Η Ελλάδα στη Βραζιλία

Ακούμε στη διαφήμιση, που προβάλλεται τις τελευταίες μέρες στην τηλεόραση,  από έναν παππού, που λέει ότι «έχει δει τα πάντα», ότι δεν είχε ξαναδεί «την εθνική μας στη Βραζιλία», όπου θα πάει σε λίγες μέρες για το παγκόσμιο κύπελο ποδοσφαίρου 2014.

Εγώ πάλι, που δεν είμαι παππούς ακόμη, γιατί θυμάμαι ότι η εθνική μας ομάδα είχε αποσπάσει λευκή ισοπαλία, σε φιλικό αγώνα, από την (τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια) εθνική ομάδα της Βραζιλίας μέσα στο στάδιο Μαρακανά την 28η Απριλίου 1974;

Λίγη παραπάνω έρευνα, όταν πρόκειται να κάνουμε μια διαφήμιση, δε βλάπτει.

Οι παράπλευρες απώλειες του αποκλεισμού της Εθνικής ομάδας

Και τώρα που αποκλειστήκαμε, τι κάνουμε;
Ποιες οι συνέπειες του αποκλεισμού στη ζωή μας;

Πολιτικές

  • ο κόσμος θα ξαναθυμηθεί την ακρίβεια
  • οι πολιτικοί μας δε θα παρελάσουν από τις κερκίδες των σταδίων για να τους θαυμάσουμε που βρίσκονται κοντά στην εθνική ομάδα (στις καλές της στιγμές μόνο)

Τουριστικές

  • δηλαδή, τζάμπα κλείσαμε τόσα δωμάτια ξενοδοχείων, θέσεις σε αεροπλάνα και πληρώσαμε όσα όσα για το εισιτήριο του τελικού;

Τηλεοπτικές

  • θα πάνε χαμένες τόσες διαφημίσεις με θέμα και περιεχόμενο το ποδόσφαιρο και τους παίκτες της εθνικής ομάδας
  • θα πέσουν τα ποσοστά τηλεθέασης της κρατικής τηλεόρασης
  • θα πρέπει τα υπόλοιπα κανάλια να βρουν πρόγραμμα και εκπομπές (όχι ότι θα ψάξουν και πολύ, μια από τα ίδια θα προβάλουν και αυτό το καλοκαίρι), μιας και η “κότα με τα χρυσά αυγά” αποκλείστηκε

Ποδοσφαιρικές

  • θα ανανεωθεί η εθνική… να παίρνουν σειρά και οι νεώτεροι παίκτες, έτσι;

Τελικά, αυτό το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα είναι (πάντα) μια κάποια λύσις…

Μην ανησυχείτε όμως… σε λίγες ημέρες (8 Αυγούστου) αρχίζουν οι ολυμπιακοί αγώνες όπου, εκτός από τους παραφουσκωμένους αθλητές, θα αγωνιστούν και κάποιοι που πιστεύουν ακόμη ότι αξία έχει η συμμετοχή! Να μην το ξεχνάμε αυτό, έτσι;

Φοβού τους Δαναούς…

… ακόμη κι αν είσαι 16 πόντους μπροστά!

20 χρόνια πριν…

Ελλάδα – Ρωσία 103-101
(δια χειρός Αργύρη Καμπούρη, που μάλλον “έβλεπε το καλάθι ως βαρέλι” όπως γράφτηκε, αν θυμάμαι καλά, σε μία εφημερίδα)

Δε θυμάστε ακόμη και τώρα πού βλέπατε τον αγώνα τότε; 🙂

Να αλλάξει η έδρα της Εθνικής ποδοσφαίρου!

Ευτυχώς που “τιμωρηθήκαμε” και έπρεπε να παίξουμε αυτούς τους δύο αγώνες (σήμερα και την Τετάρτη) εκτός Αθηνών. Φάνηκε ξεκάθαρα η διαφορά επιπέδου μεταξύ των φιλάθλων της επαρχίας και των οπαδών της πρωτεύουσας (όπως έγινε και αρκετές φορές στο παρελθόν)!

Στην πρωτεύουσα των πολλών (μεγάλων) ομάδων και της ανωνυμίας των ανθρώπων είναι εύκολο κάποιος φίλαθλος να παρασυρθεί σε πράξεις που υπαγορεύονται από τη νοοτροπία του όχλου. Στην πρωτεύουσα που μονοπωλεί τους τίτλους των εθνικών διοργανώσεων και που συνήθισε στους ακριβοπληρωμένους παίκτες, είναι εύκολο ο φίλαθλος να αγχωθεί (προσπαθώντας έτσι να απομακρύνει τα προβλήματα της καθημερινότητάς του) και, στη συνέχεια, να αγχώσει τους παίκτες.

Στην επαρχία τέτοιες ευκαιρίες δε δίνονται συχνά και, όταν συμβαίνει, για την πόλη που θα φιλοξενήσει τον αγώνα της εθνικής ομάδας όλη η ημέρα (και συνήθως και οι προηγούμενες) είναι σα γιορτή. Ο φίλαθλος ξέρει ότι στο γήπεδο θα πρέπει να φωνάξει (και έτσι να εκπροσωπήσει) για όλη τη χώρα… και το κάνει! Πηγαίνει μάλιστα στο γήπεδο οικογενειακώς και εκπαιδεύει έτσι και την επόμενη γενιά, μέσα σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα μάλιστα. Η επαρχία διψάει να δει και να βοηθήσει την εθνική ομάδα και πρέπει να της δίνεται η ευκαιρία να τη βλέπει.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες έδωσαν μεγάλα και καινούρια γήπεδα σε αρκετές πόλεις εκτός Αττικής. Αυτές οι πόλεις έχουν και τα απαιτούμενα αεροδρόμια που θα διευκολύνουν την άφιξη/αναχώρηση των αντιπάλων. Ας τα εκμεταλλευθούμε!

Και στο κάτω κάτω, αν λείπουν κάποιες υποδομές, ας φτιαχτούν! Η ανάπτυξη των (άλλων) πόλεων βοηθάει και την πρωτεύουσα μακροπρόθεσμα (και δεν εννοώ σε ποδοσφαιρικό επίπεδο μόνο).

MundoBasket 2006

Δεν θα ξεφύγω από τα συνηθισμένα ούτε εγώ…

Μετά από την εντυπωσιακή πορεία της με αποκορύφωμα την κατοστάρα στους επαγγελματίες αμερικάνους (όχι μόνο ως άτομα — και οι δικοί μας είναι επαγγελματίες σε όλα τους στο κάτω κάτω — αλλά και ως γενικότερη οργάνωση, εδώ και χρόνια), η εθνική Ελλάδος αντιμετωπίζει αύριο την αντίστοιχη της Ισπανίας. Όπως όμως και στο περσινό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, έτσι και τώρα, μας φαίνεται ο ημιτελικός αγώνας ως πιο δύσκολος από τον τελικό!

Πριν από ένα χρόνο έκαναν περίπατο στον τελικό του ευρωπαϊκού και όλοι μας είχαμε τη σιγουριά από πριν ότι δε θα χάσουμε. Έτσι και φέτος… με την απόδοση και τα αποτελέσματά τους, μας έχουν μεταδόσει μία σιγουριά πρωτόγνωρη για τέτοιο επίπεδο αγώνων.

Μπράβο σ’ αυτήν την ομάδα που κάνει τα δύσκολα να φαίνονται απλά. Γι’ αυτό δε σταματάμε ποτέ να τραγουδάμε…