Το μίσος της πολιτικής

Διαβάζοντας παλιές εφημερίδες, εδώ και τόσα χρόνια, έχω μάθει πολλά που δεν ήξερα για εκείνα τα χρόνια (1950-1970) κι έχω παρατηρήσει και διαφορετικές συμπεριφορές των ανθρώπων της εποχής και διαφορετικούς τρόπους γραφής / παρουσίασης των ειδήσεων.

Ως ένα σημείο αναμενόμενα και, κάποιες φορές, συγκρίνοντας την τότε κοινωνία με τη σημερινή, διαφορετικά.

Αυτό όμως που μένει αναλλοίωτο, όλα αυτά τα χρόνια, είναι η ρητορική μίσους που χρησιμοποιείται όταν το θέμα είναι πολιτικό ή εμπλέκονται πολιτικοί. Δεν υπάρχουν αντιπαραθέσεις επιχειρημάτων, υπάρχει είτε η προβολή των αδυναμιών του αντιπάλου ή η αποσιώπηση των αδυναμιών αυτών που υποστηρίζει η κάθε εφημερίδα.

Ακόμη και σήμερα, η μεθοδολογία δεν έχει αλλάξει· παρατηρήστε τις πολιτικές εξελίξεις και δηλώσεις και θα καταλάβετε γιατί πάρα πολλοί επιλέγουν την πολιτική ως σταδιοδρομία.

Επειδή, κατά βάση, δε χρειάζονται ιδιαίτερα προσόντα, αρκεί να μπορείς να κατηγορήσεις τον (όποιο) αντίπαλο ή να δικαιολογήσεις την παράταξή σου.

Και να στηριχτείς, εννοείται, στην αδιαφορία των «κουκιών», εννοώ των ψηφοφόρων. 😞

Και σε 50 χρόνια ίδια θα είναι η συνταγή.

Αερολογίες

μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, ...

Έτυχε και άκουσα αστρολόγο να μιλάει. Αυτοί είναι περισσότερο μπουρδολόγοι και από τους πωλητικούς!

Μπορούν να μιλούν άνετα επί παντός επιστητού, με ύφος που δε σηκώνει αντιρρήσεις, χωρίς να λένε στην ουσία ΤΙΠΟΤΕ! Εικοτολογίες και ασυναρτησίες μόνο. Και οι δύο κατηγορίες επαγγελματιών.

Πρόταση: Αντί της φορολοταρίας κάποιου μήνα…

Αρκετές φορές, στο δρόμο, βλέπω ανθρώπους σε μηχανάκια χωρίς κράνος. Κάποιες φορές έχουν και παιδιά μαζί τους. Επίσης χωρίς κράνος!

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Πρόταση: Αντί της φορολοταρίας κάποιου μήνα…”

Σοβαρόν σκάνδαλον «Ζήμενς» 

ΑΘΉΝΑΙ 13.— Το όλον θέμα της προμηθείας εκ Γερμανίας τηλεφώνων υπό της «Ζήμενς» εσημείωσε σήμερον σοβαράν υποτροπήν.

ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΥΦΥΠΟΥΡΓΌΥ

[…]

Όχι πρόσφατα (πού πήγε το μυαλό σας;), το 1955.

Παπαδήμος 2011

Το όνομα του κ. Παπαδήμου, ως επόμενου πιθανού πρωθυπουργού της Ελλάδας, επανέρχεται στο προσκήνιο των δελτίων ειδήσεων, τηλεοπτικών και μη, κάθε τρεις και λίγο και μου έδωσε την παρακάτω ιδέα:

Η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα

Το ελληνικό πολιτικό γίγνεσθαι βασίζεται σε ένα κύριο άξονα.

Τα κόμματα, χρησιμοποιώντας ωραίες λέξεις, μας λένε το εξής: «Ψηφίστε εμάς για να μη βγούνε οι άλλοι».

Οι ψηφοφόροι, όταν μπαίνουμε πίσω από το παραβάν, σκεφτόμαστε: «Θα ψηφίσω αυτούς για να μη βγούνε οι άλλοι».

Έτσι, τόσα χρόνια τώρα, πότε «εμείς», πότε «αυτοί» (και ποτέ οι «άλλοι») ασκούν την εξουσία, δημοκρατικά εκλεγμένοι και καθολικά αποτυχημένοι, και έχει φτάσει ο τόπος στα χάλια που είναι τώρα.

Για κλείσιμο θα έγραφα κάτι του τύπου «ούτε εμείς, ούτε αυτοί» αλλά έλα που δεν έχω να προτείνω κάποια εναλλακτική λύση, κοινά αποδεκτή. Μόνο να συμφωνήσουν κάποτε και «εμείς» και «αυτοί» να κυβερνήσουν μαζί, θα ήθελα.

Τότε όμως, ποιοι θα είναι οι «άλλοι»;

Κύριε Πρόεδρε, η ομίχλη είναι μέσα μας και όχι μόνο γύρω μας

Διάβασα πριν από λίγο τις παρακάτω, αντικρουόμενες, ειδήσεις στο twitter:

Ομίχλη…

Από τη μία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αισιοδοξεί ότι η ομίχλη που μας τυλίγει θα διαλυθεί. Μαζί του.

Από την άλλη, η επιβεβαίωση της απαισιόδοξης άποψης ότι αυτή η ομίχλη δε διαλύεται με τίποτε ή, τουλάχιστον, δε βρίσκονται εύκολα αυτοί που θα θελήσουν να τη διαλύσουν. Το σίγουρο είναι ότι η παραγραφή αδικημάτων, για τυπικούς λόγους, δεν αθωώνει κανέναν και αφήνει να πλανάται επάνω από όλους μας μια καταχνιά.  Είναι πρόσφατη και η αθώωση 4 (νυν) βολευτών από τους ομοίους τους.

Θέλω να πιστέψω τον κ. Πρόεδρο, λίγα λεπτά της ώρας όμως αρκούν για να με βγάλουν από τις αυταπάτες μου και σκέφτομαι ότι χρειάζεται πολύ δυνατός αέρας τελικά, για να φύγει το ντουμάνι που προκαλεί την ομίχλη.