Το ποδόσφαιρο της εφηβείας μας

Για χάρη του μικρού ανηψιού «ξέθαψα» σήμερα και πάλι τις 4 ομάδες και το γήπεδο subbuteo, που κρατώ επιμελώς κρυμμένα στη ντουλάπα του χολ. Μαζί τους όμως ξέθαψα περισσότερες αναμνήσεις, από αυτές που κρατώ επιμελώς κρυμμένες στη «ντουλάπα» του μυαλού.
Subbuteo γήπεδο και ομάδες
4 ή 6 πρωταθλήματα (με πλήρες πρόγραμμα 2 γύρων) είχαμε οργανώσει, εκείνα τα χρόνια του σχολείου, μία παρέα με μεταβαλλόμενο αριθμό μελών και κάθε Κυριακή πρωί ή μεσημέρι βρισκόμασταν σε διαφορετικό γήπεδο-σπίτι, όπου γινόταν όλοι οι αγώνες των επόμενων 2 ή 3 αγωνιστικών, σύμφωνα με το πρόγραμμα.
Ήμασταν από τους τυχερούς, αφού και μπάλα με τα πόδια παίζαμε στο σχολείο ή στο πάρκο, χωρισμένοι σε ομάδες, αλλά και βρισκόμασταν σε σπίτια φίλων για αγώνες δεξιοτεχνίας με τα χέρια, ατομικά σε αυτήν την περίπτωση.
Ξέρω ότι κάπου έχω κρατήσει και τα αποτελέσματα των αγώνων αυτών των πρωταθλημάτων· όταν τα ξαναβρώ, θα τα βάλω κι αυτά μαζί με τις ομάδες και το γήπεδο.
Τόσα χρόνια μετά, η τότε παρέα δε συναντιέται πια, αλλά οι παίκτες των ομάδων είχαν ξανά την ευκαιρία να πατήσουν γήπεδο.

Η Ελλάδα στη Βραζιλία

Ακούμε στη διαφήμιση, που προβάλλεται τις τελευταίες μέρες στην τηλεόραση,  από έναν παππού, που λέει ότι «έχει δει τα πάντα», ότι δεν είχε ξαναδεί «την εθνική μας στη Βραζιλία», όπου θα πάει σε λίγες μέρες για το παγκόσμιο κύπελο ποδοσφαίρου 2014.

Εγώ πάλι, που δεν είμαι παππούς ακόμη, γιατί θυμάμαι ότι η εθνική μας ομάδα είχε αποσπάσει λευκή ισοπαλία, σε φιλικό αγώνα, από την (τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια) εθνική ομάδα της Βραζιλίας μέσα στο στάδιο Μαρακανά την 28η Απριλίου 1974;

Λίγη παραπάνω έρευνα, όταν πρόκειται να κάνουμε μια διαφήμιση, δε βλάπτει.

Να γιατί μ’ αρέσει να βλέπω Mundial (και Ολυμπιακούς αγώνες)

Αρχίζει σήμερα στη Νότια Αφρική το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, το και Mundial αποκαλούμενο. Χιλιάδες είναι αυτοί που θα παρακολουθήσουν τους αγώνες μέσα από τα γήπεδα και εκατομμύρια μέσα από την τηλεόραση.

Και αυτό ακριβώς είναι που μου αρέσει περισσότερο, τόσο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, όσο και στους Ολυμπιακούς αγώνες. Πέραν του καθαρά αθλητικού γεγονότος (όσο κι αν κάποιοι δε σέβονται το αθλητικό Πνεύμα), είναι οι φίλαθλοι στις κερκίδες που αγαπάω πολύ. Αυτό το πολύχρωμο, χαρούμενο (πραγματικά γελαστοί άνθρωποι) ποτάμι που κινείται αργά και ξεσηκώνεται όταν πρέπει και που αντιμετωπίζει τον κάθε αγώνα ως ευκαιρία για γιορτή.

Στις κερκίδες των σταδίων (και όχι μόνο), σε αυτούς τους παγκόσμιους, αθλητικούς αγώνες, οι φίλαθλοι από όλο τον κόσμο ξεχνούν την καθημερινότητά τους και όσα προβλήματα, οικονομικά και μη, τη συνοδεύουν και για λίγες ώρες γιορτάζουν. Χαίρονται, γελούν και χορεύουν και (ευτυχώς για τους απ’ έξω) μεταδίδουν αυτά τα συναισθήματα και σε όσους είναι ανοιχτοί να τα δεχτούν και να συμμετέχουν.

