«Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»

Σήμερα το μεσημέρι έγινε η κηδεία ενός παλιού μου καθηγητή, τον καιρό που πήγαινα στο λύκειο. Φιλόλογος αυτός, θετικής κατεύθυνσης εγώ (από παλιά), ήταν δύσκολο να συναντηθούν πολλές φορές οι δρόμοι μας.

Από εκείνη όμως τη χρονιά που μας δίδαξε, μου έμεινε τελικά μόνο μία φράση που μας είπε μία φορά: «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»

Δεν ξέρω ποιος αρχαίος την πρωτοείπε, ακούγοντάς την όμως απέκτησε νόημα ένα παιχνίδι που έπαιζα μόνος μου προσπαθώντας να καταλάβω το νόημα κάποιας λέξης αναλύοντάς την. Απέχοντας παρασάγγας από τη σοφία που ευαγγελίζεται, το παιχνίδι συνεχίζω ακόμη και τώρα να το παίζω, με βοήθησε δε κάποιες φορές να κάνω και τον έξυπνο (εντυπωσιάζοντας ακόμη και φίλη τριτοδεσμίτισσα) στην παρέα.

Είναι απίθανο το πόσο, κάποιες φορές, μας επηρεάζει κάτι φαινομενικά ασήμαντο, όπως μία φράση, και το πως τελικά διασταυρώνονται οι ζωές μας μεταξύ τους.

Εις μνήμην σου, κ. καθηγητά…

H Γραικία και η Ελλάδα

Τελικά, κατοικούμε στην Greece ή στην Hellas;
Ο χαρακτηριστικός κωδικός της χώρας είναι “GR” ή “EL”;
Κινείται τίποτε, από την επίσημη πολιτεία, προς αυτή την κατεύθυνση;

Βέβαια υπάρχουν πλείστα όσα ανάλογα παραδείγματα χωρών με δύο ονόματα, ένα για εσωτερική χρήση και ένα για διεθνή, και δε χρειάζεται να πάμε και μακριά… η Σκιπερία/Αλβανία, η Χρβάτσκα/Κροατία, οι Μαγυάροι/Ούγγροι, αλλά γιατί υπάρχει αυτός ο «διχασμός προσωπικότητας» (ως προς το όνομα);