Η παγκοσμιοποίηση του γραπτού λόγου έχει αρχίσει…

… και θα τον συνοδεύει πλέον για πάντα (μάλλον).

Κάτι που προσέχω πλέον όλο και περισσότερο στο γραπτό λόγο, όχι μόνο των νέων,  αλλά και αρκετών μεγαλυτέρων σε ηλικία, είναι η αντικατάσταση του ελληνικού ερωτηματικού από το αντίστοιχο λατινικό στις ερωτηματικές προτάσεις. Για να μην ξεχνιόμαστε:

το ;  είναι το ερωτηματικό του ελληνικού αλφαβήτου
το ?  είναι το ερωτηματικό του λατινικού αλφαβήτου

Δεν ξέρω πού ακριβώς οφείλεται αυτή η μεταβολή.  Πιθανές αιτίες: οι ξένες ταινίες (σε συνδυασμό με τη δεύτερη γλώσσα που θεωρείται πλέον δεδομένη, σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες), η αυξημένη χρήση των δικτυακών εφαρμογών (γραπτής) επικοινωνίας, η βολικότερη θέση του “?” σε σχέση με το “;” στο πληκτρολόγιο (υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων)· ίσως υπάρχουν και άλλες.

Το θέμα είναι ότι αρχίζει να μην ενοχλεί (ολοένα και περισσότερους) και να γίνεται αποδεκτή η αντικατάσταση.  Στο κάτω κάτω, το “?” στο ελληνικό αλφάβητο δεν υπάρχει, άρα δεν έχει κάποια άλλη έννοια για να την αντικαταστήσει και να δημιουργηθούν αμφισημίες.

Εντάξει, “η γλώσσα εξελίσσεται”, “έχω ακόμη κάποιες πεπαλαιωμένες (δεινοσαυρικές) αντιλήψεις”… εμένα πάντως θα συνεχίσει να με ξενίζει (είμαι κολλημένος, με άλλα λόγια).

Τηλεοπτικές ανορθογραφίες και πάλι…


“Θυροφύλακες”, όπως λέμε “θυροτηλέφωνο”;
Μόνο που άλλο είναι η θήρα (=κυνήγι) και άλλο η θύρα (=πόρτα)!

Κρουαζιερόπλοιο πήρε κλήση

Ευτυχώς που τελικά πήγαν όλα καλά…

Αυτοί οι καπετάνιοι όμως θα πρέπει να προσέχουν και να μην τρέχουν… οι “κλήσεις” πληρώνονται ακριβά (και οι κλίσεις ακριβότερα)!

Το (ορθογραφικό) λάθος διορθώθηκε αμέσως φυσικά· ήταν αστείο όμως! 🙂

Ενημέρωση (6 Απρ 2007 ώρα 9:00):
τελικά απ’ ό,τι μάθαμε σήμερα το πρωί, τα νέα είναι άσχημα… αγνοούνται 2 άτομα (και το καράβι βυθίστηκε).

The literacy project

Πριν από περίπου 40 ημέρες είχα αναφερθεί στο φαινόμενο της αυξανόμενης ανορθογραφίας που παρατηρείται στις νεώτερες γενιές των ελληνοπαίδων. Όπως φαίνεται όμως, υπάρχουν και άλλες μορφές του ίδιου προβλήματος…
Στην Ινδία, όπου υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που δε μπορούν να διαβάσουν ούτε έναν τίτλο εφημερίδας, υπάρχει μία εταιρεία που ειδικεύεται στην προσθήκη υποτίτλων σε τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες στην ίδια γλώσσα με αυτήν που ακούγεται το πρόγραμμα. Με άλλα λόγια, παρακολουθείς μία ινδική ταινία και οι υπότιτλοι είναι στα ινδικά!
Πλεονασμός; Όχι! Προβάλλοντας με γράμματα ό,τι ακούγεται, υποσυνείδητα ο τηλεθεατής που παρακολουθεί, ακόμη και αν δε γνωρίζει ανάγνωση, συσχετίζει τα γράμματα-“καλικαντζαράκια” με αυτό που ακούει! Στη συνέχεια αναλαμβάνει η επανάληψη (που είναι «μήτηρ πάσης μαθήσεως»).
Μάλιστα το πείραμα φαίνεται να επεκτείνεται και να συμμετέχουν ακόμη και μεγάλες εταιρείες όπως το Google.

