Ο #ΕΦΚΑ και τα ταξίδια στο χρόνο

Ο ΕΦΚΑ απέδειξε ότι τα ταξίδια στο χρόνο είναι εφικτά.

Ή, μήπως, ψάχνουν για πρόσθετα έσοδα, τα οποία θα προκύψουν από προστιματάκια καθυστερημένων καταβολών εισφορών, για τα οποία δε θα δώσει κανείς σημασία;

Η ανακοίνωση για τις εισφορές του Ιουνίου 2018 βγήκε την 1η Αυγούστου 2018, όπως φαίνεται και στην παραπάνω εικόνα.

 

Οι εισφορές όμως πρέπει να πληρωθούν μέχρι 31 Ιουλίου 2018, δηλαδή μία ημέρα πριν την ανακοίνωση!

Μήπως τον Αύγουστο ο χρόνος κυλάει προς τα πίσω;

Χαρμολύπη (ή κάτι τέτοιο)

Lovely Pink FlowerImage by jfortugaleza via Flickr

Τις τελευταίες 40 ημέρες η ζωή στο σπίτι μας άλλαξε απρόοπτα σε “ανοργάνωτη”, εξαιτίας κάποιου ατυχήματος του πατέρα μου. Έσπασε το πόδι του, εγχειρίστηκε και πλέον αναρρώνει. Η αδυναμία του όμως να σηκωθεί και να περπατήσει μόνος του, οδήγησε την υπόλοιπη οικογένεια σε μια άστατη καθημερινότητα, όπου όλα είναι ρευστά και μη προβλέψιμα και, το κυριότερο, ο ύπνος διακοπτόμενος.

Η αστάθεια λοιπόν στις ώρες ύπνου, καθώς και η έλλειψή του, μας έχουν κάνει να ξεχνάμε, ακόμη και απλά πράγματα, να μη μπορούμε να συγκεντρωθούμε εύκολα και, εν γένει, να αντιδρούμε κάπως μηχανικά, οπότε ούτε λόγος δε γίνεται για δημιουργική ή οργανωμένη εργασία.

Σήμερα, για παράδειγμα, αντί να είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, έτοιμος να κοιμηθώ (συνεπώς οι όποιες ασυναρτησίες του παρόντος ας θεωρηθούν δικαιολογημένες), τώρα θα έπρεπε να είμαι κάπου στον Εύοσμο και να συμμετέχω στις εξετάσεις των εκπαιδευτικών που διεξάγει το ΑΣΕΠ. Κρίνοντας όμως ότι μάλλον θα πήγαινα τζάμπα, αποφάσισα να ξεκουραστώ στο σπίτι και να αποφύγω την, κατά πάσα πιθανότητα, άσκοπη μετακίνηση και εξέταση.

Ίσως να έκανα λάθος, δεδομένου ότι αυτές οι εξετάσεις γίνονται περίπου κάθε 2 χρόνια και λογικά δε θα συμμετέχω στις επόμενες (διότι έχω και μια άλφα ηλικία 🙂 ). Ίσως πάλι αυτή μου η απόφαση να με οδηγήσει σε άλλες αποφάσεις που δίσταζα να πάρω. Το μέλλον θα δείξει…

Γράφω όμως το άρθρο αυτό επειδή ο “μουντός” αυτός μήνας φαίνεται να τελειώνει, όχι μόνο ημερολογιακά, αλλά και ουσιαστικά με μια αισιόδοξη αχτίδα!

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα μέσα στο 2009 που όλη η οικογένεια έφαγε ξανά μαζί στο τραπέζι το μεσημέρι, όπου πατέρας και γιος πήγαμε περπατώντας (έστω και γέρνοντας ελαφρά στο πλάι, παρ’ ότι υποβασταζόμενος), και μάλιστα ήπιαμε και μια μπύρα!

Πώς καταφέρνουν κάποιες μικρές χαρές να φτιάχνουν τη μέρα, ε;  😉

Ένα ποδήλατο η ζωή μας

Με αφορμή το άρθρο της Σοφίας με τίτλο “Με ποδήλατο στη δουλειά“, έκανα μερικές σκέψεις και επειδή το κείμενο ήταν μεγάλο για να το αφήσω ως σχόλιο στο blog της, αποφάσισα να το μεταφέρω εδώ.

