλος. Αλλιώς ας ανταγωνιστεί με ίσους όρους με τα υπόλοιπα κανάλια (και ας κερδίσει το πιο ανθεκτικό — εμείς θα χάσουμε).

Α ναι, να μην ξεχνάμε… είναι η δουλειά που προσδίδει κύρος στους ανθρώπους και όχι το αντίστροφο!

Μπράβο στους Ιταλούς!

Μπράβο στην Ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία!

Πριν από μερικούς μήνες δε δίστασε να υποβιβάσει ή να αφαιρέσει βαθμούς από ομάδες που αποδείχτηκε ότι έστηναν παιχνίδια (έστω και αν δεν τιμωρήθηκαν όλοι και όλες).
Τώρα σταμάτησε όλα τα πρωταθλήματα και τις διεθνείς υποχρεώσεις των ιταλικών ομάδων λόγω των επεισοδίων σε έναν αγώνα που, μεταξύ άλλων, προκάλεσαν και το θάνατο ενός αστυνομικού.

Έτσι και η Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία, αρκετά χρόνια πριν, μετά τα έκτροπα του Χέιζελ, δε φοβήθηκε το όποιο κόστος, πήρε τα κατάλληλα μέτρα και (φαίνεται ότι) περιόρισε το χουλιγκανισμό.

Στην Ελλάδα δυστυχώς, πρέπει μάλλον να περιμένουμε να έχουμε, όχι έναν, αλλά περισσότερους νεκρούς για να μπορέσουμε να ξαναδούμε φιλάθλους και όχι μόνο οπαδούς (και σε ανησυχητικό ποσοστό “ανεγκέφαλους”) στα γήπεδα.

Ας περιμένουμε… στο κάτω κάτω θα είναι κάποιοι άλλοι αυτοί που θα πεθάνουν, έτσι;

Κατάντια τηλεπαιχνιδιών

Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά βλέπω ότι τα τηλεπαιχνίδια αυτής της χρονιάς έχουν χάσει τον εκπαιδευτικό τους στόχο που, μεταξύ άλλων, ωθούσε πιο παλιά τους τηλεθεατές να συμμετέχουν, με ή χωρίς υλικά ανταλλάγματα, από το σπίτι τους.

Με εξαίρεση το “Ομιλείτε ελληνικά” στην ΕΤ1 και το “τοις μετρητοίς” στη ΝΕΤ, τα υπόλοιπα δεν προσπαθούν να μορφώσουν ούτε και υποτυπωδώς, έστω. Το “deal”/”super deal” στον Αντένα και το “λεφτά στα τυφλά” στο Μέγκα είναι, κατά τη γνώμη μου, καθαρά τυχερά παιχνίδια· το “το πιο μεγάλο παζάρι” στον Άλφα και το “πώς το λεν τον ποταμό” στη ΝΕΤ δεν έχει τύχει να τα παρακολουθήσω (κι ούτε έχω σκοπό εδώ που τα λέμε) αλλά νομίζω ότι και αυτά δεν “ξεφεύγουν”.

Ξεχνάω κανένα; Α ναι, υπάρχουν και αυτά που έχουν ενσωματωθεί σε πρωινές εκπομπές ή σόου τύπου “πολύ την Κυριακή”, αλλά (και) γι’ αυτά δε μπορώ να γράψω τίποτε επειδή δεν τα βλέπω (ξέρω όμως ότι υπάρχουν επειδή υπάρχει και το ζάπινγκ).

Εδώ και λίγο καιρό, έχω πάψει πια να τα παρακολουθώ (όσα τύχαινε να συναντηθούν οι δρόμοι μας) κυρίως επειδή απευθύνονται πλέον σε άμυαλους χειροκροτητές.

Για να δούμε, για πόσο ακόμη θα ευτελίζουν τη νοημοσύνη μας;

Απάντηση στην τελευταία ερώτηση: όταν μειωθούν τα νούμερα της τηλεθέασης (και όχι μόνο)!