Έξυπνη η ιδέα, δεν είναι καινούρια όμως… εδώ και χρόνια την εφαρμόζουν οι διαφημιστικές εταιρείες, μόνο που αυτές συσχετίζουν με το προϊόν χαρούμενες εικόνες.

Μακάρι να πετύχει!

ανΟρθογραφίες

Πόσο μας ενδιαφέρει αυτήν την εποχή η ορθή (περι)γραφή των σκέψεων και των ιδεών μας; Είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας ή συνέβαινε και πιο παλιά;

Προσωπικά μακαρίζω το δάσκαλο που είχα στην πέμπτη και στην έκτη τάξη του δημοτικού, ο οποίος εφάρμοζε ένα απλό σύστημα «ομαδικού ανταγωνισμού» στην καθημερινή άσκηση ορθογραφίας για να μας κάνει να χαιρόμαστε, ως τάξη, όταν το αποτέλεσμα ήταν καλό. Πιο συγκεκριμένα, αφού γράφαμε πρώτα το κομμάτι που μας υπαγόρευε και διόρθωνε μετά τα όποια λάθη μας, στο τέλος σημειώναμε σε κάποιον πίνακα στον τοίχο της τάξης, υπό μορφή ιστογράμματος, πόσα παιδιά δεν είχαν κάνει κανένα λάθος.Το καθημερινό αποτέλεσμα δε, παρέμενε μυστικό μέχρι να σημειωθεί στον πίνακα, οπότε, αν ήταν καλύτερο από αυτό της προηγούμενης ημέρας, όλη η τάξη ξεσπούσε σε πανηγύρι! Μας είχε τάξει επίσης ότι θα πηγαίναμε εκδρομή αν καταφέρναμε μία ημέρα να πετύχουμε το απόλυτο 🙂
Ας είναι καλά ο άνθρωπος, σ’ εμένα αυτό το σύστημα απέδωσε (θέλω να πιστεύω) και προσέχω — συνήθως — τι γράφω.

Βλέπω όμως τον τελευταίο καιρό, και με αυξητικές τάσεις μάλιστα, τα ορθογραφικά λάθη να εμφανίζονται όλο και συχνότερα και σε μέρη (τηλεόραση, «επίσημες» πινακίδες, διαφημίσεις) που δε θα έπρεπε να επιτρέπονται δια ροπάλου, δεδομένου του γεγονότος ότι απευθύνονται σε πολύ κόσμο και αποτελούν (καλώς ή κακώς) σημεία αναφοράς.

Ας μη μιλήσω δε και για τα επονομαζόμενα greeklish που, ακόμη και σήμερα (που έχουν λυθεί πλέον τα τεχνικά προβλήματα που υπαγόρευσαν τη χρήση τους), πολλοί τα χρησιμοποιούν.

Φυσικά η γλώσσα προσαρμόζεται συνεχώς όσο περνούν τα χρόνια και διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες αυτών που τη χρησιμοποιούν. Πρέπει όμως και να απλοποιείται;

Ως μηχανικός δεν ξέρω πολλά· φαντάζομαι όμως ότι για να υπάρχουν τόσοι φθόγγοι (και δίφθογγοι) για να απεικονίσουν τον (σχεδόν) ίδιο ήχο [ ‘η‘, ‘ι‘, ‘υ‘, ‘ει‘, ‘οι‘, ‘υι‘ ], κάποιος λόγος θα υπάρχει, έτσι;

Πός θα έμιαζαν άραγε τα κίμενά μας αν χρισιμοπιούσαμε μόνο τα απαρέτιτα γράματα κε κσεχνούσαμε τα ιπόλιπα;
Α νε, για σιντομία θα έπρεπε να διμιουργίσουμε κε ένα ακόμι για το “ου”.