Θυμάμαι λοιπόν που, πιο παλιά, μια φίλη (που δουλεύει στην κεντρική Αγγλία) μου έλεγε πως οι υπάλληλοι που πηγαίνουν στις εταιρείες και στα γραφεία, έχουν και μια τσάντα μαζί τους με δεύτερα ρούχα και παπούτσια για να αλλάξουν αυτά που φορούν όταν φτάσουν στις δουλειές τους. Λίγο άβολη κατάσταση βέβαια, αλλά, αν μετρήσουμε τα θετικά και τα αρνητικά, πάλι περισσότερα είναι τα θετικά (ειδικά αν οι εταιρείες έχουν προβλέψει χώρους για ντους, όπως γράφει η Σοφία, και αλλαγή ρούχων).

Πρέπει να βοηθάει και η πόλη όμως… αν μιλάμε για μια πόλη σαν την Καβάλα, με τις ανηφόρες και τις κατηφόρες της, τότε όσες ποδηλατοδιαδρομές και να οριστούν, αυτές θα περιορίζονται στην περιοχή της παραλίας, δίπλα στη θάλασσα (που είναι και ωραία διαδρομή). Καλές οι διευκολύνσεις (οδικές, οικονομικές και άλλες), αλλά την ορθοπεταλιά δεν τη συμπαθούν πολλοί!

Τέλος, πρέπει να βοηθάει και ο αναβάτης… επειδή, αν μιλάμε για μένα, που έχω να κάνω ποδήλατο από την Α’ δημοτικού (με τις βοηθητικές ρόδες μόνο· όποτε τις βγάζαμε… έπεφτα), τότε φασκελοκουκούλωστα!

Να πάρει! Αν και είμαι θετικός στη χρήση του ποδηλάτου μέσα στην πόλη (αλλά και έξω απ’ αυτήν), αυτό το άρθρο πολύ αρνητικό μου βγήκε!

Το θέμα όμως είναι ότι, αν και όλοι καταλαβαίνουμε τα ωφέλη μιας τέτοιας απόφασης, συνηθίζουμε να εφευρίσκουμε δικαιολογίες (δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) ή να περιμένουμε από τους άλλους να “ξεκινήσουν την επανάσταση”!

Εσύ κάθε πότε χρησιμοποιείς το ποδήλατό σου;

Η Καβάλα σήμερα είπε: Όχι στο λιθάνθρακα

Μας είπαν ότι μαζευτήκαμε περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι. Δεν ξέρω αν όντως συγκεντρωθήκαμε τόσοι πολλοί ή αν θα μπορούσαμε να ήμασταν περισσότεροι, το γεγονός είναι ότι η πλατεία γέμισε από πολύ κόσμο και αυτό είναι θετικό. Μακάρι να ακουστεί η φωνή μας τελικά!

Στο βίντεο, για μόλις 15 δευτερόλεπτα, φαίνεται η πορεία ενώ κατεβαίνει την οδό Δαγκλή…

http://www.youtube.com/v/aLTchZyYle4
και 10 φωτογραφίες από τη συγκέντρωση και την πορεία.

Για την Αμαλία


Μακάρι η ευχή της Αμαλίας να βγει αληθινή!

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

  • ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
  • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
  • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
  • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
  • ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

  • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Ιατρική πραγματογνωμοσύνη

Είχε σπάσει το χέρι της πριν από 3 εβδομάδες και ξαναπήγε στο νοσοκομείο για να την εξετάσουν και πάλι οι γιατροί. Περίμενε στην ουρά μέχρι να ακούσει το όνομά της. Όταν τη φώναξαν, πήρε μαζί της και την πρώτη ακτινογραφία που είχε βγάλει την πρώτη μέρα, για να μπορεί ο γιατρός να συγκρίνει, όταν θα έβγαζε και τη δεύτερη.

Όταν την είδε ο γιατρός, παίρνει την ακτινογραφία, τη βλέπει (χωρίς να προσέξει την ημερομηνία) και της λέει: «Καλά πάμε»!!!

Πού να έβλεπε δηλαδή και την ακτινογραφία εκείνης της ημέρας!