Γι’ αυτό χαίρομαι κι εγώ. Μπορεί να μην είμαι εκεί τώρα· έχω βρεθεί όμως σε άλλες εκδηλώσεις (η μεγαλύτερη όλων το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου το 1997 στην Αθήνα — υπηρετούσα τη θητεία μου τότε και, για 2 μήνες, είχα βρεθεί σε στρατόπεδο της περιοχής) και ξέρω πώς είναι. Ξεχάστε το εμπορικό πανηγύρι και δείτε τους ανθρώπους.

Και να μην ξεχνάμε, αυτή τη φορά είναι και για την Αφρική, την πιο ταλαιπωρημένη και αδικημένη Ήπειρο, αλλά με τους πιο χαρούμενους ανθρώπους 🙂

Οι παράπλευρες απώλειες του αποκλεισμού της Εθνικής ομάδας

Και τώρα που αποκλειστήκαμε, τι κάνουμε;
Ποιες οι συνέπειες του αποκλεισμού στη ζωή μας;

Πολιτικές

  • ο κόσμος θα ξαναθυμηθεί την ακρίβεια
  • οι πολιτικοί μας δε θα παρελάσουν από τις κερκίδες των σταδίων για να τους θαυμάσουμε που βρίσκονται κοντά στην εθνική ομάδα (στις καλές της στιγμές μόνο)

Τουριστικές

  • δηλαδή, τζάμπα κλείσαμε τόσα δωμάτια ξενοδοχείων, θέσεις σε αεροπλάνα και πληρώσαμε όσα όσα για το εισιτήριο του τελικού;

Τηλεοπτικές

  • θα πάνε χαμένες τόσες διαφημίσεις με θέμα και περιεχόμενο το ποδόσφαιρο και τους παίκτες της εθνικής ομάδας
  • θα πέσουν τα ποσοστά τηλεθέασης της κρατικής τηλεόρασης
  • θα πρέπει τα υπόλοιπα κανάλια να βρουν πρόγραμμα και εκπομπές (όχι ότι θα ψάξουν και πολύ, μια από τα ίδια θα προβάλουν και αυτό το καλοκαίρι), μιας και η “κότα με τα χρυσά αυγά” αποκλείστηκε

Ποδοσφαιρικές

  • θα ανανεωθεί η εθνική… να παίρνουν σειρά και οι νεώτεροι παίκτες, έτσι;

Τελικά, αυτό το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα είναι (πάντα) μια κάποια λύσις…

Μην ανησυχείτε όμως… σε λίγες ημέρες (8 Αυγούστου) αρχίζουν οι ολυμπιακοί αγώνες όπου, εκτός από τους παραφουσκωμένους αθλητές, θα αγωνιστούν και κάποιοι που πιστεύουν ακόμη ότι αξία έχει η συμμετοχή! Να μην το ξεχνάμε αυτό, έτσι;

Οι τηλεοπτικές διαφημίσεις της εθνικής ποδοσφαίρου

Εμπνευσμένες από την προ τετραετίας επιτυχία της εθνικής ποδοσφαίρου, εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις μας οι καινούριες διαφημίσεις των χορηγών της και ομολογώ ότι μου άρεσαν όσες είδα!

Τις καταγράφω εδώ χωρίς ιδιαίτερη σειρά:

  • ο (γνωστός) Σάββας με το αντίσκηνό του στην πλατεία της Βιέννης
  • οι παίκτες με τη φανέλα με το νούμερο 12 (που τελικά γεμίζουν το γήπεδο)
  • η ομάδα, κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου, που δε σταματάει στους 11 παίκτες, αλλά συνεχίζει μέχρι τις κερκίδες
  • ο τύπος που πανηγυρίζει τρέχοντας και πέφτει στην ανοιχτή τρύπα, όπου βρίσκει και αυτούς που είχαν πέσει μέσα πιο πριν
  • η εθνική ομάδα στο “τείχος” για το φάουλ, ενισχυμένη από ένα φίλαθλο (στο όνειρό του)
  • η (άσχετη από ποδόσφαιρο) κυρία που βλέπει τον αγώνα με τα κυάλια και περιγράφει ό,τι βλέπει

Ξεχνάω καμία άλλη;

Να αλλάξει η έδρα της Εθνικής ποδοσφαίρου!

Ευτυχώς που “τιμωρηθήκαμε” και έπρεπε να παίξουμε αυτούς τους δύο αγώνες (σήμερα και την Τετάρτη) εκτός Αθηνών. Φάνηκε ξεκάθαρα η διαφορά επιπέδου μεταξύ των φιλάθλων της επαρχίας και των οπαδών της πρωτεύουσας (όπως έγινε και αρκετές φορές στο παρελθόν)!