Διασπάται το Βέλγιο;

Μόλις διάβασα ένα άρθρο που λέει ότι δεν είναι απίθανη η διάσπαση του Βελγίου και σκέφτομαι: τι νόημα έχει τώρα πια που υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και όλοι είμαστε πολίτες της;

Δέχομαι ότι υπάρχει αντιπάθεια (ή και μίσος) μεταξύ των δύο κοινοτήτων που το αποτελούν, ο τυπικός όμως διαχωρισμός τι παραπάνω θα προσφέρει στους πολίτες της κάθε κοινότητας;

Όχι ότι μου πέφτει λόγος βέβαια, απλά αναρωτιέμαι…

Eνημέρωση (15 Ιαν 2007): ευτυχώς που τελικά επρόκειτο για καλοστημένη φάρσα ενός τηλεοπτικού καναλιού που ζήλεψε τη δόξα του Orson Welles.

Συνταξιδιώτες

Με τους ανθρώπους που συνταξιδεύουμε μας ενώνουν κάποιες αόρατες κλωστές. Ακόμη και αν δεν έχουμε την ίδια αφετηρία ή/και τον ίδιο προορισμό, όταν συναντηθούν τα βλέμματά μας, ξέρουμε και οι δύο ότι επικοινωνούμε.

Πόσες φορές δεν έτυχε να καλημερίσουμε ή να καληνυχτήσουμε ένα άγνωστο άτομο (ή ακόμη και να γνωριστούμε μεταξύ μας), απλά και μόνο επειδή έτυχε να βρεθούμε σε διπλανές (ή κοντινές) θέσεις; Και όταν το ταξίδι τελειώσει, ίσως να ξεχάσουμε τα πρόσωπα· θα μας μείνει όμως η αίσθηση της επαφής.

Οι κλωστές όμως αυτές δε μας ενώνουν με όλους… ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και ένα χαμόγελο έτοιμο για όσους τις έχουν δει!

Emil Zatopek

Θυμήθηκα σήμερα μία ιστορία που είχα διαβάσει παλιά σε μία εφημερίδα για τον Emil Zatopek.

Ήταν μετά την εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία (που ακολούθησε την «Άνοιξη της Πράγας») και ο Ζάτοπεκ είχε χαρακτηριστεί ως αντιφρονούντας από το κομμουνιστικό κόμμα. Για να τον μειώσουν λοιπόν, τον έκαναν σκουπιδιάρη!

Όμως δε μπόρεσε να ανταποκριθεί στα νέα του “καθήκοντα” επειδή τους δρόμους που του είχαν ανατεθεί να καθαρίζει, πριν περάσει, έβγαιναν οι κάτοικοι των σπιτιών και τους καθάριζαν!

Απλά μαθήματα αριθμητικής

Πρόβλημα:
Πώς χωρίζουμε δύο γαϊδάρων άχυρα;

Λύση:
Βάζουμε τα μισά στον ένα και τα μισά στον άλλο

Παραλλαγή:
Δύο παιδιά θα μοίραζαν ένα γλυκό στα δύο.
Λέει το ένα: κόψε εσύ και θα διαλέξω εγώ!

Tα στραβά και τα παράλογα — μέρος 3ον

Μετά τις δύο τελευταίες ιστορίες (blogme.gr & κοριτσάκι-τρομοκράτης) μία ακόμη, προσωπική αυτή τη φορά, ενδεικτική του παραλογισμού που αντιμετωπίζουμε πολλές φορές στη ζωή μας — ευτυχώς απλά παράλογη χωρίς άλλες συνέπειες…

Πριν από κάποιους μήνες λοιπόν έληγε το διαβατήριό μου και πήγα στην αστυνομία να το ανανεώσω. Εκεί μου είπαν ότι έπρεπε να βγάλω και καινούρια ταυτότητα, αφού είχαν περάσει περισσότερα από 10 χρόνια από τότε που έβγαλα την προηγούμενη. Εντάξει λέω, ας βγάλουμε και την καινούρια ταυτότητα (προσοχή: χρειάζονται έγχρωμες φωτογραφίες για το διαβατήριο και ασπρόμαυρες για την ταυτότητα).

Έπρεπε όμως να πάω και στην εφορία για να τους ενημερώσω κι αυτούς ότι πλέον έχω καινούριο αριθμό ταυτότητας (τον οποίο γράφουμε σε κάθε δήλωση λες και δε φτάνει ο ΑΦΜ). Εκεί ανακαλύψαμε ότι έπρεπε να μου φτιάξουν και την καρτέλα, επειδή, μετά το TAXIS, έγραφε ως αντικείμενο εργασίας μου κάτι άσχετο και όχι αυτό που είχα δηλώσει όταν έκανα την έναρξη εργασιών! Τη φτιάξαμε κι αυτήν (αφού υπέβαλα το σχετικό χαρτομάνι φυσικά)!

Αφού φρόντισα και για 1-2 ακόμη περιπτώσεις όπου ήξερα ότι ο συσχετισμός γίνεται βάσει του αριθμού ταυτότητας, νόμιζα ότι είχα τελειώσει! Αμ δε!

Σήμερα, πηγαίνοντας σε μία τράπεζα (από τις μεγάλες), για να πληρώσω το λογαριασμό της πιστωτικής μου κάρτας, είπα στον ταμία να πάρει τα χρήματα από το λογαριασμό ταμιευτηρίου που έχω εκεί. Μου ζήτησε (φυσιολογικά) την ταυτότητα για να ανακαλύψει όμως (και να μου αποκαλύψει ευγενικά) ότι δεν ήταν αυτή που είχα δείξει όταν άνοιξα το λογαριασμό. Ωραία, και πού είναι το πρόβλημα;

Πρέπει, λέει, να πάω στο κατάστημα όπου άνοιξα το λογαριασμό και να τους ενημερώσω ότι άλλαξα ταυτότητα για να κάνουν την αλλαγή ή να κλείσω το λογαριασμό που έχω ήδη (στο άλλο κατάστημα;) και να ανοίξω καινούριο (στο συγκεκριμένο)! Μα όλα τα καταστήματα μιας τράπεζας στην ίδια τράπεζα δεν ανήκουν;

Την πιστωτική την πλήρωσα τελικά (δεν ήταν και μεγάλο το ποσό), αλλά μου έμεινε η απορία για το λόγο που πρέπει να κάνω τις παραπάνω αλλαγές (τη στιγμή που, σήμερα επίσης, σε άλλη τράπεζα — επίσης από τις μεγάλες — έκανα επίσης ανάληψη χωρίς να με ρωτήσουν το παραμικρό)!

Μάλλον, από εδώ και πέρα, θα κάνω ό,τι αναλήψεις χρειάζομαι μέσω του ΑΤΜ μέχρι να μηδενιστεί ο συγκεκριμένος λογαριασμός. Αναρωτιέμαι όμως πότε θα ξαναβρώ μπροστά μου παρόμοιο πρόβλημα (λόγω της καινούριας ταυτότητας).

Βρήκαμε τους τρομοκράτες!!!

Μετά τη χθεσινή ιστορία με το blogme.gr, ακόμη μία παρόμοια (;) ιστορία…

Είναι 14 ετών, πηγαίνει στο σχολείο και, στον ελεύθερο χρόνο της σχεδιάζει «τρομοκρατικές» ενέργειες!

Το τραγικό είναι ότι κανείς δεν ανέκρινε το υποτιθέμενο «θύμα» της για τις πραγματικές τρομοκρατικές ενέργειες που εκτελεί σε όλο τον κόσμο (κι αν όχι ο ίδιος, οι εντολείς του)!

Πού πας κόσμε;