Στην πρωτεύουσα των πολλών (μεγάλων) ομάδων και της ανωνυμίας των ανθρώπων είναι εύκολο κάποιος φίλαθλος να παρασυρθεί σε πράξεις που υπαγορεύονται από τη νοοτροπία του όχλου. Στην πρωτεύουσα που μονοπωλεί τους τίτλους των εθνικών διοργανώσεων και που συνήθισε στους ακριβοπληρωμένους παίκτες, είναι εύκολο ο φίλαθλος να αγχωθεί (προσπαθώντας έτσι να απομακρύνει τα προβλήματα της καθημερινότητάς του) και, στη συνέχεια, να αγχώσει τους παίκτες.

Στην επαρχία τέτοιες ευκαιρίες δε δίνονται συχνά και, όταν συμβαίνει, για την πόλη που θα φιλοξενήσει τον αγώνα της εθνικής ομάδας όλη η ημέρα (και συνήθως και οι προηγούμενες) είναι σα γιορτή. Ο φίλαθλος ξέρει ότι στο γήπεδο θα πρέπει να φωνάξει (και έτσι να εκπροσωπήσει) για όλη τη χώρα… και το κάνει! Πηγαίνει μάλιστα στο γήπεδο οικογενειακώς και εκπαιδεύει έτσι και την επόμενη γενιά, μέσα σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα μάλιστα. Η επαρχία διψάει να δει και να βοηθήσει την εθνική ομάδα και πρέπει να της δίνεται η ευκαιρία να τη βλέπει.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες έδωσαν μεγάλα και καινούρια γήπεδα σε αρκετές πόλεις εκτός Αττικής. Αυτές οι πόλεις έχουν και τα απαιτούμενα αεροδρόμια που θα διευκολύνουν την άφιξη/αναχώρηση των αντιπάλων. Ας τα εκμεταλλευθούμε!

Και στο κάτω κάτω, αν λείπουν κάποιες υποδομές, ας φτιαχτούν! Η ανάπτυξη των (άλλων) πόλεων βοηθάει και την πρωτεύουσα μακροπρόθεσμα (και δεν εννοώ σε ποδοσφαιρικό επίπεδο μόνο).

Μπράβο στους Ιταλούς!

Μπράβο στην Ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία!

Πριν από μερικούς μήνες δε δίστασε να υποβιβάσει ή να αφαιρέσει βαθμούς από ομάδες που αποδείχτηκε ότι έστηναν παιχνίδια (έστω και αν δεν τιμωρήθηκαν όλοι και όλες).
Τώρα σταμάτησε όλα τα πρωταθλήματα και τις διεθνείς υποχρεώσεις των ιταλικών ομάδων λόγω των επεισοδίων σε έναν αγώνα που, μεταξύ άλλων, προκάλεσαν και το θάνατο ενός αστυνομικού.

Έτσι και η Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία, αρκετά χρόνια πριν, μετά τα έκτροπα του Χέιζελ, δε φοβήθηκε το όποιο κόστος, πήρε τα κατάλληλα μέτρα και (φαίνεται ότι) περιόρισε το χουλιγκανισμό.

Στην Ελλάδα δυστυχώς, πρέπει μάλλον να περιμένουμε να έχουμε, όχι έναν, αλλά περισσότερους νεκρούς για να μπορέσουμε να ξαναδούμε φιλάθλους και όχι μόνο οπαδούς (και σε ανησυχητικό ποσοστό “ανεγκέφαλους”) στα γήπεδα.

Ας περιμένουμε… στο κάτω κάτω θα είναι κάποιοι άλλοι αυτοί που θα πεθάνουν, έτσι;

OSFP-Valencia 2-4

Άντε και του χρόνου…

Τι έγινε ρε παιδιά; Δεν ήθελε ο Ολυμπιακός να βάλει τρίτο γκολ για να γλυτώσει την εξάρα;

Ακόμη μία χρονιά, όπως φαίνεται, δε θα φορέσουν τις κοντομάνικες ευρωπαϊκές φανέλλες (που είναι αφόρετες εδώ και χρόνια) και, σαν καλοί χριστιανοί, απερίσπαστοι, θα παρακολουθήσουν τις λειτουργίες της Σαρακοστής χωρίς να δεσμεύονται από ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Πιστοί στις παραδόσεις μάλιστα, δέχτηκαν δύο γκολ μετά το 80ο λεπτό!

Έτσι θα μείνει μάλλον κενή η μία θέση του τελικού της Αθήνας που είχε υποσχεθεί ο πρόεδρος ένα χρόνο πριν. Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς ο Ολυμπιακός είναι πλέον ο Τοτός του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και με χαρά, κάθε χρόνο, προσμένουν όλες οι ομάδες να κληρωθούν μαζί του!